Cato van Dyck en Anton Goudsmit vinden elkaar in muzikale vrijheid
“We bleken dezelfde muzikale taal te spreken”

Ze zijn de setlist vergeten, maar dat blijkt geen enkel probleem. Gedurende dit concert tegen het einde van hun gezamenlijke tournee overleggen Cato van Dyck en Anton Goudsmit af en toe lachend welk nummer er ook alweer op het programma staat. Het past bij de ontspannen sfeer van hun optreden zondagmiddag in ’t Beest. In een goed gevulde zaal, waar het publiek op stoelen zit, zoeken twee eigenzinnige muzikanten elkaar op in een spel van klanken, ritmes en improvisatie.
De aftrap is meteen raak. Met ‘Let’s Stay Together’ van Al Green geven ze een bekend soulnummer een geheel eigen draai. Van Dyck plooit haar stem soepel langs de melodie, terwijl Goudsmit met zijn gitaar alle ruimte krijgt om te verrassen. Het is het begin van een muzikale reis die kriskras door de popgeschiedenis voert, van soul en blues tot folk, jazz en psychedelische grooves.
Cato van Dyck en Anton Goudsmit: op het eerste gezicht is het een bijzondere combinatie. Van Dyck maakte met My Baby internationaal naam met een hypnotiserende mix van bluesrock, folk en indie funk. Goudsmit geldt als een van de origineelste gitaristen van Nederland en is actief in tal van projecten. Toch blijken de twee elkaar muzikaal uitstekend aan te voelen. Ze kwamen elkaar geregeld tegen, maar het Amsterdamse Jazzfest bracht hen uiteindelijk samen. Daar kregen ze het advies eens iets met elkaar te ondernemen. Dat duurde nog een paar jaar, vertelt Goudsmit. “We waren allebei druk met andere dingen. Maar toen we eenmaal begonnen, begrepen we meteen wat ze bedoelden. We leken dezelfde muzikale taal te spreken.”
Die taal ontwikkelden ze door elkaar muziek te laten horen, maar ook door voice memo’s uit te wisselen met melodietjes en riffs. Soms ontstonden nummers uit een paar akkoorden, soms uit een geluidje van een synthesizer, waar ze uren mee konden experimenteren. Juist dat vrije proces vormt de kracht van hun samenwerking.
Van fluisterzacht tot gruizig
De ene keer klinkt het duo klein en breekbaar, zoals in ‘The Kiss’, een melancholieke cover van Judee Sill. Dan weer krijgt de muziek een stevige groove. In ‘Hully Gully’ neemt Van Dyck nadrukkelijk het ritme voor haar rekening. Goudsmit beweegt zich ondertussen met zijn gitaar door alle mogelijke klankkleuren.
Ook hun eigen werk krijgt een plek. In ‘How I Love You So’ vloeien een jazzy melodie en Van Dycks zang moeiteloos samen. Bijzonder is hoe haar stem en Goudsmits gitaar elkaar in ‘All I Need’ steeds verder opzoeken, tot ze bijna één geheel lijken te vormen.
De speelsheid is voortdurend aanwezig. De twee hebben zichtbaar plezier in het samenspel en maken tussendoor grapjes over de vergeten setlist. Goudsmit betrekt ook het publiek bij de muziek. Maar achter die luchtigheid schuilt een indrukwekkend muzikaal vakmanschap. In ‘Evil Gal Blues’ laat Van Dyck een donkerdere kant van zichzelf horen, terwijl Goudsmit zijn gitaar laat gillen, fluiten en een eigen interne dialoog laat voeren. Het publiek reageert enthousiast.
Er is ook ruimte voor verstilling. In ‘No More’ laat Van Dyck horen wat haar stem zo bijzonder maakt: loepzuivere uithalen, gedragen door een intense expressie. Goudsmit houdt zich daarbij opmerkelijk bescheiden op de achtergrond. Wie hem kent als een uitbundige gitarist, ziet hier ook een muzikant die luistert, aanvoelt en ruimte geeft.
Twee werelden, één intuïtie
Dat samenspel is misschien wel het meest bijzondere aan deze samenwerking. Waar Goudsmit vooral vanuit klank, ritme en muzikale ideeën werkt, brengt Van Dyck haar sterke gevoel voor melodie en tekst mee. Ze vult het geluid bovendien aan met bas en keyboard. Geen van beiden probeert de ander te overvleugelen. Ze dagen elkaar uit en geven elkaar tegelijkertijd de ruimte.
Dat levert ook verrassingen op, zoals het nieuwe ‘Counting All the Stars’, waarin de herkenbare grooves van My Baby doorklinken. De toegift is een ingetogen versie van Elvis Presleys ‘Can't Help Falling in Love’. Met Van Dycks bas en zang en Goudsmits subtiele gitaarspel krijgt het bekende liefdeslied een dromerige, eigen sfeer.
Na afloop klinkt uit de zaal de wens die waarschijnlijk bij meer bezoekers leeft: nu nog een album. Want wat deze twee muzikanten op het podium laten horen, smaakt naar meer.




