Zero For Three 2026 dag 3: tussen hard en zacht
Jong en oud geniet van divers aanbod op rustige slotdag
De laatste dag van een volledig gratis festivalweekend bleek misschien wel de meest afgewogen: zo kon je kiezen voor een serene, maar o zo mooie route langs beeldschone popstemmen en singer-songwriters, maar kon je parallel daaraan ook gaan voor scheurende noiserock, metal en avant-garde.
Iskander Moon
Iskander Moon heeft een Stem. Met hoofdletter ja. De heel mooi gezongen indiepopliedjes van de Belg lijken gemaakt voor de radio. Meer StuBru dan Qmusic overigens, al is het toegankelijkheid troef bij de Vlaamse singer-songwriter. Op zijn meest toegankelijke momenten klinkt hij als Dotan of Chris Martin, maar je hoeft niet twee keer te luisteren om ook die prachtige, hoge Justin Vernon-falsetto van Bon Iver te horen.
Ontwapenend om te zien hoeveel plezier de singer-songwriter op het podium heeft. Tijdens de songs maakt hij met iedereen oogcontact, van zijn bandleden tot fans op de eerste rij. Ook aandoenlijk: er zijn veel (jonge) kinderen aanwezig en ze zijn zichtbaar onder de indruk van de zanger. En toegegeven: lang niet alle songs zijn even spannend – soms wordt het Dotan-gehalte ons iets te gortig – maar gelukkig heeft de muziek genoeg rafelrandjes om te voorkomen dat het allemaal té zoet wordt. De toevoeging van pedal steel en saxofoon helpt daarbij bijvoorbeeld behoorlijk. Pure Pinkpop-core dit. Lezen jullie mee?
Dermot Henry
Mooie boeking: deze 23-jarige singer-songwriter is hard op weg om een nieuwe sensatie te worden binnen de engelachtige folk van Jacob Alon en Dove Ellis. Liefhebbers van prachtige taalvondsten, verstopt in kleine luisterliedjes, komen hier ruimschoots aan hun trekken. Neem alleen al de mooie kronkel uit 'Little Rib': "Your eyes are a compass but you stood on a pole / Spinning round in a circle digging down in a hole".
Wat een leuke band heeft-ie ook bij zich. Het viertal kleurt zijn liedjes perfect in met Big Thief-achtige folk en speelt bovendien met zichtbaar plezier. Gisteren dook de band nog een Maastrichtse pub in om tot in de late uurtjes een open-micavond muzikaal te begeleiden; vandaag staat het viertal toch vrij fris ogend op het buitenpodium. Daar heeft helaas het merendeel van de bezoekers weinig oog voor wat er op het podium gebeurt, maar Henry en zijn band laten zich er niet door van de wijs brengen. Subliem hoe hij tijdens de setafsluiter 'River of Dust' moeiteloos schakelt tussen hoog en laag. We delen niet graag clichés uit, maar voor deze gast gaan we graag een uitzondering maken: van Dermot Henry gaan we nog veel horen.
Dressed Like Boys
Zul je altijd zien: krijgt dé publiekstrekker van de dag te maken met persoonlijke problemen. De drummer van Dressed Like Boys kreeg onderweg naar de Muziekgieterij zoveel last van zijn rug dat hij vanavond niet kon spelen, waardoor Jelle Denturck noodgedwongen solo op de planken stond. Vooraf hou je dan toch even je hart vast, want de Grote Zaal van de Muziekgieterij in je eentje stil krijgen is ongeveer een even grote opgave als een aflevering van Vandaag Inside kijken zonder ook maar één vrouwonvriendelijke opmerking te spotten.
Maar uiteraard krijgt Denturck de zaal muisstil. Geen wonder ook: Dressed Like Boys kan raken met weinig. Neem de nieuwe pianoballad 'And Then I Woke Up', die hij vol overgave brengt en ijzersterk zingt. Of 'Lies', normaal een haast dansbare single met strijkers, drums en gitaar, maar vanavond volledig gestript tot een klein, intiem luisterliedje. Het publiek, dat voor de helft uit Belgen bestaat, hangt aan zijn lippen.
We hebben Dressed Like Boys intussen al vaker aan het werk gezien, dus de mooie verhalen voorafgaand aan 'Jaouad' en 'Stone Wall Riots Forever' zijn bekend. Maar zijn verhalen over queer-rechten, verpakt in zulke prachtige songs, kunnen niet vaak genoeg verteld worden. Net zoals we Dressed Like Boys niet vaak genoeg live kunnen zien.
The Orielles
Je bent een grote meneer als je de muziek van The Orielles in één genrehokje weet te plaatsen. Als we toch een poging wagen: een bonte mix van artrock, noise, indiepop, shoegaze en dreampop. Zoiets. Kortom: The Orielles zijn VEEL tegelijk. Maar eigenlijk ook weer verrassend weinig: het trio bouwt zijn songs vaak rond een hypnotiserende rode draad van bas en drums, om die groove vervolgens minutenlang vast te houden. Daartussen krijgen gitaar en elektronica alle ruimte om als eigenwijze bijrollen het geheel steeds een andere kleur te geven.
We hebben dit weekend wat vraagtekens gezet bij sommige programmeringskeuzes, maar het eigenzinnige trio op het buitenpodium zetten terwijl de zon net is gezakt? Die keuze pakt uitstekend uit. Er stromen steeds meer mensen naar voren die wel raad weten met deze eclectische mix en een laatste dansje van het weekend wagen. Geslaagde show.
Cardinals
Als je Fontaines D.C. kruist met de Ierse folksensatie Madra Salach, kom je ongeveer uit bij Cardinals. Ierse indiefolk dus. Mét accordeon. Het is precies dat geluid dat Finn Manning uit zijn trekharmonica tovert dat de band onderscheidend maakt. Neem 'She Makes Me Real': iedereen waarbij een beetje Guinness door de aderen stroomt hoort daar een vleugje Pogues doorheen waaien. Typerend voor Cardinals is hoe de songs vaak klein beginnen, om vervolgens steeds verder open te scheuren tot de gitaren alle ruimte krijgen.
Een goed voorbeeld daarvan is setopener 'Twist And Turn', overigens het enige nummer waarin de accordeon zich koest houdt. Jammer alleen dat het publiek bij deze afsluiter van de avond alvast zijn bedje lijkt te hebben opgezocht. Aan het einde staan er misschien nog een krappe tweehonderd man: als het er al zoveel zijn. Aan de Ieren heeft het in ieder geval niet gelegen. Met vlammende versies van 'Big Empty Heart' en 'Over At Last' bewijzen ze dat ze zoveel meer zijn dan de zoveelste postpunkband die even komt overwaaien. Cardinals heeft een eigen smoel. En dat verdient een stuk meer publiek.
