Patrick Watson klinkt in 013 net zo intiem als in je woonkamer
Canadese singer-songwriter laat het publiek sprakeloos achter – en dat is beter dan andersom
Het zal je als zanger maar gebeuren. Je treedt op en je belangrijkste instrument begeeft het: je stem. Uh oh! Het overkwam Patrick Watson twee jaar geleden tijdens een optreden in Atlanta. Nadat hij net iets te veel overgave in een zanglijn had gelegd, zei een bloedvaatje in zijn stemband ineens: pats! Diagnose: een stembandbloeding. De Canadese singer-songwriter kon drie maanden lang geen geluid maken en het was nog maar de vraag of hij ooit weer normaal zou kunnen zingen. We zijn dan ook benieuwd hoe zijn stem vanavond klinkt in de Main in 013.
Voordat die vraag wordt beantwoord, is het eerst de beurt aan La Force, het soloproject van Ariel Engle. Door de stortbui heeft ondergetekende niet alles mee kunnen krijgen, maar wat hij hoorde maakte duidelijk dat het met haar stem vanavond wel goed zit. Een aangename verrassing is dan ook dat we haar (en snaarmuzikant Mishka Stein) even later terugzien als muzikale ondersteuning van Patrick Watson.
Of nou ja, helemaal een verrassing is het eigenlijk ook weer niet, want we horen de muzikante uit Montreal ook op het meest recente album van Patrick Watson, met de toepasselijke titel, Uh Oh. Een album dat hij opnam terwijl hij nog midden in zijn stemrevalidatie zat. In plaats van bij de pakken neer te zitten besloot hij samenwerkingen aan te gaan met verschillende vrouwelijke zangeressen, zoals Martha Wainwright, November Ultra, Charlotte Cardin en natuurlijk La Force. Het leverde een album op waarbij de vocale aanvullingen een prachtige toevoeging vormen op de stem van Patrick Watson. Hierdoor klinkt het album rijker en gevarieerder dan veel van het werk dat hij de afgelopen jaren heeft uitgebracht.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat nummers van Uh Oh vanavond de boventoon voeren. Zo horen we onder andere ‘Silencio’ (over zijn stemproblemen), ‘Uh Oh’, ‘House on Fire’ en ‘Peter and the Wolf’ voorbij komen. Wat opvalt in een (helaas) halfvolle 013 is hoe loepzuiver het geluid is afgesteld en hoe mooi de lichten en projecties op het gordijn achter de band aansluiten bij de filmische, dromerige muziek van Patrick Watson.
De band is vanavond in bloedvorm. De vocale harmonieën tussen Ariel Engle en Patrick Watson zijn van grote schoonheid, Mishka Stein kan met ieder snaarinstrument vlekkeloos uit de voeten en drummer Olivier Fairfield laat tijdens een prachtige uitvoering van ‘Man Like You’ zien dat de snaren van een akoestische gitaar ook prima dienst kunnen doen als drumstel.
Toch zijn het vooral de solomomenten van Patrick Watson die voor het meeste kippenvel zorgen. Al vroeg in de set gebeurt dat tijdens een prachtige uitvoering van ‘To Build a Home’, die vervolgens met de hele band naadloos overloopt in ‘Luscious Life’, afkomstig van misschien wel Watsons beste album: Close to Paradise. Even later zorgt ook het schitterende Franstalige ‘Je te laisserai des mots’ voor een bijzonder moment, net als afsluiter ‘We Fly for the Ones We Love’, dat wordt opgedragen aan Watsons recent overleden broer Kris.
Het moge duidelijk zijn dat de stem van Patrick Watson gelukkig niets aan kwaliteit heeft ingeboet. Hij zingt wellicht meer ingetogen en minder luid dan voorheen, maar dat maakt de ervaring eigenlijk alleen maar intiemer en persoonlijker. Geen moment heb je het gevoel dat je in de gigantische Main van 013 staat; het voelt bij vlagen alsof hij en zijn band voor je staan te spelen in je woonkamer. Met een publiek dat, op wat gehoest hier en daar na, bijna een uur en vijfenveertig minuten sprakeloos staat toe te kijken.
En dat zien we toch liever dan andersom.
