Zero For Three: Mustbejohn, CHIMER, onlytears

Een mix van charismatische geluidsmuren en bescheiden artiesten

-
  • Thorsten Sassen

De intieme omvang van de kleine zaal in de Muziekgieterij leent zich op papier goed voor een evenement als Zero For Three, waar opkomende acts de kans krijgen om het publiek overtuigend mee te voeren in hun muzikale reis. De opkomst blijkt deze keer echter wat karig, met een met name ouder publiek voor de relatief jonge generatie die voor ons mag optreden. Vanavond staan er drie acts op het podium met een introspectieve kijk op hun ontwikkeling, onaangetast door sterallures en met oprechte belangstelling voor hun toeschouwers. Terwijl onlytears zich als eerste gereedmaakt om te spelen, verkoopt Mustbejohn nog vlug wat merch en maakt hij graag even een praatje met een fan.

onlytears

De mannen van onlytears brengen dromerige shoegaze op deze druilerige avond. Het Belgische duo, bestaande uit Jeroen Ernest Geboers en Lei van Gestel, mocht eerder deze maand nog openen in Het Depot in Leuven voor onze eigen Son Mieux. Met hun eerste nummer ‘Waste’ eisen ze direct de aandacht van het publiek, dat nog stijfjes staat toe te kijken.

De nummers kenmerken zich grotendeels door ruis en compressie. Voor even lijkt het tweede nummer aan te geven dat het duo berust op een vast patroon, maar muzikaal is ‘Disaster’ minder rampzalig dan de titel doet vermoeden. Onlytears deinst niet terug voor veelzijdigheid en beweegt zich relatief stabiel tussen vlugge en meer rustige popritmes.

-
© Nadine Gijzen

Dan zit Jeroen met zijn handen in het haar. Niet omdat het slecht gaat; hij maakt vlug zijn golvende kapsel klaar voor wat nog komen gaat. Niet alleen het duo, maar ook de band lijkt stevig in zijn schoenen te staan. Drummer Niels Meukens is weliswaar linkshandig, hij heeft er in ieder geval geen twéé. Halverwege de set glijdt pardoes een stok uit zijn handen, maar dat deert zijn strakke drumpartij niet, die hij haast onopgemerkt weet te vervolgen met een nieuwe stok.

Het een na laatste nummer ‘Know You’ komt het sterkste naar voren. Het publiek wordt hier voor het eerst wakker geschud, met her en der voorzichtig knikkebollende hoofdjes. Dat is toch ook wel echt nodig, want het energieke CHIMER staat al te popelen om de temperatuur in de zaal op te voeren.

-
© Nadine Gijzen
-
© Nadine Gijzen

CHIMER

Er wordt rustig plaatsgemaakt voor de mannen uit de Engelse badplaats Hastings. We moeten stiekem wel twee keer kijken om er écht zeker van te zijn dat het niet weer Ernest en Lei zijn die voorop het podium staan, maar het blijken nu wel degelijk bassist Harry Osborne en gitarist Keir Tyson van CHIMER te zijn. Voeg daar drummer Owen Fox aan toe en het trio is compleet. Vanavond brengen ze felle vocalen en experimentele feedback naar Maastricht.

-
© Nadine Gijzen

Niet geheel vlekkeloos voelt het eerste nummer ‘Supple’, waarin het rauwe karakter in de meerstemmigheid tussen Harry en Keir overkomt als een milde stoorzender. Na de track belanden we in een korte stand-upinterlude van Harry, waarna het trio ons onmiddellijk verrast met de stevige geluidsmuur van ‘Curse’. Een die het publiek niet omverblaast, maar juist dichter naar zich toe weet te trekken. Als een vlieg in het web heeft de eerder charismatisch overkomende spin Harry ons zomaar in de val gelokt. Langzaam wordt duidelijk dat CHIMER minder onschuldig is dan gedacht en dat het trio precies weet waar het mee bezig is.

Het trio voert de energie langzaam op en de koppen worden letterlijk bij elkaar gestoken bij ‘Difficult’, een nieuwe track waarvan ze zelf even niet meer weten wanneer deze nou precies zal worden uitgebracht. Harry en Keir worden volledig meegenomen door de dreunende geluidsgolven, terwijl Owen steevast doordramt op de drums. Deze koortsachtige vitaliteit houden ze gedurende het optreden vast. Aan het einde van de rit predikt de drie-eenheid nog eenmaal de dystopie van de moderne wereld en gaat ze compleet op in extase.

-
© Nadine Gijzen
-
© Nadine Gijzen

Mustbejohn

Als laatste is het de beurt aan Mustbejohn, een ontzettend benaderbare, typisch Engelse ‘bloke’ uit Hertfordshire. Dit jaar stond hij nog op Misty Fields en onlangs trad hij op in Doornroosje. Alsof het magie is, zorgt zijn aanwezigheid ervoor dat ook de jongere toeschouwers de ingang naar de kleine zaal hebben ontdekt, waardoor er uiteindelijk toch nog meer vierkante meters van de ruimte worden opgeëist. De situatie lijkt wel op het einde van een feelgood-jeugdfilm, waarin alles eindelijk goed komt en er ruimte is om te dansen. In die optiek levert Mustbejohn muzikaal de ideale soundtrack.

-
© Nadine Gijzen

De nummers, die zich grotendeels karakteriseren door britpop met invloeden van Gorillaz en Arctic Monkeys, hebben de ontzettende potentie om op de radio te worden beluisterd. Live komen ze daarentegen met vlagen minder sterk uit de verf. Het voelt grotendeels als een vaste formule, waarbij de nummers constant op elkaar lijken. Daarnaast wordt het publiek geregeld meegenomen in een licht geforceerde call-en-response. Deze interactie blijkt desondanks aanstekelijk te werken, met name op het jonge publiek.

De zang doorbreekt de eentonigheid dankzij een mix tussen vertellende rap en hoge, euforische uithalen. Dankzij zijn bekendere tracks ‘Superstar’ en ‘Love If You Need It’ heeft uiteindelijk ook het oudere publiek de weg naar voren gevonden. Met ‘Pretty Little Raver’ is John dan toch wel degelijk in the house. Het nummer met elektronische elementen zorgt ervoor dat de heupen van jong én oud uiteindelijk goed los worden gemaakt.

-
© Nadine Gijzen
-
© Nadine Gijzen