Met Haagse Haakjes gaan wij op zoek naar het onontdekte van Den Haag, binnen en buiten de stad. Den Haag is in de afgelopen jaren zoveel culturele plekken verloren dat je je begint af te vragen: wie vullen dit gat op? Wij bezochten Barraka Bash in het Binckhorstgebied. Deze maandelijkse bandavond bestaat nog geen jaar, maar medeorganisatoren Mike Eelkema en Bouke Aandewiel kijken nu al ver vooruit in de toekomst. Wij ondervragen ze over Barraka Bash en bezoeken een editie.
Luikse wafels en Brouwers pils in overvloed
In de pub O’Casey’s verzamelen enkele supporters zich voor de wedstrijd Feyenoord tegen Roma. Nietsvermoedend gaan we het gesprek aan met Mike & Bouke. “Het is klein begonnen met vier bands de eerste keer. We dachten ‘laten we het gewoon proberen’, want de plek hadden we al. Het concept is als volgt: je vraagt een band en die kent weer een andere band en zo heb je via elkaars connecties een avondvullend programma. Het genre maakt niet uit–afgezien van coverbands en acts met ellenlange jamsessies–maar het moet wel matchen zodat de genres niet te veel uit elkaar lopen. Wij zijn de initiatiefnemer, al organiseren we het uiteindelijk samen met de bands.” En hoe zorgen ze ervoor dat bands komen opdagen? “Deze zijn voor jou.” Een luikse wafel en een halve liter Brouwers pils komt tevoorschijn. “Wat wij vervolgens de bands bieden zijn Brouwers pils en luikse wafels. In overvloed.” Die laatste combinatie is als het ware het handelsmerk van Barraka Bash.
“Barraka Bash draait niet op subsidie of inkomsten en we verkopen daarbij ook niets. Het is echt een avondvullend programma van bands voor bands door bands. Doordat we zelf in band spelen, weten we wat bands doormaken. Wij willen ons daarbij, in tegenstelling tot andere venues, ook hardmaken voor randzaken zoals de promotie. Het is echt samenwerken met de bands, qua opzet, selectie en productie van de avond. Hier kan je niet aankomen met blauwe m&m’s op je rider. En willen we ervoor zorgen dat alle bands die spelen gewoon vet zijn. Er is geen sprake van één goede band, waar de rest als randprogramma aanvoelt.”
Misschien maken we van een halve liter Brouwers pils wel een wisselbokaal
Narco’s, sloopdiensten en bluesrock
Aan de Polluxstraat in het industriegebied de Binckhorst wordt Barraka Bash gehouden. Publiek heeft zich al vroeg verzameld voor een loods. Als je om je heen kijkt zie je met grafitikunst versierde muren en zowel verloederde bedrijfsgebouwen als nieuwbouw. Aan de loods zit een kleiner deel vast—hier gaat het plaatsvinden. Buiten zijn er enkele picknicktafels en een vuurkorf. Binnen mogen vijf gemaskerde figuren onder het motto ‘Keep it narco’ de avond aftrappen. De zelfbenoemde outlaws in Hurricane Joe zingen over het gewelddadige leven als een voortvluchtige, met passende cowboyhoeden, laarzen en outfit. Een huwelijk tussen de stilistische aanpak van Orville Peck en de outlaw countryplaten van Johnny Cash. Terwijl een geur van wierook en brandende kaarsen in de lucht hangt horen we teksten als ‘drink the pain away.’ Makkelijk te volgen, maar divers genoeg in de dynamiek om de aandacht vast te houden. Drie keer Yeehaw.
Buiten brandt inmiddels de vuurkorf, een letterlijk opwarmertje voordat de Engelse The Shits het podium betreedt. Een bijzondere aanvulling van de avond, gezien de herriemakers Roadburn 2023 mochten opwarmen. Het laat zich omschrijven als rock 'n sludge. The Shits uit Engeland maken als grauwe sludgeboeren zompige rock 'n roll met een eeuwig boze blik. Consistente, doch eentonige drumpartijen en opzwellende riffs typeren de set. Af en toe verrast drummer Harry Rogers met een snerpende drumfill, maar het blijft vooral bij vurig ramwerk. Vocalist Callum Howe drinkt als een bezetene, we tellen tussen twee songs zeker drie biertjes. De lege blikken vliegen door de lucht of worden vermorzeld. Uw recensent loopt boos weg.
De variatie zit er vanavond goed in, want Brian’s Garage speelt opzwepende bluesrock voor zwiepende haren. Denk AC/DC doet Pink Floyd met dezelfde tomeloze energie. We worden verrast door de stompende baslijnen van Wijnand Bijdevier en zanger Richie Elia staat geen moment stil. Hij swingt zo dat het onderliggende tapijt alle kanten op schuift. Als feestelijk toetje vliegt er een gouden rookworst door de zaal. Het geeft de strakke set een onbedoeld komisch karakter. Wanneer Richie wordt opgetild door twee bezoekers blijkt maar weer: “soms wil je gewoon domme dingen doen.”
Haagse amateursloopdienst Trenth in geluid sluit Barraka Bash af. Vocalist Stern Drenth weeft stukken geschreeuw aan elkaar begeleidt door meerdere muren van geluid. Rechter voor zijn raap kan niet, herhaaldelijke ritmes en teksten ontmoeten elkaar in een punkesque ballet. Een greep uit het trenthjargon: ‘Ik heb een stoel gemold. Heb een stoel gemold.’ en ‘Ik kan nooit meer slapen. Ik kan nooit meer gapen.’ Met een ontbloot lijf en gescheurde broek krijst Stern met een overstuurde en schelle stem de teksten. Zijn bandleden volgen al snel zijn voorbeeld door ook het bovenlijf te tonen. Uiteindelijk is Trenth vooral veel van hetzelfde. Desalniettemin een fijne beukband om de avond mee af te sluiten.
Alsof je elke maand een verjaardag viert waar je vanaf het begin bij wilt zijn.
In zijn geheel is de filosofie van Barraka Bash vooral lol hebben door het organiseren van een gezellige avond waar je af en toe iets doms kan doen. Dat straalt ervan af. Gevoel geven van erbij horen, met elkaar praten saamhorigheid. Niet alleen spelen, maar ook terug willen komen. Een editie van Barraka Bash is zoals Mike dat mooi samenvat: “alsof je elke maand een verjaardag viert waar je vanaf het begin bij wilt zijn.”