BP26: Weergaloze Moby toont zich de ultieme verbinder
Vreemde eend brengt Bospop in collectieve extase
Op papier is dit zonder twijfel de meest absurde boeking van het gehele weekend. Tussen alle gitaren, classic rock-veteranen en nostalgische meezingacts staat daar ineens Moby. Het voelt alsof een verdwaalde boeker per ongeluk een Lowlands-headliner uit de vroege jaren nul in het Bospop-programma heeft laten staan. En dat werkt. Letterlijk de héle weide geeft zich in volle overgave over aan de elektronische hypnose.
Wanneer ‘Why Does My Heart Feel So Bad?’ wordt ingezet tegen een achtergronddecor van visuals vol grazende koeien, varkentjes en lieve babydieren breekt er iets in Weert. Bospop is in één klap collectief bekeerd tot het veganisme. Niemand durft vanavond nog een hamburger (of jawel, een frikandel) te eten. Of ja, binnen nu en het komende uur.
Moby is vanavond de ultieme verbinder. Terwijl de iconische, op blues- en gospel-samples leunende anthems van Play de revue passeren, zien we vlak naast ons een man wiens magnetische Clic-bril in twee stukken uiteen is gevallen. De man weigert te wanhopen en probeert de glazen al zingend weer provisorisch bij elkaar te duwen om niks te hoeven missen.
Bospopper dan dit kan bijna niet. Moby voelt het zelf ook. Met een milde verwondering deelt hij met het publiek dat hij nooit had gedacht ooit nog eens op hetzelfde festival als ZZ Top te staan. Maar de man kent zijn geschiedenis: hij speelde immers hardrock vóórdat hij elektronische muziek ging maken. Hij channelt zijn inner Billy Gibbons en trakteert ons dwars door ‘Flower’ heen op vlijmscherpe Texaanse gitaarsolo's. Een knipoog met gitaarwerk waar de heren van ZZ Top backstage hopelijk met exact dezelfde open mond naar staan te kijken als het publiek op de weide. Dit is de eerste tribute-act van de dag die daadwerkelijk beter is dan het origineel.
De vele live-adlibs maken het voor de weide soms wat lastig om de zanglijnen direct te herhalen, maar de uitvoering is fenomenaal. Tijdens ‘Honey’ komt het terrein definitief in een collectieve extase. Tussendoor neemt Moby uitgebreid de tijd om ons te danken voor het daverende applaus en voor een politiek statement. Hij biedt zijn oprechte excuses aan voor zijn land: "Donald Trump is the worst president we’ve ever had." Onder luid gejuich vormt dit de perfecte, urgente opmaat naar een bloedstollend ‘Lift Me Up’.
Wat volgt is een reis die ons volledig wegblaast. Zelfs de vroege Rotterdamse hardcore-invloeden (die hij destijds mee terugnam naar New York) worden vanavond in een agressieve, razendsnelle live-uitvoering exclusief op Weert afgevuurd. Voorafgaand aan het nummer 'Thousand' vraagt hij zijn band om backstage te gaan. Op een flightcase, met beide armen omhoog, waant Moby zich een soort predikant die zonder woorden de alom bekende gabber-evangelie aan de Bospoppers voert. Een ware duiveluitdrijving waarmee hij de laatste restjes Clouseau en ZZ-Top vakkundig uit de lichamen van het publiek jaagt.
