“Als jij ze vijftig jaar geleden gezien hebt, dan was dat écht in het begin.” Het is een terloopse opmerking tussen vriendinnen, maar wel eentje die de avond perfect samenvat. In ’t Beest in Goes viert Gruppo Sportivo zijn vijftigjarig bestaan met Stop Motion – The 50th Anniversary Tour, een afscheidstocht langs zalen waar de Haagse band ooit eerder stond. Inclusief nieuwe muziek, oude favorieten en vooral veel spelplezier.
De entree is meteen theatraal. Een bombastische intro, gevolgd door een Polygoon-achtige stem die de band aankondigt. Voorop staat Hans Vandenburg, nog altijd het charismatische middelpunt van Gruppo Sportivo. Naast hem de Bombita’s Lies Schilp en Inge Bonthond, die met flair en humor het podium kleuren. Nieuwste troef is de veertienjarige toetsenist Len de Quant, door Vandenburg aangekondigd als het nieuwe jonge wonderkind van de band.
De set opent instrumentaal en slingert direct tussen zoet en ontregelend. Daarna volgt het nieuwe nummer ‘Talkshow’, ondersteund door bijbehorende videobeelden. Het is een speelse, ironische sneer naar het oppervlakkige geklets van televisieformats. “I say something, you say something, it doesn’t matter at all.” Typisch Gruppo: een statement, maar luchtig en met een glimlach gebracht.
In het begin reageert de zaal nog wat afwachtend, maar de liefde zit diep. Het publiek bestaat uit trouwe volgers die de muzikale reis van de band hoorbaar en zichtbaar hebben meegemaakt. Zodra klassiekers als ‘Cruisin’’ en ‘I’m A Rocket’ langskomen, blijkt hoe stevig de muziek in het collectieve geheugen is blijven hangen.
Vandenburg blijft ondertussen de ideale ceremoniemeester. Met droogkomische opmerkingen over onleesbare setlists, een falende bril en knellende steunzolen houdt hij de vaart erin. Muzikaal staat de band nog altijd stevig. Oerdrummer Max Mollinger speelt energiek alsof de jaren niet tellen. Lies en Inge zorgen voor fraaie harmonieën, terwijl Len de Quant indruk maakt op toetsen én gitaar. Bij ‘Dreamin’’ is er een mooi eerbetoon aan oud-toetsenist Peter Calicher.
Na de pauze schakelt de band zichtbaar een versnelling hoger. Nieuwe outfits, Vandenburg met zijn “goede bril” op en de zaal die nu volledig mee is. De set wordt hitgevoeliger, dansbaarder en losser. ‘I Said No’, ‘Click Here’ en ‘I Shot My Manager’ zorgen voor beweging voor het podium, terwijl Vandenburg de fans met een constante stroom grappen en kwinkslagen bespeelt.
Met ‘Out There In The Jungle’ gaat het dak er definitief af. Er wordt gedanst, meegezongen en luid geapplaudisseerd. Ook publieksfavoriet ‘Disco Really Made It’ mist zijn uitwerking niet. Vijftig jaar ervaring hoor je terug in een setlist die slim is opgebouwd en precies weet wanneer gas te geven.
Natuurlijk volgt er een toegift. ‘Tokyo’ krijgt extra lichteffecten mee en wordt enthousiast meegezongen. Daarna is er ruimte voor ontroering met ‘That Day’, een eerbetoon aan George Kooymans, prachtig gezongen door de Bombita’s. Afsluiter ‘Rock & Roll’ is vervolgens weer puur plezier: een losse jamsessie waarin vooral Len de Quant nog eens schittert.
Zo bewijst Gruppo Sportivo in Goes dat afscheid nemen ook gewoon leuk mag zijn. Geen zwaar sentiment, maar een avond vol humor, muzikaliteit en tijdloze popsongs. Als dit echt de laatste ronde is, dan doen ze dat in stijl.
