De zaterdag van Soulcrusher: het geweld houdt aan
Nadat collega Robin over de vrijdag van Soulcrusher 2026 zijn zegje heeft gedaan, is het vandaag aan mij om naar Doornroosje te fietsen en me onder te dompelen in de vele varianten van extreme metal die deze tiende editie van het festival te bieden heeft.
Hoewel het feestje aan het Stationsplein al vroeg begint, ben ik zelf pas in staat om er rond 16.00 uur te zijn. Eigenlijk is de eerste band die ik vanmiddag zie, King Woman, niet zozeer een band waarin een aantal mensen elkaar heeft gevonden om samen muziek te maken, maar eerder het project van één vrouw: Kristina Esfandiari. King Woman draait tegenwoordig volledig om haar. Zodra Esfandiari begint te zingen bij opener ‘Celestial Blues’, afkomstig van het gelijknamige album uit 2021, wordt ze ondersteund door de zware doomklanken van haar bandleden. Het is meteen duidelijk dat ons een hele fijne muziekdag te wachten staat. Ondanks de technische problemen waarmee de band in het begin te kampen heeft, ontstaat de indruk dat Esfandiari’s stem drijft op de golven die haar muzikanten opwekken.
Dimscûa, afkomstig uit Engeland, is een van de jongste bands op deze editie van Soulcrusher. Hoewel niet bekend is hoelang de band nu écht bestaat, kruipen ze pas in 2025 onder de stenen vandaan, met onder hun arm de inmiddels veelgeprezen debuut-ep Dust Eater. Dat album vormt logischerwijs ook de basis voor de set van vanmiddag. Het nummer ‘Sangre’ springt er met kop en schouders bovenuit. De energie die zanger Alexander Rowlands meebrengt, is op zichzelf al tof, maar wanneer hij tijdens ‘Sangre’ de inleidende monoloog live uitspreekt – afgewisseld met diepe grunts, wordt hij beloond met een spontaan applaus van het publiek. Een mooi moment in de overvolle Paarse Zaal.
Sylvaine is, net als King Woman, in feite het project van één vrouw: Kathrine Shepard. Shepard heeft een van de mooiste, meest doordringende en herkenbare stemmen van de Noorse metalscene. Dat leverde haar als eerste vrouwelijke artiest een nominatie op voor de prijs voor beste metalalbum bij de Noorse Grammy’s, voor het derde album van Sylvaine: Atoms Aligned, Coming Undone. De sfeer zit er vanmiddag al goed in voordat de band het podium betreedt. Het bekende nummer ‘Nova’, afgespeeld vanaf een band, kondigt hun komst aan. Tijdens de daaropvolgende nummers, ‘Abeyance’ en ‘Fortapt’, laat Shepard horen dat ze, naast een wonderschone cleane zangstem, ook over een strot beschikt die uit de diepste krochten lijkt te komen. Wonderschoon!
Church of Ra is een collectief van Belgische extreme-metalbands dat in 2005 rond Amenra ontstond. Het is een netwerk van bands, muzikanten, fotografen, filmmakers, grafisch ontwerpers en andere kunstenaars die nauw samenwerken en elkaar artistiek ondersteunen. Tot de Church of Ra behoren naast Amenra onder andere Wiegedood en Oathbreaker. Hoewel geen van deze bands op deze editie van Soulcrusher speelt, leveren ze wel bandleden voor bands die er wél staan.
De eerste band van vandaag die gelieerd is aan de Church of Ra, is Wrong Man. Drummer Ivo Debrabandere kennen we als voormalig drummer van Oathbreaker. Ook zijn collega's hebben hun sporen verdiend in bands als Rise and Fall, Partisan en Chain Reaction. Kortom: voldoende ervaring. Vandaag komen de mannen van Wrong Man vooral hun recente album Here's That Feeling promoten. In de Paarse Zaal komt bijna driekwart van de gespeelde nummers van dat nieuwe album. Een van de nummers die eruit springen, is ‘Mystic Eye’, met een catchy melodie en riff die het goed doen bij het publiek.
Omdat het bij Wrong Man minder druk is dan bij Dimscûa —zou het ermee te maken hebben dat het etenstijd is en Soulcrusher ook diverse heerlijke gerechten aanbiedt? — hebben bezoekers zich al vroeg een plekje gezocht in de grote Rode Zaal voor het optreden van Ultha. De uit het Duitse Keulen afkomstige vijfmansformatie is een graag geziene gast op Soulcrusher; dit is hun derde keer. Deze keer komen ze hun vijfde full-lengthalbum promoten: A Light So Dim. Dat album verscheen begin april, zonder veel voorafgaande aankondiging, en viel wederom in de smaak bij de liefhebbers.
Binnen een mum van tijd staat de Rode Zaal — zoals eigenlijk altijd bij een optreden van Ultha — vol rook en wordt het podium rood uitgelicht. Het publiek ziet daardoor slechts vijf gestalten. Dat maakt niet uit, want we weten wie ze zijn en we weten dat dit vet wordt. En aldus geschiedde. ‘Love As We're Falling Down’ wordt erin geramd. Ademloos en vol bewondering ontvangt het publiek de song. Iets meer reuring ontstaat bij het drum- en basintro van ‘Her Still Singing Limbs’. De nummers van het nieuwe album vallen in de smaak, maar wanneer de eerste noten van ‘Der Alte Feind (Jeder Tag reißt Wunden)’ van het vorige album All That Has Never Been True uit 2022 klinken, gaat het dak er toch even af.
Hoe geliefd de Church of Ra is bij de bezoekers van Soulcrusher, blijkt vervolgens opnieuw overduidelijk in de Paarse Zaal, die uitpuilt voor de komst van Crouch. Deze band wordt gevormd door oprichters Levy Seynaeve en Wim Coppers, die we kennen van Wiegedood en Oathbreaker, en bassist Jasper Hollevoet. Seynaeve kennen we bovendien van zijn eerdere betrokkenheid bij Amenra. Bijzonder en bewonderenswaardig is hoe goed Coppers en Hollevoet elkaar vinden in de tempo- en ritmewisselingen en hoe ze elkaar aanvullen in de vocalen. De rauwe mix van sludge en hardcore zorgt voor een dreigende, intense sfeer die bij het publiek duidelijk in de smaak valt.
Rond 20.50 uur is het tijd voor een van de headliners van Soulcrusher 2026: Gaerea. De Portugese band, met een Nederlands sausje in de vorm van gitarist Sonja Schuringa, bestaat al een jaar of tien, maar is qua populariteit vooral de laatste jaren enorm gegroeid. Ieder optreden lijkt uitverkocht, in welk land de band ook speelt. Zo ook vanavond: de Rode Zaal zit vol. Het optreden begint in het donker. Schuringa — binnen de band bekend als ‘Delta’ — laat horen hoe geweldig clean en bijna opera-achtig ze kan zingen. Al snel komen haar collega's het podium op en zetten ze ‘Luminary’ in. Ook een groot deel van de rest van de set is afkomstig van het meest recente album, Loss, dat in maart verscheen.
Gaerea kenmerkt zich door zwarte stoffen maskers en zwartgeschminkte ledematen, voor zover die onder de zwarte kleding nog te zien zijn. Net als bij bijvoorbeeld Kiss of Slipknot voegt dit een extra element toe aan de band: iets ongrijpbaars, iets mysterieus, iets onbekends — en juist dat heeft aantrekkingskracht. Zanger Guilherme Henriques, binnen de band bekend als ‘Alpha’, maakt er een theatraal schouwspel van en zoekt veel interactie met het publiek. De muziek is hard, snel, eigenzinnig en agressief. Zodanig zelfs dat we vandaag voor het eerst een moshpit en een circlepit zien ontstaan. Zonder twijfel een van de beste, zo niet hét beste optreden van de dag.
In de Paarse Zaal komen we vervolgens voor de derde keer vandaag gasten tegen uit bij de Church of Ra, ditmaal in de vorm van Living Gate. Twee van de vier bandleden stonden vandaag al eerder op het podium: Levy Seynaeve en Wim Coppers. Voor deze formatie zijn zij de samenwerking aangegaan met Lennart Bossu, die we ook kennen van Amenra en Oathbreaker, en Aaron Rieseberg, die eveneens bassist is bij Yob. Yob stond tot kort voor deze editie van Soulcrusher bovenaan de affiche, maar moest afzeggen vanwege gezondheidsproblemen van zanger Mike Scheidt.
Wie denkt bij Living Gate in een emotionele catharsis terecht te komen, zoals bij bijvoorbeeld Amenra of Oathbreaker, komt bedrogen uit. Living Gate maakt namelijk oldschool deathmetal! Zanger Seynaeve kondigt de band aan: “We are Living Gate. We play a show once every two years, so enjoy it!” Die uitspraak blijkt niet ver van de waarheid te liggen. In 2024 gaf de band zeven optredens, vorig jaar slechts één en het optreden op Soulcrusher is het enige van 2026. Dat is eigenlijk best jammer, want de band speelt rete-strak en moddervet! Al vanaf opener ‘Delusion’ hebben de heren het publiek in hun ban, maar bij ‘A Unified Soul’ gaat er nog een schepje bovenop en bij ‘Living Gate’ nóg meer.
Het is inmiddels 22.45 uur wanneer Conan zijn opwachting maakt in de Rode Zaal. Conan, zoals gezegd, vervangt Yob. Of de band écht een waardige vervanger is, daarover zullen de meningen verschillen. Feit is dat we naar drie mannen uit Liverpool staan te kijken en niet naar drie mannen uit Amerika. Wat ook een feit is, is dat Conan vooral een betonnen geluidsmuur optrekt. Wellicht zou wat meer afwisseling geen kwaad kunnen. De logge cadans van ‘Volt Thrower’ verschilt namelijk niet wezenlijk van die van ‘Desolation Hexx’ of ‘Satsumo’.
Of het komt doordat het échte hoogtepunt van de dag — waarschijnlijk toch wel Gaerea — al achter ons ligt, doordat we al een hele metaldag achter de rug hebben of doordat Conan de aandacht niet echt weet vast te houden, is onduidelijk. De band laat zien dat ze die geluidsmuur compromisloos in stand kan houden, maar gaandeweg het optreden begint Doornroosje toch echt langzaam leeg te lopen.
Het gevolg is dat festival-afsluiter Young Widows voor een slechts gedeeltelijk gevulde Paarse Zaal staat te spelen. Officieel is het dan al zondag. Deze Amerikanen weten een heel andere vibe neer te zetten dan Conan. Hun sound klinkt bijna opgejaagd, met een zanger die de indruk wekt steeds meer agressie op te kroppen. De nerveuze sfeer die daardoor ontstaat, is bijna een verademing na sommige van de andere dingen die we vandaag hebben gehoord.
De tiende editie van Soulcrusher is klaar en tevreden keert iedereen huiswaarts. De afgelopen twee dagen hebben we weer mooie optredens gezien, fijne muziek gehoord, lekker gegeten, merch gekocht en ons ondergedompeld in extreme metal. Op naar de editie van 2027!
Fotoverslag Soulcrusher 10 oktober 2026
