ZOEKHETUITMAN is een machine die het publiek laat draaien
Overtuigende uitvoering van nieuwe EP DE MACHINE DRAAIT in Poppodium Phoenix
De Dordtse punkband ZOEKHETUITMAN voelt zich opvallend thuis in Brabant. Tijdens hun tour speelden ze eerder al in de Hall of Fame in Tilburg, en op vrijdag 13 maart doken ze opnieuw het zuiden in voor een show in Poppodium Phoenix. Ze namen hun nieuwe EP ‘DE MACHINE DRAAIT’ en een flinke lading energie mee waarmee ze Phoenix lieten kolken.
Voordat ZOEKHETUITMAN het podium opstormt, is het eerst de beurt aan Mister Merry Men. De band oogt als een punkkarikatuur die tot leven is gekomen: hanenkammen in verschillende kleuren, gezichten vol schmink en een zanger met een stem die eerder uit de metalscene lijkt te komen wegens zijn semigruntende zang. Het is hun allereerste optreden ooit, maar dat houdt het publiek niet tegen om meteen een (nog vrij brave) moshpit te beginnen. Halverwege kijkt de zanger even het publiek in: “Volgens mij is mijn tong aan het bloeden… maar fuck it!” Voor het laatste nummer moet nog snel een kapot geschreeuwde microfoon worden vervangen, en zo is hun eerste optreden een feit.
Dan is het tijd voor ZOEKHETUITMAN. De vier jonge, boze en energieke punkers laten in Poppodium Phoenix zien dat ze vooral ontzettend veel plezier hebben. Maar tussen het geschreeuw en de opgejaagde gitaren door legt de band een spiegel voor aan de maatschappij met leuzen zoals “zou jij anders zijn als jij aan de top staat?” en “ik ga naar demonstraties, maar alleen als het uitkomt.” Het jonge publiek gaat gretig mee in het enthousiasme van de band. Zanger Jullian wordt de lucht in getild, en even later vliegt gitarist Tomas erachteraan, gitaar nog steeds om zijn nek. Zelfs liggend op zijn rug weet hij alles verrassend strak te houden.
Wanneer de jongens losgaan, voelt het alsof activistische poëzie met volle kracht je strot in wordt geduwd, en dat is precies de bedoeling. “Punk is wat ik zeg dat punk is!” klinkt het vanaf het podium. Volgens de band betekent dat vooral: je bek opentrekken. In nummers als GOOI DE GRENZEN OPEN en DE PIRAMIDE VAN GEWELD nemen ze het op voor immigranten en spreken zich uit tegen femicide. “Mannen, spreek andere mannen aan!” wordt er geschreeuwd. Achterin jaagt de drummer Patton het tempo op alsof hij de moshpit probeert in te halen, zijn armen bewegen soms nog sneller dan de lichamen voor het podium. En zodra de bassist Ceder een tikje harder wordt gezet, verandert het ritme van de zaal. Alsof iemand even aan je hartslagknop draait.
En de oplossing voor al die problemen waar ze over zingen? Die is volgens de band simpel: de fik erin. In het toepasselijke DE FIK ERIN roepen ze zelfs dat Brabant eraan moet geloven. Laten we hopen van niet, want als het aan het publiek ligt, mogen ze hier nog vaak terugkomen.
