Met PULSE van lift-off tot landing: een nacht buiten de ozonlaag

Sandrien opent in de lege grote zaal, afgezet met hekken alsof het publiek per ongeluk backstage is beland. Haar set komt langzaam op gang. De lage tonen hangen al in de lucht, maar drukken nog niet door. Mensen leunen naar elkaar om weekendplannen uit te wisselen. De nacht moet nog beginnen. Pas wanneer de zaal zich vult, draait ze het tempo omhoog. Tegen het tweede uur is iedereen binnen en trekt ze het publiek moeiteloos mee met haar groovy, hypnotische geluiden. 

Bij de meer industriële sound van Oscar Mulero is die versnelling compleet. Dit is de echte lift-off, want hij opent met een track die klinkt alsof je de ruimte in gelanceerd wordt. Mulero sluit zich af van de buitenwereld en creëert een universum waarin alleen hij en zijn machines lijken te bestaan. Met vlijmscherpe precisie bouwt hij aan een set die geen ruimte laat voor afleiding. Hij straalt autoriteit uit. Zijn blik blijft laag, gericht op zijn apparatuur, alsof de zaal er simpelweg niet toe doet. Alles draait om controle. Aan het einde van zijn set kijkt hij op. Een korte glimlach volgt, bijna speels.

Na Mulero is het aan Ben Sims, een Britse techno-veteraan die sinds de jaren ’90 bekendstaat om zijn energieke, no-nonsense sets. Waar Mulero alles strak naar zich toetrok, voelt Sims losser en directer. De energie blijft hoog en de zaal beweegt zonder moeite mee, maar de intensiteit verschuift. Het verschil laat zich vergelijken met een bezoek aan de dokter: waar Mulero opereert als een neurochirurg, voelt Sims meer als een huisarts. Bekwaam, betrouwbaar en goed in wat hij doet, maar minder gelaagd en minder scherp in de details. Het werkt, want de dansvloer blijft in beweging op de ritmische, rollende techno. Tegelijkertijd mist er iets van urgentie en focus die de uren daarvoor zo meeslepend maakte. Het klopt allemaal, maar het komt net niet helemaal binnen. Alsof het hoofd wel meegaat, maar het hart nog niet.

Om 4 uur s' nachts verdwijnt de strakke clubstructuur met nthng en Upsammy. Hier geen zaal, maar een speelplaats. De zwetende achterblijvers in het publiek gaan helemaal los, alsof ze aan het apenkooien zijn. De sfeer verschuift van een donkere club naar iets wat eerder voelt als een illegale bosrave. Niet gek, gezien hun gezamenlijke verleden daarin. Na alle uitstapjes naar andere werelden door de vorige dj’s, voelt het alsof iedereen weer langzaam terugkeert op aarde.

Ook de Maalstroom-zaal biedt een interessant contrast. Waar de grote zaal groots en beklemmend aanvoelt door de drukte en het geluid, is er in de kleine zaal meer ruimte. Leesmion en last-minute vervanger Brassac draaien op vinyl en houden het de hele nacht funky en melodieus met een minimal sound. Wat begint met een jong publiek groeit binnen een paar uur uit tot een volle, dansende ruimte. Hier kan je ademen, maar nogsteeds meegaan op de klassieke bliepjes en bloopjes van Maalstroom.

De avond bewoog zich met een strakke opbouw naar volledige overgave. En doordat elke dj een andere laag over de nacht legde, was er voor elke generatie technoliefhebber iets om van te smullen.