Waar STRYKE de avond enigszins voorzichtig in beweging brengt, trekt Grote Geelstaart die deur vervolgens met kracht open. De mannen uit Zeeland verschijnen strak in het pak: witte overhemden, stropdassen, keurige kapsels. Het contrast met wat volgt is heel groot. Ze openen met ‘Muurvast’ en salvo’s van drums en gitaren die de zaal wakker schudden. Vervormde stemmetjes en vreemde soundscapes dwarrelen door de ruimte, terwijl jazzy drums en aritmische gitaren elkaar in de weg lijken te zitten. Alsof dat nog niet genoeg is, voegt zanger en gitarist Luuk Bosma er een merkwaardig dansje aan toe. De toon is gezet: dit wordt geen keurige set, maar gecontroleerde chaos á la Black Midi en soortgelijke bands.
Bij ‘Beton’ wordt een gitaar ingeruild voor een extra drummer, wat de dynamiek verder oprekt. Het stuk ontspoort volledig richting het einde, met een overstuurde saxofoon en de twee drummers die alles loslaten. Het is rommelig, luid en precies daarom zo effectief. Bij ‘Spookrijden’ blijkt dat het nog gekker en intenser kan. Oerschreeuwen snijden door het geluid, het ritme jaagt een nerveus gevoel door de zaal, totdat er ineens een breekpunt ontstaat. Drums en synthesizer vallen terug in een benauwde kalmte en een moment van ingehouden adem, voordat een opbouwende gitaar de spanning opnieuw opendraait. Daarna volgt een hypnotiserend stuk dat de tijd even stilzet. De herhaling werkt niet geruststellend, maar juist onheilspellend. Later in de set keert dat spel met dynamiek terug: rustige passages worden abrupt doorsneden door schreeuwen, melodieën door plots geweld. De zang schuurt, met daar tussendoor die rauwe uithalen die alles openbreken.
Afgesloten wordt met ‘Kickbokser’ en ‘Barch’. Het optreden van Grote Geelstaart voelt als een koortsdroom, waarin je voortdurend heen en weer wordt geslingerd tussen een nachtmerrie en benauwde rust. Het is vreemd, maar op een of andere manier klopt het. Dit is geen muziek voor tijdens een rustige werkdag op kantoor. Dit is muziek om alles eruit te gooien: om met een koptelefoon op door je woonkamer te dansen, meubels denkbeeldig omver te trekken en even volledig uit de pas te lopen met de buitenwereld.
