Sonic Whip 2026: Gevestigde namen lossen alle verwachtingen in op vrijdag
Ook de bands van eigen bodem drukken stempel op de eerste dag
Al minutenlang kijkt een volle zaal aandachtig toe. Een stuwende baslijn neemt ons mee door het verraderlijk rustpunt van ‘Ascending’, het titelnummer van de meest recente ep van Pelican. Verraderlijk, want met één riff van gitarist Trevor de Brauw verandert het glooiende landschap weer in een woeste rivier die zich een weg door een rotspartij baant. Welkom op de zevende editie van Sonic Whip!
Sonic Whip, de Nijmeegse hoogmis voor veelzijdig gitaarwerk uit alle windstreken, heeft dan ook geen introductie meer nodig. Het is sinds 2018 uitgegroeid tot een vaste waarde op de festivalkalender. Aan Gates of Kiev de eer om, als invallers voor Cardiel, het festival te openen. De muziek van het Nederlandse trio doet nog het meest denken aan Deep Purple, afgetopt met een psychedelisch sausje dat we kennen van andere jaren zeventig hardrockbands. Een erg toegankelijke sound en juist daarom werkt de band goed als opener voor het festival.
In 2019 was Pelican een van de hoogtepunten op Soulcrusher en ook de Amerikanen zijn hun vorige stop in Nijmegen nog niet vergeten. Verrassend genoeg staan ze geprogrammeerd als opener van het hoofdpodium, al zien we dat een groot deel van het publiek daar graag eerder voor naar Doornroosje is gekomen. Met een gevarieerde setlist, waarin oud en nieuw materiaal vloeiend in elkaar overlopen, laten de heren horen waarom ze al jaren een belangrijke speler zijn in het post-metalgenre. ‘Cascading Crescent’ en ‘Indelible’ van het recente Flickering Resonance (2025) zijn waanzinnig, maar nummers als ‘Drought’ van debuutalbum Australasia (2003) zijn de tracks die de show echt onvergetelijk maken.
Waar de muziek van Pelican groots en bombastisch klinkt, daar is het Amerikaanse duo SKLOSS veel rauwer en gruiziger. Ideaal dus voor de kleine zaal. Helaas komt het werk van The Pattern Speaks (2025) niet uit de verf zoals je bij het luisteren van het album zou hopen. De dynamiek en de de vocals van zowel drummer Karen Sloss als gitarist Sandy Carson, twee zaken die het album zo fris maken, verdwijnen nagenoeg geheel in de muur van geluid. Wat overblijft is een dikke sound, maar zonder die onderscheidende twists die nummers als ‘Ghosts Are Entertaining’ zo vet maken.
Het Zweedse Gösta Berlings Saga tapt daarentegen uit een heel ander vaatje. Het vijftal, gehuld in witte overalls, heeft aardig wat toeters en bellen meegenomen om wat interessante soundscapes op te bouwen en met zeven albums (vijf sinds hun vorige show in Nijmegen in 2010) hoeven ze ook niet om materiaal verlegen te zitten. En of het nou psychedelisch of post-rock is of dat het juist meer de spacerock kant op gaat, het is altijd meeslepend door dat filmische randje. Zo heeft ieder nummer een haakje waarmee het uitgebouwd kan worden tot een heerlijke track. En ook de band lijkt zich prima te vermaken op het podium. “See you in 16 years!” grapt de band dan ook als het onder luid applaus van het podium stapt.
Ook KLÄMP is een band die uitblinkt in variatie. Het meest recente album van de Haarlemse groep, TOTAAL TECHNIEK (2025), is echt een muzikale zoekplaat van (gitaar)invloeden. En waar we bij SKLOSS nog klaagden dat het album niet helemaal lekker vertaald werd naar het podium, daar geeft KLÄMP de muziek juist een hele nieuwe dimensie op het podium. Het is nog harder, nog lomper en zanger Greg Wynne klinkt nog bozer. Een weergaloze show.
Wie aan Sonic Whip denkt, zal in eerste instantie aan een band als Earthless denken. Het is dan ook al de derde keer dat de groep op het festival mag aantreden. Kregen we in 2022 nog een integrale vertolking van (het toen nieuwe) Night Parade Of One Hundred Demons, dit keer gaat het trio verder terug in de tijd. Dat wordt hoorbaar gewaardeerd: ‘Uluru Rock’ (2018) wordt met veel enthousiasme ontvangen. De nummers van vanavond zijn dan ook een stuk toffer dan vier jaar geleden. Nee, voor de presentatie op het podium verandert het niks, maar de show in zijn geheel is aanzienlijk beter.
Als je je band vernoemt naar Iggy Pop en diezelfde Godfather of Punk je bestempelt als “een ruige, strakke en slimme band met echt schrijftalent”, wat moeten wij er dan nog aan toevoegen? Vandaag is Iguana Death Cult de eerste band die het publiek trakteert op een broodnodige lading punk-energie. De Rotterdammers zitten midden in de album release tour van Guns Out, dus de band heeft nauwelijks tijd nodig om op te warmen. Ook de sfeer in het publiek zit er direct goed in: hier werd duidelijk naar uitgekeken. Knappe jongen of dame die tijdens dit garagerock feestjes stil kan blijven staan. Eigenlijk is er maar één ding dat we kunnen zeggen: “I like it, it’s nice!”
En waar de Rotterdammers echt voelen als een bandje van nu, daar is The Sword doordrenkt van de stoner, hardrock en metal uit de jaren zeventig. In de tijd dat Wolfmother de wereld bestormde bracht ook deze band een succesvolle debuutplaat uit, maar in tegenstelling tot de Australiërs lijkt de fanbase van deze Amerikanen de afgelopen twintig jaar alleen maar te zijn gegroeid. De stem van zanger/gitarist John Cronise heeft vanavond even de tijd nodig om op te warmen, maar tegen de tijd dat klassiekers als ‘How Heavy This Axe’ ten gehore worden gebracht is daar niets meer van te merken.
De band speelt een gevarieerde set, al valt op dat een aantal van hun populairste nummers (‘Tres Brujas’, ‘Cloak of Feathers’) achterwege worden gelaten. Daar staat echter tegenover dat ze nauwelijks nummers spelen die ze twee jaar eerder bij hun doortocht in Nijmegen ook speelden, wat de show voor de echte fans alleen maar mooier maakt. Maar ook voor wie The Sword hier voor het eerst ziet is de show een geweldige kennismaking. De band is in vorm, horen we onder meer tijdens ‘Winter’s Wolves’. Natuurlijk, de riffs van ‘Freya’ worden gemist, maar dat maken ‘Iron Swan’ en afsluiter ‘Ebethron’ van datzelfde Age of Winters (2006) meer dan goed.
Noise collectief GNOD stond in 2023 ook al op het festival en brak toen vakkundig de kleine zaal af met harde, rauwe en minimalistische nummers. Dat harde en rauwe, daar is niks aan veranderd, maar zo compromisloos als die show in 2023 is het vandaag niet. Sterker nog: tijdens ‘Shadow Mirror’ lijken we wel een gevoelige kant van frontman Paddy Shine te horen. Maar geen zorgen, want dat wordt ruimschoots gecompenseerd door onder meer ‘Uncle Frank Says Turn It Down’ en ‘Bodies for Money’ (van het net zo subtiel getitelde album Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine). De variatie in de show is verfrissend, maar nergens verliest de muziek dat beklemmende, hypnotiserende gevoel.
Met Russian Circles heeft Sonic Whip een absolute smaakmaker in huis gehaald. De band werd opgericht in 2004 en groeide al snel uit tot een favoriet voor de liefhebbers van post-metal. Die zijn hier vanavond dan ook en masse naartoe gekomen en worden niet teleurgesteld. De duisternis van ‘Deficit’, de meeslepende post-rock van ‘Mota’ of de zorgvuldige opbouw én de geniale lichtshow tijdens ‘Gnosis’: in deze show stapelen de hoogtepunten zich op. Het Amerikaanse trio baant zich met militaire precisie een weg door de verschillende soundscapes en geeft het publiek geen tijd om op adem te komen. Een hoogtepunt voor Sonic Whip.
Afsluiter MAQUINA. is er waarschijnlijk op gebrand om bij hun terugkeer in Nijmegen een net zo goede indruk achter te laten als een jaar eerder op het Valkhof Festival. En zo goed als vorig jaar is de show, maar het duurt even voordat het publiek van Sonic Whip er ook net zo lekker in mee gaat. De dansbare noise die het Portugese trio ons voorschotelt is enorm aanstekelijk, maar het lijkt alsof de eerdere bands alle energie al uit het publiek hebben gebeukt. Gelukkig, steeds meer plukjes aanwezigen gooien de vuisten in de lucht. Zo ontvouwt de show zich steeds meer tot de afsluitende act die het festival verdient.
Fotoverslag Sonic Whip 15 mei 2026
