Zoekresultaten

Vulva - We Only Fuck So U Can Cum

In 'een duik in de platenkast van' vragen we elke maand een pure muziekliefhebber naar de meest speciale platen in zijn/haar verzameling. Op advies van Mijke Eryng zijn we in gesprek gegaan met Ralf Koopman, ook bekend als DJ en showhost The RalfenatorX. We kwamen bij hem langs in de studio op de zolder van Vera, net na zijn laatste Vera Weekly Show van het seizoen. Hij had een tas vol platen meegebracht.

Alweer sinds 1999 bewandelt het Japanse MONO de weg van de instrumentale post-rock. Met elk nieuw uitgebracht album rees de ster van dit kwartet naar grotere hoogten. De uitgesponnen en visueel en filmisch aandoende nummers hebben dan ook een erg sterke zeggingskracht, waarbij het een bewegen is tussen donker en licht van de menselijke geestestoestand en die voelbare, wat ongrijpbare oosterse mystiek nooit ver weg is. En dat leidt niet zelden tot zeker cathartische proporties, helemaal als de band op de planken staat. Eindelijk kunnen ze dan na die twee jaar van de corona-impasse weer op tour. Neushoorns Into the Void festival werd in 2015 en 2018 op memorabele wijze aangedaan. Vanavond mogelijk minstens de evenaring ervan, in de grote zaal van het Leeuwarder poppodium. Als support van MONO verzorgt postrock-met-metalfeel songwriter A.A. Williams een aantal Europese shows. Zo ook deze avond.

Nu de langverwachte festivalzomer er op zit, is het met het vallen van het najaar weer tijd voor een goede bak doom en stonermetal op Into The Void. Na de laatste editie in 2019 leek de toekomst van het festival in handen van een crowdfundingactie die door de pandemie van korte duur was. Toch hebben de mannen van Loud Noise samen met Neushoorn na een dikke twee jaar weer een festival overeind weten te krijgen met weer een illuster gezelschap aan heavy bands.

Het wordt afgezaagd om iedere keer weer te beginnen over de ongekende creatieve fase waarin Utrechtse black metalbands zich momenteel bevinden, maar feit is dat er aan deze periode maar geen einde lijkt te komen. Ook 2022 is weer een topjaar met in april een nieuwe plaat van Terzij de Horde en nu, amper anderhalf jaar na het vorige album, is daar ook de derde langspeler van Wesenwille, getiteld ‘III: The Great Light Above’.

Voor ze bekend waren hebben veel bekende Nederlandse artiesten meegedaan aan de Popronde. Denk aan Chef' special, Froukje, Jeangu Macrooy, Gian, Meau, Kensington en De staat. Ook kan je er ieder jaar je nieuwe favoriete acts te ontdekken die bijzonder toffe muziek maken op bijzondere locaties als een servieswinkel, De Markthal en hotels. Het is allang niet alleen meer de pop, indie en punk die je mogelijk verwacht en zeker in Rotterdam vind je ook goede hiphop, electro, eigenzinnigere acts en metal.

Nog maar 1 jaar samen, maar toch klinken alsof je al vanaf de jaren ‘90 samenspeelt. De Haagse sludgeformatie Headskinner flikt het. En goed hard ook. De puzzel voor the gruesome threesome was snel gelegd na een bezinningstijd tijdens de lockdowns: vette sludge maken waar fans van Pantera, Crowbar en Corrosion of Conformity hun vingers bij af zouden aflikken. Alles hard, gemeen, groovend en zwaar. Tom Vlasveld (zang en bas), Lex van der Zwaal (gitaar) en Guido Cavalini (drums) waagden het erop, voegden hun knaldrang samen en speelden twee zalen plat waaronder de Zwarte Ruiter als opener voor de Drentse punkers van Skroetbalg. 2023 wordt spannend, want er moet nog van alles gebeuren zoals een plaat uitbrengen en veel meer optredens. Sniester staat al vast. Aan de big axe energy van de bandleden gaat het niet liggen. Het is juíst het oprechte en aanstekelijke enthousiasme dat de band ver zal brengen. Een nadere kennismaking zal dat uitwijzen.

De verbouwing van Hall of Fame is al enige tijd achter de rug, maar persoonlijk waren we er nog niet toe gekomen het resultaat te bewonderen. De komst van Neptunian Maximalism, dat op de digitale ‘covid’-editie van Roadburn twee jaar terug al de nodige indruk op ons maakte, leek ons de ideale gelegenheid om de vernieuwde zaal deze late februarizondag eens te bezoeken.

Het is alweer vijf jaar geleden dat SØWT haar debuutalbum Junkies Boneyard uitbracht. Niet dat de band in de tussentijd stil gezeten heeft, sterker nog: de band wisselde meermaals van samenstelling, ze speelde op festivals als Popronde en Roadburn en de eerste opnames van het nieuwe album Kids Hurting Kids vonden al in 2020 plaats. In 2022 maakt de band, na meerdere nietig verklaarde opnames, de plaat eindelijk af en deden dat in het Stroomhuis. Afgelopen vrijdag vierde SØWT hun release wederom in het Stroomhuis en met maar liefst twee support acts!

Igorrr, Amenra, Der Weg Einer Freiheit en Hangman’s Chair. Een avond die je als metalliefhebber moeilijk kan overslaan. De sterke bill heeft veel weg van een heerlijke dag op Roadburn en in de tempel van dat festival trapt de club hun Europese tour af. In een verkleinde Main van 013, trappen en balkon afgeschermd, brachten de verschillende bands een ode aan hun respectievelijke genres. Igorrr was de main act, maar niet de publiekstrekker.

Igorrr, Amenra, Der Weg Einer Freiheit en Hangman’s Chair. Een avond die je als metalliefhebber moeilijk kan overslaan. De sterke bill heeft veel weg van een heerlijke dag op Roadburn en in de tempel van dat festival trapt de club hun Europese tour af. In een verkleinde Main van 013, trappen en balkon afgeschermd, brachten de verschillende bands een ode aan hun respectievelijke genres. Igorrr was de main act, maar niet de publiekstrekker.

Op de eerste vrijdagavond van maart begeven we ons naar de Willem Twee Studios in buurstad Den Bosch, die de hele dag door de Tilburgse metalband Autarkh zijn geboekt in een zoektocht naar nieuwe klanken voor het aanstaande concert in de provinciehoofdstad. We spreken met frontman en bandbrein Michel Nienhuis over zijn muzikale wortels en ontwikkeling, het ontstaan van Autarkh uit de as van Dodecahedron en de plannen die hij met de band heeft.

Dag twee van Rewire, AKA. de dag dat het Stockholm Syndroom van de avant-garde langzaam over je wordt uitgespreid. Een van de grote blikvangers deze dag is postrockband Godspeed You! Black Emperor, maar ook aan de randen van het programma zijn pareltjes te vinden. Zo is er gebeukt tijdens de set van Elvin Brandhi, geïmproviseerd bij de Dwarfs Of East Agouza en wat er nou precies gebeurde bij de performatieve offering van Alto Arc, weet niemand precies.

Het is alweer ruim 7 jaar geleden dat we in café De Rat aanschoven bij Terzij De Horde voor een gesprek over het debuutalbum Self. Sindsdien is er veel veranderd. Ze groeiden uit tot speerpunt van een ware golf aan geweldige Utrechtse black metal bands, zoals Laster, Verwoed, Wesenwille, Verval en Grey Aura. Naar de volgende plaat van Terzij De Horde werd dan ook reikhalzend uitgekeken, en op 8 april 2022 werd het geduld beloond met In One Of These I Am Your Enemy. Een knaller van een plaat, met drie monumentale tracks, die unaniem lovend werd ontvangen. Inmiddels zijn we weer een jaar verder, een mooi moment om opnieuw in café De Rat bij te praten met Joost Vervoort, de zanger van Terzij De Horde.

Met Haagse Haakjes gaan wij op zoek naar het onontdekte van Den Haag, binnen en buiten de stad. Den Haag is in de afgelopen jaren zoveel culturele plekken verloren dat je je begint af te vragen: wie vullen dit gat op? Wij bezochten Barraka Bash in het Binckhorstgebied. Deze maandelijkse bandavond bestaat nog geen jaar, maar medeorganisatoren Mike Eelkema en Bouke Aandewiel kijken nu al ver vooruit in de toekomst. Wij ondervragen ze over Barraka Bash en bezoeken een editie.

We beleven een spannende Roadburneditie dit jaar. Door alle gedoe rond de financiering van touren in ons prille postcoronatijdperk, is het voor een festijn als Roadburn, een 'kleine zelfstandige' in het evenementenlandschap, welhaast ondoenlijk veel aanlokkelijke 'grote namen' te strikken. Maar 'elk nadeel heb zijn voordeel', zoals de voetballende filosoof Johan Cruijff al wist; als je het anders bekijkt, valt er dit jaar dus bij uitstek veel te ontdekken. Dit vergt wel heel wat puzzelwerk van de kant van de bezoeker, en wij zullen niet de enigen zijn die menig uurtje hebben zoekgebracht met het lezen van bio's en luisteren van muziek van bands die ons tot dan toe volstrekt onbekend waren. Als je er echter de tijd in wil steken, levert dat hier en daar juist mooie verrassingen op. De hamvraag is natuurlijk: Denkt de gemiddelde Roadburnbezoeker daar ook zo over?

Dat Roadburn in de loop der jaren een steeds afwisselender festival is geworden, blijkt wel uit de reis die we deze dag maken: van de nietsontziende hermetische klanken van Ad Nauseam naar de open, vrije improvisaties van Under The Surface & White Boy Scream.

Eén van de aardige nieuwigheden van het festival dit jaar is ongetwijfeld het uitgebreide Offroad-programma: Naast het reguliere programma, kun je op vele plaatsen rond het festivalhart terecht bij vrij toegankelijke kleinere shows van bands, vaak van eigen bodem, die laten zien dat men ook of misschien soms juist in een intieme setting memorabele concerten kan beleven. Nu Roadburn (al dan niet noodgedwongen) de meeste kleine zalen heeft afgestoten en zich vooral afspeelt in grotere zalen of hallen, krijg je zo weer iets van de kleinschaligheid van vroeger terug. Een fijne toevoeging, die zeker bijdraagt aan de gezelligheid van dit undergroundfeestje (de vaak wat schappelijker prijzen van consumpties zijn daarbij trouwens ook mooi meegenomen), zo konden we vandaag weer ervaren.