Het jaar is al voor de helft om. “Dat gaat angstaanjagend hard”, denk je dan. Waar het ook hard ging, was tijdens de tweede Clubavond van 3voor12 Leiden van dit jaar, die een avond bleek vol band-dynamiek en firsts. De up-and-coming Jessmin, Leiden's own Phoenix Rivers en de experimentele The Ease verzorgden ditmaal de muziek.
Jessmin
De band die de Alphense Jessmin met haar meeneemt, speelt een kort introstukje, voordat de zangeres zelf het podium beklimt. Een sluier van rook en zandkleurig licht geeft het podium een opmerkelijke allure, die door het ensemble alleen maar versterkt wordt. Met een baggy witte broek en een reeks grote armbanden is het alsof Jessmin zo uit een magazinecover uit de zeroes gestapt is.
Haar set bestaat uit een mix van poprock met een genereuze scheut punk: noem het poppunk. Jessmin is fijn om naar te luisteren, de nummers die ze zingt passen goed bij haar stem, ook al verdwijnt die soms door de hevigheid van een muziek naar de achtergrond. Van de keyboard-partijen is op het begin na bijna niks te horen. De drums, gitaar en bas daarentegen vormen een sterke, robuuste kern, eentrias musica. De continue kick laat de hersens een beetje schudden en de snare voelt als een bitch slap. Er bestaat een duidelijk contrast tussen hoe Jessmin zich op het podium opstelt en hoe haar band dat doet. Waar de gitarist, bassist en toetsenist energiek dansen tijdens het spelen, bestaat Jessmins lichaamstaal vooral uit handgebaren en hurken tijdens het zingen, evenals flirten met de fotocamera. Zoals we al zeiden: covermodel.
Eigen niche
Op één nummer na (een cover van Avril Lavigne's 'Sk8er Boi’) zijn alle nummers door haar eigen pen geschreven. De opener 'Mid July’ zet met het rauwe geluid goed de toon. De volumeknop wordt een klein beetje naar beneden getuned in 'Secondhand Hero’, maar het energieniveau zeker niet. Een tweetal danst met de armen in elkaar in rondjes en juichen de band luidkeels toe. Ook 'Feathers', die door Radio 2 als top song aangemerkt is, komt voorbij. Verrassend genoeg speelt de band die voor het eerst live. Door de reverb op de vocals klinkt het haast als een nummer van Cocteau Twins.
Na nog een reeks songs komt haar deel van de show tot een mooi, rond einde. Met enige regelmaat wordt ze als de Nederlandse Avril Lavigne bestempeld. Terwijl dat in zekere zin wel klopt, is Jessmin écht haar eigen niche, een niche die door iedereen ontdekt mag worden.
Phoenix Rivers
De avond vordert, met niemand minder dan de Leidse indieband Phoenix Rivers. Nog voordat er een snaar is gespeeld set wordt verteld dat de band een van de weinige is die kan dat ze twee keer bij de 3voor12 clubavond in Leiden zijn geweest. Met een kersverse single die dezelfde nacht om stipt 0.00 uur wordt uitgebracht zijn de oren gespitst. Gedreven door de naam van die nieuwe track heeft het publiek de taak omarmt: 'Get Me Drunk’.
Zodra de band start met spelen klinken sommige stukjes echter een beetje uit de maat. Waarschijnlijk moet de band er nog een beetje inkomen. Dat duurt gelukkig niet lang, want tijdens het tweede nummer 'Up And Away’ zijn de spieren helemaal warm. Na het eerste nummer knalt de band deze direct in; geen tijd voor poespas! Een leuk, country-stijl nummer genaamd 'Face of Hope’ komt voorbij. De drumstokken worden even vervangen door kwastjes, en de eerste zo gierende, ingewikkelde gitaarpartijen maken ruimte voor kalmere noten.
Van indie-rock naar indie-punk
De dynamiek tussen de bandleden komt vertrouwd en leuk over, vooral tussen zanger Olaf Caarls en gitarist Eric-Coen Versteeg. "Eric-Coen heeft een nieuwe gitaar, iedereen” zegt Caarls tegen het publiek, "Zeg allemaal even 'Gefeliciteerd met je nieuwe gitaar!”. De nieuwe axe in Versteeg z'n handen is een felrode Fender Jaguar. "Leuk dat jullie het opmerken!” antwoordt hij op sarcastische wijze terug. Overigens zijn de gitaarpartijen van Versteeg een muzikaal hoogstandje van de avond. Vooral tijdens de nummers 'Get Me Drunk', 'Echoes’, een langzame, art-rock achtige track waar je kippenvel van krijgt, en 'Worry’, die soms wat wegheeft van een Spin Doctors-nummer.
Er volgen nog twee nummers, de laatste van de set van Phoenix Rivers. In 'Castle For My Solitude’ neemt het indie-rock karakter een indie-punk gedaante aan. Het zou niet misstaan bij een live-radioshow van KEXP. Ook deze show wordt met luid applaus afgerond, en je merkt dat het geen wonder is dat ze voor de tweede keer op de Clubavond staan. Wie weet zal er ooit een derde keer komen.
The Ease
Als laatste aan de beurt is een nieuwkomer in de Leidse muziekscene: The Ease. Een drietal dat opvallend genoeg de bassist van Phoenix Rivers, Koen van der Maaden, bevat. Het belooft een drukke avond voor de goedlachse man te worden. Volgens de aankondiging heeft de band “Het handboek voor hoe je shows kan regelen” geschreven. Dat wil zeggen dat de band de afgelopen tijd veel aan hun eigen repertoire heeft gewerkt. Dit jaar alleen al zijn er vier singles uitgebracht. Met grootste nieuwsgierigheid wacht het publiek de set van de band af.
De lichten gaan uit, en Koen van der Maaden stapt met een kartonnen masker naar zijn microfoon toe. Hij begint angstaanjagend te lachen en vervormt zijn lach met een apparaat die het demonisch laat klinken. Diepe grommen en krijsende schreeuwen galmen door de zaal heen. Het voelt alsof een drietal demonen je in een hoekje dwingt, dorstig naar bloed en hongerend naar je ziel.
Gitaar en drum komen tot de redding, de krijsen worden steeds meer overheerst door muziek en het eerste nummer, genaamd 'The Witch’ wordt ingezet. Het heeft een sterk alt-rock geluid, met luide feedback vanuit de versterker en krachtige drumpartijen. De bas is diep enfuzzy, geen enkele noot ontsnapt het menselijk oor. In het tweede nummer 'Aloof’ klinkt de gitaar ineens veel mystieker, het pedalboard van de frontman heeft daar een flink aandeel in. Zijn enthousiasme is aanstekelijk. Hij rent vrolijk rond, zwaait zijn gitaar heen en weer en heeft zelfs een bubble gun met zich meegenomen, waarmee hij triomfantelijk belletjes door de zaal heen blaast.
The Ease blijkt bij uitstek de meest experimentele act van de avond. De genres wisselen gestaag af van alt-rock, naar reggae, naar funk, naar blues-rock. De frontman is ook de enige die het publiek in het Engels toespreekt. "You guys are an amazing crowd!” zegt hij herhaaldelijk. Is het een gebrek aan Nederlandse taalbeheersing of een marketingstrategie? Na verloop van tijd komen vooraan de eerste echte headbangers tevoorschijn. Kennelijk is deze band ook de meest dansbare van de avond, want tegen het einde van de set staat iedereen voorin de zaal mee te springen.
Als afsluiter wordt er geschiedenis geschreven. Het publiek blijkt zo enthousiast over The Ease dat er luidkeels een toegift geëist wordt. Die eis wordt hen gegund: een unicum bij de Clubavond. Als het drietal in al hun glorie het podium weer opstapt, is het makkelijk om te lezen dat ze hun geluk niet te boven kunnen. Een knallende encore wordt gegeven. Het is alsof je zorgen even niet bestaan. The Ease heeft hiermee een bruisende show neergezet, hopelijk een van vele.
