Hypnose en hartzeer

WOOLF in Koudekerk aan den Rijn

WOOLF op het podium
  • Daan Vergouwe

De tienduizenduren-regel wordt vaak aangehaald als een harde eis voor wie zijn ambacht echt wil beheersen. Voor muzikanten geldt dat net zo goed; het onderzoek waarop de regel gebaseerd is, werd immers uitgevoerd met violisten. Op vrijdag 17 april bewees folktrio WOOLF tijdens een concert bij Trouble Tree FolkConcerts dat de drie musici het recht hebben om zichzelf meesters van hun vak te noemen.

Prachtig alternatief

Rust en stilte heersen in Koudekerk aan den Rijn, een dorpje tussen Leiden en Alphen aan den Rijn. Onderweg naar de concertlocatie, vrijetijdscentrum De Ridderhof, is er haast geen ziel op straat te bekennen. Auto's staan symmetrisch in de parkeervakken en de voortuinen liggen er keurig bij. Aan de horizon begint de zon al weg te zakken, en moeder natuur beschildert de hemel met een palet van goudgeel, lichtroze en babyblauw.

De reden voor ons bezoek is het concert van folktrio WOOLF, bestaande uit Marieke Smit, Mylène Berghs en Ellen Tackenkamp, die al samen spelen sinds hun studententijd aan het Conservatorium van Amsterdam. Bij aankomst is het zaaltje zo goed als vol. Lege koffiekopjes en koude theezakjes staan op een paar tafels. Enkele bezoekers lopen heen en weer om zichzelf en hun metgezel van iets te drinken te voorzien. Vooral ouderen zijn op het concert afgekomen. Wanneer de band wordt aangekondigd, zegt organisator Hans Hoogeveen: "Toen wij dit podium startten dachten wij: ‘Crosby, Stills en Nash hier krijgen zou toch wel wat zijn’. Dit zijn ze misschien niet, maar het is een prachtig alternatief".

De drie betreden onder applaus het podium en positioneren zich rondom één microfoon. Meer hebben ze niet nodig, want wanneer hun zuivere stemmen door de zaal klinken, versta je ieder woord dat ze zingen.

"Je bent erbij geweest”

Het is moeilijk om je ogen af te wenden van de drie wanneer ze een nummer spelen. Hun lichaamstaal, de handgebaren wanneer één van hen geen instrument bespeelt en hun gezichtsuitdrukking versterken de beleving, net als de intimiteit van het kleine zaaltje. Nummers over hartzeer, vrouwenrechten en kinderlijke naïviteit in een onrustige wereld passeren de revue. Leuk weetje: de naam WOOLF is gebaseerd op die van auteur Virginia Woolf. Ellen schreef een nummer dat beïnvloed werd door Woolfs essay "A Room of One's Own”, nog voordat de band voor de huidige naam had gekozen.

Tijdens de show speelt het drietal enkel eigen muziek, en hier en daar komen zelfs nummers voorbij die nog niet zijn uitgebracht. Ze vertellen dat ze in december met de Ierse muzikant John Bleck door Ierland hebben getoerd en dat ze nu aan een nieuw album werken. Een aantal van de nummers dat daarop zal verschijnen, wordt vanavond gespeeld. ''Dit is zo'n moment waarvan je later kunt zeggen dat je erbij bent geweest", grapt Mylène.

Een hoogtepunt van de avond is wanneer de drie hun instrumenten aan de kant zetten en een stukje a capella zingen. "Wij hebben alle drie zang gestudeerd", vertelt Mylène, “en het voelt voor ons altijd even fijn om gewoon te zingen." Het publiek spitst de oren en wordt niet teleurgesteld. De harmonieën brengen je bijna in hypnose. Na afloop roept een vrouw "Briljant!” en een man zegt "Hemels geluid.”

Liefdevol uitmaken

Na een korte pauze wordt de draad weer opgepakt. Ze spelen een nummer met als boodschap dat je in het hier en nu moet leven. "Een liedje tégen de telefoon” vertelt Marieke. "En als je er toch te ver mee gaat, kan je altijd nog terug.” Die zin vormt een mooi bruggetje naar het volgende nummer, dat gaat over een brief naar iemand die veel eerder had moeten worden geschreven; "Ten years overdue” zingen ze.

"Wij gaan het vanavond op liefdevolle wijze met jullie uitmaken” zegt Marieke tegen het einde van de set. Het laatste nummer, "Wheel of Change” is geschreven nadat Mylène een baby kreeg, "die wij alle drie niet meer uit onze levens kunnen wegdenken.” zegt Ellen. "It is time to go” is de slotzin. Wanneer het nummer tot zijn einde komt, volgt een lang applaus. Je voelt je helemaal niet bitter nadat het officieel is uitgemaakt. Integendeel, je bent dankbaar en blij met de herinnering aan deze avond.