De vrijdag van Soulcrusher 2026: metal in ieder mogelijk tempo
Korte, agressieve nummers worden afgewisseld met uitgesponnen, breekbare muziekstukken
Doornroosje vroeg in aanloop naar het Soulcrusher festival van dit jaar of we klaar waren voor de negende editie, maar het is toch echt tijd voor het tweede lustrum: editie 10 in net zoveel jaar tijd. Maar het is ze vergeven, want veel tijd om terug te kijken is er niet. Ook dit jaar staat er een bak met veel muzikaal geweld klaar en we zijn er haast aan gewend, maar de lat ligt weer bijzonder hoog.
Nou is Soulcrusher nooit een festival van rustig uit de startblokken schieten, maar dit jaar begint de tweedaagse met een hoogtepunt. Het Franse Mourir is opgericht door Olivier Lolmède, voormalig bassist van Plebeian Grandstand. Het eenmansproject groeide uit tot viertal en bracht eerder dit jaar tweede album Nous, le venin uit: een waanzinnige plaat waarop black en post-metal hand in hand gaan. Dat wordt net zo subliem naar het podium vertaald, met behalve nieuwe tracks ook het geweldige “La pluie, le torrent, la boue, le vent, la lave”. Het is nog vroeg, maar (spoiler alert) de band die we het liefst nog eens terug willen zien komen hebben we al gezien.
Sinds de show van Fluisteraars twee weken geleden zitten we weer goed in onze Nederlandstalige black metal, dus Dystopia komt op het perfecte moment. Muzikaal is er ook bijzonder veel overlap tussen de band uit Den Helder en de heren uit Bennekom, dus het feit dat Thomas Cochrane vanmiddag weer op het podium staat is niet heel verrassend. Toch zorgen de post-metalelementen bij nummers als ‘Dood van de Wachters’ (De Verboden Diepte I, 2024) en ‘De Ultieme Roeping’ (De Verboden Diepte II, 2026) dat de band een heel eigen geluid heeft. Ook de krachtige vocalen van Dennis Onsia en de epische trompetpartijen dragen daaraan bij.
Bianca is een nog vrije jonge band, maar de Italianen wisten met hun gelijknamig debuut (2025) gelijk veel aandacht te trekken. Smaakmaker is de zang van frontvrouw β, die moeiteloos lijkt te schakelen tussen cleane zang en bezeten screams. Die variatie missen we echter op instrumentaal vlak: hoewel combinatie van black en doom metal op papier (en plaat) heel overtuigend klinken, zorgt het gebrek aan tempo- en stijlwisselingen dat de spanning er na een kwartier wel uit is. Gelukkig hebben we op dat moment wel al een hele vette opening met ‘The Dawn’ en ‘Abysmal’ gehad.
Er is een tijd en een plaats voor alles. Zo ook voor Finse grindcore leren we vandaag, want wat valt de show van Rotten Sound goed. Het tempo ligt krankzinnig hoog, dus het zorgt voor een flink contrast met een aantal andere bands van vandaag. En zoals het grindcore betaamt hoef je niet bang te zijn voor ellenlange stukken: na een klein half uur en 19 (!) nummers (de band stond voor 50 minuten ingepland) stappen de Finnen voldaan van het podium. En dat is helemaal niet erg. De show was perfect zo, met onder meer nummer van publieksfavorieten Exit (2005) en Murderworks (2002; waaronder het 11-seconde lange ‘Suffer’) en het meest recente Mass Extinction (2025). Voor het publiek was het een energieke afwisseling die op veel enthousiasme kan rekenen.
Dat de helft van Patristic is al warmgedraaid – die stonden een uur geleden nog met Bianca op het podium – is te merken als de Italianen het podium op komen. De blackened death metal klinkt vanaf de start erg goed. Dat de nummers goed in elkaar zitten konden we al horen op het recent uitgebrachte live-album, dat overigens werd opgenomen tijdens hun allereerste liveshow (!) eerder dit jaar (!!). Maar het idee dat we hier naar verse aanwas staan te kijken hebben we geen moment. De band speelt heel strak. Nee, vernieuwend klinkt het niet (de vergelijking met Behemoth is bijzonder snel gemaakt), maar dat hoeft ook niet als het zo verdomd goed klinkt.
Misþyrming was op voorhand een van de bands waar we het meest naar uitkeken. Ze stonden in 2023 al op Soulcrusher, maar vanwege technische problemen verliep die show niet zonder slag of stoot. Revanche dus. Opvallend genoeg speelt de band deze keer niets van hun laatste album Með hamri (2022). Wel staat er verrassend genoeg een cover op de setlist: ‘Hnífsdalshungrið’ van het eveneens IJslandse Naðra (hoewel, verrassend: driekwart van Misþyrming speelt ook in Naðra). De band speelt enthousiast een solide show, maar zich echt onderscheiden doet het viertal deze keer nauwelijks. Het zijn vooral de rauwere nummers van debuut Söngvar elds og óreiðu (2015) waarmee de band een eigen geluid laat horen.
Bij Eyes daarentegen hebben ze aan een half nummer genoeg om de zaal in beweging te krijgen. De Deense post-hardcore laat zich toch het best beschrijven als de John Coffey met een vleug extra metal en een zanger, Victor Kaas, die zich á la Mike Patton helemaal kan laten gaan. Na opener ‘Congratulations!’ krijgen we met ‘The Captain’, ‘Better’ en ‘Money Mouth’ een bak heerlijke tracks van het laatste album Spinner (2025). De een klinkt nog beter dan de andere. De show is geweldig, het publiek is veranderd in één kolkende massa en de band speelt met net zo veel enthousiasme. Niks meer aan doen.
Dan het hele andere uiterste, want met Warning gaat het tempo een flinke slag omlaag en worden de nummers gevoeliger. De Britse doom metal band van Patrick Walker (die eerder dit jaar met 40 Watt Sun in het voorprogramma van Stygian Bough stond) bestaat al ruim dertig jaar, maar leverde in die tijd slechts drie albums af en was net zo vaak (tijdelijk) uit elkaar. Maar kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit: de band is een hele invloedrijke doom metalband en het album Watching from a Distance (2006) wordt gezien als een van de belangrijkste albums in het genre. Eerder dit jaar kreeg het album eindelijk een opvolger in de vorm van Rituals of Shame.
Doom passeert op Soulcrusher wel vaker de revue, maar de muziek van Warning valt op door de karakteristieke zang van Patrick Walker en de gevoelige, meeslepende teksten. De nieuwere nummers van Rituals of Shame zijn weergaloos, maar het is tijdens ‘Footprints’ van Watching from a Distance dat we mensen echter vol overgave zien meezingen en dat er tranen worden weggepinkt. “I leave behind me the ruins of the fortress I swore to defend / I leave behind me foundations / I'll leave you a man I'll need you to mend” Het nummer dat zo bulderend begint, eindigt gebroken. Afsluiter ‘Watching from a Distance’ doet er nog een schepje bovenop en laat de zaal ademloos achter.
Metal zonder gitaar blijft een gevoelige kwestie, maar niet als je het brengt zoals Bloed. Het Vlaamse trio, twee broers en een zus, maken met drums, bas en synths een mix van noise, hardcore en industrial. Debuutalbum Tranen was daardoor verfrissend, maar zeker niet minder hard. Ook live klinkt het goed, al moeten we iets meer moeite doen om de melodiëen in de muur van dreunende beats te onderscheiden. Er wordt vlak voor ‘Druk’ gevraagd om een moshpit, maar dat is eigenlijk niet nodig. Wie bij deze muziek stil kan staan is af.
Zijn we alweer een beetje bijgekomen van Rotten Sound? Mooi, dan gaat Nails doodleuk verder waar zij gebleven zijn. De Amerikanen verweven hardcore, grindcore en extreme metal tot een energieke mix waar ze het publiek weer probleemloos mee in beweging krijgen. De korte, agressieve nummers zijn meeslepend en hypnotiserend: overal in de zaal golven de hoofden driftig mee op de beat van drummer Carlos Cruz. Daarnaast is het zanger/gitarist Todd Jones, het enige originele bandlid dat nog over is, die het publiek nog verder probeert op te zwepen. Met succes, want net als eerder vandaag vliegt de show voorbij.
Afsluiter van de dag is het Braziliaanse Deafkids, die met een breed scala van toeters en bellen een hele experimentele mix van electro, punk traditionele muziek maken. De toon wordt gezet met opener ‘Luz Cinza’ en van daaruit vloeit ieder nummer over in de volgende. ‘Profecia’ van het meest recente Cicatrizes Fo Futuro (2026) klinkt live nog vele malen indrukwekkender dan dat het op plaat al is. Een bijzonder sterke afsluiter van deze eerste festivaldag.
Fotoverslag Soulcrusher 9 oktober 2026
