‘Please Don’t Ask Me How I’ve Been’ van Ismena

In tegenstelling tot haar energieke vorige album Until We Part (2021), gooit Ismena het deze keer over een andere boeg. Zo opent haar nieuwe album met ‘I See Words’, een nummer dat wij recent nog onder de loep namen. Een zachte drumbeat en een tokkelende gitaar begeleiden het hoge stemgeluid van Ismena weliswaar op een lager pitje dan we voorheenvan haar gewend waren. Desondanks komen de emotionele melodieën krachtig over, zeker tijdens de momenten van meerstemmige zang.Deze benadering wordt steevast doorgevoerd in de rest van het album.

Dat de melodieën in de nummers vaak aanvoelen als natuurlijke soundscapes, is te verklaren door een techniek die is ingezet bij de productie. Ismena heeft voor dit album namelijk geluiden uit haar directe omgeving opgenomen om haar nummers mee te verrijken. Zo horen we in ‘Be My Water’ achtergrondstemmen, een overgaande telefoonen kassabliepjes uit de muziekwinkel waar ze heeft gewerkt. Ook weerklinken subtiel de regen en de zee. Hierdoor krijgen de introspectieve nummers ineens een heel kwetsbaar en open karakter.

Ismena durft hier creatief mee om te gaan en speelt geregeld met perspectief. Net zoals beeldgroottes in de filmwereld neemt ze soms afstand en komt ze soms dichterbij. Zo horen we in de opening van het tweede nummer op het album, ‘Endless Waves’, de golven van de zee in de verte aanspoelen op het land. Het geluid wordt opgevolgd door een melancholisch klinkende piano en de zin “I want you to take me / away from here”. Deze open passage laat een verademende indruk achter, alsof je je in trance laat meevoeren door de patronen van de kust. Aan het einde van het nummer horen we meeuwen en lijken we dichter op het water te staan. Deze ‘close-up’ brengt ons nog dichter bij de kern van het nummer. De sterke combinatie van akoestische klanken met geluiden uit de natuur maken dat het nummer herkenbaar aanvoelt en intenser tot je binnendringt.

De folksongs laten een bijzonder sfeervolle indruk achter. Door de zachte tempo’s en de akoestische klanken voelen ze heel intiem en krijgen ze vanzelf een emotioneel randje. Het dromerige, hoge stemgeluid van Ismane werkt als de kers op de taart en kleurt de nummers helemaal in; de creatieve aard van het album bewijst dat het niet altijd binnen de lijntjes hoeft en dat schoonheid ook uit de omgeving kan ontstaan.