A Perfect Circle ontvlamt sporadisch in snikheet 013
Supergroep overtuigt vooral met zwaarder materiaal
22 jaar heeft 013 moeten wachten op de terugkeer van rocklegendes A Perfect Circle naar de Tilburgse poptempel. Ondergetekende was er destijds ook bij en zag toen een memorabel optreden van een band op de piek van zijn relatief prille muzikale bestaan. De verwachtingen zijn daarom hooggespannen vanavond in de snikhete Main. Of die helemaal worden ingelost? Dat niet, maar er valt meer dan genoeg te genieten. Zeker bij het zwaardere materiaal van de band.
Maar voor het zover is, mag A.A. Williams een al behoorlijk volgelopen 013 verder opwarmen. De Britse singer-songwriter doet dat met een originele combinatie van post-rock, atmosferische doom en folk. Een soort Chelsea Wolfe meets Cult of Luna. Het trio slaat daarmee qua sound eigenlijk wel een fijne brug naar A Perfect Circle, in wiens muziek veel van deze muzikale invloeden terugkomen. Enig puntje van kritiek is dat het drietal optreedt zonder bassist. Dat is zeker bij de meer doom-georiënteerde nummers een gemis, omdat het geluid daarmee nog voller zou klinken.
Klokslag negen uur is het de beurt aan de supergroep onder leiding van ‘architect’ en gitarist Billy Howerdel en Tool-frontman Maynard James Keenan. Voor deze Europese tour is de bezetting aangevuld met Eagles of Death Metal- en Puscifer-bassist Matt McJunkins en Failure-gitarist Greg Edwards. Ook drummer van het eerste uur Josh Freese is weer terug. Bij het grote publiek tegenwoordig waarschijnlijk het meest bekend vanwege zijn lullige telefonische ontslag als drummer van Foo Fighters vorig jaar.
Ondanks deze superformatie en twee albums (Mer de Noms en Thirteenth Step) die je inmiddels toch wel voorzichtig mag bestempelen als klassiekers binnen de alternative rock, is het ergens ook wel verwonderlijk dat de band vandaag 013 en morgen AFAS Live compleet uitverkoopt. De muzikale output is de laatste jaren namelijk vrij karig te noemen. In 2018 verscheen na bijna veertien jaar wachten het gemengd ontvangen album Eat the Elephant en sindsdien brachten de Amerikanen slechts twee singles uit: 'Kindred' en de vorige maand verschenen 'Starless'. Het geeft wel aan hoe trouw de fanschare van A Perfect Circle nog altijd is.
Afgetrapt wordt er vanavond met Thirteenth Step-opener 'The Package', die met zijn lome opbouw en explosieve climax gelijk de juiste toon zet voor de rest van de avond. Voordat het tweede nummer, 'Disillusioned', wordt ingezet, vraagt Keenan of we alsjeblieft onze smartphones in onze broekzakken willen houden, zodat we meer ‘connected’ zijn met de band en meer ‘together’ met elkaar. Hij belooft dat we het laatste nummer mogen filmen, zodat we toch een digitaal souvenir overhouden aan de show. Een verzoek dat overigens het hele optreden uitstekend wordt gehonoreerd door het publiek.
Dit is trouwens de enige interactie tot het voorlaatste nummer. De band laat liever de muziek spreken. We krijgen vanavond een evenwichtige dwarsdoorsnede uit de catalogus van A Perfect Circle, waarbij vooral de albums Thirteenth Step en Eat the Elephant centraal staan. Het geluid is zoals gewoonlijk in 013 weer om door een ringetje te halen, Keenans stembanden kennen nul slijtage en live valt nog steeds niets op de band aan te merken. Niet gek natuurlijk met zulke muzikanten.
Toch voelt het vanavond bij vlagen ook een beetje afstandelijk en tam. De snikhete temperatuur in 013 zal daar ongetwijfeld een rol in spelen, maar ook de veranderde sound van de band de afgelopen jaren. Vooral sinds Eat the Elephant maakt de zwaardere gitaarsound plaats voor een meer meditatief geluid met meer invulling van piano en strijkers in plaats van stevige gitaren. Dit merk je vooral bij nummers als 'The Contrarian', 'Gravity' en 'Kindred'. Het is meeslepend, maar pakt minder dan de wat zwaardere nummers als 'Rose', 'The Outsider' en in de toegift 'Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums' en 'Starless', waarbij de boel meer ontvlamt.
Na een overdonderende uitvoering van 'The Noose' krijgen we Keenans zegen om onze smartphones uit onze broekzakken te halen en afsluiter en doorbraakhit 'Judith' vast te leggen. En zo hebben we ons digitale souvenir en zoeken we, bezweet en beplakt, de frisse buitenlucht weer op om vervolgens met een tevreden gevoel huiswaarts te keren.
