Tijdens alweer de derde hittegolf van het jaar reizen we af naar Weert voor Bospop. Bospop is een fijn festival. Mochten Lowlands, Down The Rabbit Hole of tegenwoordig zelfs Pinkpop je te hip, modern of conceptueel zijn geworden, dan kun je hier je ambachtelijke pop- en rockhart ophalen. Er zijn fatsoenlijke zitplaatsen, het sanitair is schoon en er is veel schaduw. De sfeer is gemoedelijk, het terrein overzichtelijk en het draait om de muziek. Dit jaar kiest de organisatie voor drie totaal verschillende festivaldagen; het aloude 'voor-ieder-wat-wils'-concept is niet meer. Vandaag betekent dat vooral veel zwarte T-shirts op het terrein: het is metalvrijdag en de gitaren voeren de boventoon.
Airbourne
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Airbourne is een AC/DC-rip-off die er net genoeg eigen Australische saus overheen gooit om ermee weg te komen. Nog voordat ze zelf op het podium staan, bekijken we de backdrop. Het voelt als een persiflage op de hardrockgeschiedenis. Het is Spinal Tap in optima forma: muren van versterkers die traditiegetrouw op volume 11 staan.
In een moordend tempo jagen ze ‘Ready To Rock’, ‘Too Much, Too Young, Too Fast’ en ‘Runnin' Wild’ erdoorheen. Het is strak gespeeld, luid gebracht en het publiek om ons heen lijkt hier precies op z'n plek. Halverwege de set begint er iets te knagen. Niet omdat het slecht is, maar omdat het een muzikale eenheidsworst is. Airbourne is als een restaurant dat uitsluitend frikandellen serveert. Heerlijke frikandellen, perfect goudbruin gefrituurd en misschien wel de beste van het land. Een heuse sausage-party, if you will. Maar na ons vierde exemplaar beginnen we ons toch af te vragen of er in het culinaire universum ook nog iets anders bestaat. Het laat ons achter met een behoorlijk zoute nasmaak.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
BIOHAZARD
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
De punk-metal-hiphopveteranen van BIOHAZARD lijken compleet vergeten te zijn dat ze ooit stopten omdat de creatieve rek eruit was. Geïnspireerd door Public Enemy, Black Sabbath en Judas Priest klinkt de band precies zoals die blauwdruk belooft: lomp, agressief en effectief. Tijdens ‘Shades Of Grey’ wordt duidelijk waarom deze crossover-pioniers begin jaren negentig de underground domineerden, en ook ‘Punishment’ deelt nog altijd rake klappen uit. Revolutionair is het anno 2026 natuurlijk niet meer, maar nummers als ‘Fuck The System’ krijgen zelfs de braafste kantoormedewerkers zover dat ze hun middelvinger opsteken.
De enige échte biotische crisis waar we tijdens dit optreden getuige van zijn is de Dutch Disease. De heren op het podium smeken het publiek onophoudelijk om een mosh- of circlepit te vormen, en hier en daar zien we wat mensen actief hun best doen om te voldoen aan hun wensen. Maar wanneer we beter om ons heen kijken, registreren we dat het Limburgse publiek er doorheen lult óf de oversteek maakt naar de Nocturna-stage. Daar staat Ally Venable in d’r eentje heel strakke bluesrock te spelen.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Within Tempation
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
De absolute koningin van de Nederlandse symfonische metal speelt Bospop plat. Frontvrouw Sharon den Adel is vanavond wellicht iets minder loepzuiver bij stem dan we van haar gewend zijn, maar dat mag de pret niet drukken. Gestoken in een gescheurde trouwjurk, sneakers, en aanvankelijk met een mysterieus masker, vormt ze een theatraal geheel met het bombastische decor vol Dorische zuilen.
Within Temptation brengt dynamiek, maar wanneer Den Adel het publiek oproept om op te staan voor de vrede, expliciet verwijzend naar zowel Oekraïne als Palestina, registreren we een acute ongemakkelijkheid op de weide. Het gemiddelde Bospop-publiek zit op deze zonnige vrijdagmiddag simpelweg niet te wachten op geopolitieke moraalridders. Toch is Within Temptation voor ons gevoel de enige act van vandaag die bewijst niet uitsluitend te teren op nostalgie, maar ook in het hier en nu nog een oprechte poging tot maatschappelijke relevantie te doen. En ook niet onbelangrijk: vrouw op de main! Na Floor Jansen met Sharon den Adel hierbij het tweede wapenfeit. Niet revolutionair, maar wel een welkome afwisseling tussen al het testosteron.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Steel Panther
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Één stap vooruit, 10 stappen terug. "Je moet gaan kijken voor de memes", werd ons gezegd. Dus staan we hier, als verdwaalde toeschouwers bij een bizar sociaal experiment. Steel Panther maakt inmiddels al meer dan twintig jaar exact dezelfde grap: racisme en seksisme gehuld in een “ironisch” glammetal-jasje. Het probleem is dat de band inmiddels zó lang in character blijft, dat het onderscheid tussen satire en oprechte overtuiging volledig is verdampt. En helaas niet op een gelaagde of gevatte manier. Drummer Stix gooit snoepjes in de vorm van borsten het publiek in, volgens eigen zeggen gevuld met cocaïne. Even later roept zanger Michael Starr: "Tonight we have new songs, strippers and free coke for everyone!" Van die drie beloftes blijken alleen de strippers daadwerkelijk aanwezig. Het (overwegend mannelijke) publiek, dat grotendeels de vijftig ruim is gepasseerd, juicht er luidkeels om.
Muzikaal houdt het evenmin over. Als je controversieel wilt zijn, moet je op z'n minst sterke nummers meebrengen. Met relikwieën als ‘Asian Hooker’, waarbij een Aziatisch meisje uit het publiek het podium op wordt gesleurd voor een tenenkrommende serenade, en ‘Gloryhole’ is de toon gezet. Wanneer gitaarheld Satchel in recente interviews ook nog eens klaagt dat je tegenwoordig "niets meer mag zeggen", verliest het project zijn ironische schild. De vraag is allang niet meer of de grap nog werkt, maar of er überhaupt nog sprake is van een grap, of dat we hier simpelweg kijken naar pure wansmaak onder het mom van 'moet kunnen'. Het spreekt boekdelen dat de tent vrij rap leegloopt: de hele dag is het publiek enthousiast, maar voor deze onzin is bijna niemand te porren.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Volbeat
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Na de misstap die de boeking van Steel Panther was, mag het Deense Volbeat proberen de vrijdag alsnog te redden. Dat lukt deels, al vermoedelijk niet op de heroïsche manier die de band zelf voor ogen had. Zanger Michael Poulsen heeft betere dagen gekend en een nogal overbodige ode aan Max Verstappen is ook niet bepaald wat we op dit late uur nodig hebben.
Toch blijkt Volbeat uiteindelijk een bijna ideale Bospop-headliner. Klassiekers als ‘Lola Montez’ doen precies wat ze moeten doen en kunnen vanzelfsprekend rekenen op luidkeelse respons vanaf het veld. Dan realiseren we ons ineens hoe prettig voorspelbaarheid kan zijn voor een overprikkelde festivalganger. Volbeat is misschien niet de beste band van de dag, maar wel de eerste act waarbij we ophouden te bedenken waar we op dat moment liever hadden willen staan. Soms is dat precies genoeg om een festivaldag met een goed gevoel af te sluiten.
De vrijdag van Bospop was een uitputtingsslag vol testosteron en gitaren op standje elf. Het fundament van het festival staat als een huis, maar dit soort themadagen zijn niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig belooft de zaterdag een heel ander gezicht te laten zien, met meezingers, Britpop en Moby als grote publiekstrekkers. De weide is er klaar voor. Wij ook.
© Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
Alle onderstaande foto's zijn gemaakt door Lieselotte Pennings (Koektrommel Studio)
