Back to the nineties met The Jins in Weert
Ouderwetse grunge in een vrolijke(re) nieuwe jas
In thuisland Canada en in de VS zijn The Jins al lang geen onbekenden meer. Dit jaar spelen de grungerockers voor het eerst op het Europese vasteland. Gisteren waren ze in Parijs, vandaag zijn ze in Weert. Dit Nederlandse debuut is er eentje voor in de boeken en smaakt absoluut naar meer. Beste festivalorganisatoren: lezen jullie mee?
De Utrechtse band Bawler mag het publiek in de Bosuil opwarmen en doet dat vol overgave. Aan enthousiasme geen gebrek. In deze samenstelling bestaat de band nog niet zo lang en er is online dan ook weinig over te vinden. Ze brengen een soort popachtige grunge die lekker in het gehoor ligt en waarbij je moeilijk stil kunt blijven staan. Dat laatste geldt ook zeker voor de zanger, die onvermoeibaar over het podium stuitert. Het uiterlijk van de gitarist, evenbeeld van een jeugdige Slash, maakt het plaatje helemaal af.
Van de ongepolijste opener ‘Never Gonna Get It’ via het midtempo ‘Tired of Losing’ tot catchy afsluiter ‘Wash Me Down’ houdt de band de energie goed vast. Sommige nummers hebben rafelrandjes en klinken soms nog wat rommelig. Maar een nummer als ‘Far From None’ zit er duidelijk goed in en laat de potentie horen. Als dit het begin is van Bawler, dan staat ons komende tijd nog iets te wachten. Houd ze in de gaten dus!
De band The Jins uit Vancouver bestaat uit Ben Larsen (gitaar/zang), Hudson Partridge (bas) en Jamie Warnock (drums/zang) en timmert al een decennium aan de muzikale weg. In hun thuisland Canada en in de VS hebben ze al vele tournees gedaan en een stevige fanbase opgebouwd. Vorig jaar waren ze even in het Verenigd Koninkrijk en nu is het Europese vasteland aan de beurt om veroverd te worden. Dat ze over de nodige podiumervaring beschikken, is evident. De show is één golf van energie en zakt nergens in.
Wanneer de band begint, gaat het gas er meteen op. The Jins zijn allesbehalve subtiel: ze bouwen geen sfeer op, ze gooien je er middenin. De setlist bevat een duidelijke kern van vaste livefavorieten, zoals ‘On Your Own’, ‘She Said’ en ‘Death Wish’ en de singles ‘Crutch’ en ‘You're Going Far’. De tracks van het derde album ‘It’s All Over’, dat vorige maand uitkwam, passen naadloos bij het oudere werk. De muziek is strak en melodieus, en tegelijk ruw aan de randjes. Niets is overdreven uitgewerkt of gepolijst.
Onvermijdelijk komt de vergelijking naar voren met Nirvana. Frontman Larsen lijkt een reïncarnatie van Kurt Cobain, zowel visueel als vocaal: hetzelfde haar, hetzelfde heesje, dezelfde combinatie van kwetsbaarheid en explosiviteit. Hoewel we vermoeden dat de uiterlijke gelijkenis bewust ingezet en in stand gehouden wordt, voelt het niet als uitsluitend imitatie. Ja, de schaduw van de jaren negentig hangt over alles heen, maar The Jins geven er een eigen draai aan: minder nihilistisch en vooral minder depressief. Tekstueel gaan de nummers vaak over onzekerheden, mentale problemen, obsessieve liefde en het gevoel een outsider te zijn. Dat zijn niet de vrolijkste thema’s, maar live vertaalt het zich eerder in energie dan in zwaarte. Een nummer als ‘Death Wish’, over duistere gedachten en zelfdestructie, fungeert op het podium juist als uitlaatklep. Ook de grappen van Larsen dragen hieraan bij. Zo merkt hij na een paar nummers droog op: “Wat fijn dat jullie rekening houden met mijn hoogsensitiviteit. Als jullie allemaal zouden dansen, dan zou ik daar heel nerveus van worden.”
The Jins zetten vanavond een meer dan prima show neer. Ze zijn energiek, zonder te vervallen in chaos. En ze ademen die zeldzame sfeer van tijdloosheid: ze klinken alsof ze precies weten wat ze doen, maar laten genoeg ruimte voor groei en authentieke rauwheid. Dit is een band die de jaren negentig niet zozeer kopieert, maar juist herinterpreteert met hun eigen frustraties en energie. Of je dat nou ‘oud in een nieuwe jas’ noemt of ‘happy grunge’, het effect is hetzelfde: het werkt. En misschien is dat wel de kern van deze show. Niet de vergelijking met het verleden, maar het gevoel dat deze muziek nú nodig is: luid, eerlijk en ongefilterd.
