Vrije dagen zijn altijd welkom, maar wat moet je doen als die midden in de werkweek vallen? Naar een concert gaan! Op donderdag 14 mei, Hemelvaartsdag, stonden Puntjudith en Josephine Odhil in de Nobel.
Hemelvaartsdag vieren we als de dag waarop Jezus naar de hemel ging. Voor velen is dit een vrije dag. Voor altpop artiest Puntjudith (Judith Rijsenbrij) is het ook een van de datums van haar 'Samen Naar de Stad’-tour. Ze staat samen met Josephine Odhil in de Kleine Zaal van de Nobel. "Vandaag strijken wij neer in Leiden” is op haar instagramverhaal te lezen.
Josephine Odhil
Er zijn maar mensen op komen dagen voor het concert. Zelfs de Kleine Zaal van het poppodium oogt nu groot. Waar de zaal halfvol is, is het podium tot de nok gevuld met spullen. Gitaren, synths, een drumstel, rechthoekige LED-lichten en microfoons bedekken het podiumoppervlak. In het midden staan twee akoestische gitaren, beide van Josephine Odhil (Josephine van Schaik), die zonder al te veel fanfare vanachter het gordijn verschijnt.
In haar eentje op het podium oogt Josephine verlegen, bijna als een beginnende muzikant. Niks is verder van de waarheid: in het verleden was ze de leadzangeres van The Mysterons en inmiddels heeft ze ook al twee solo-albums op haar naam. Ze zingt haar nummers zuiver, beheerst en ontroerend mooi. Haar stem heeft veel weg van die van Hope Sandoval, bekend van 'Fade Into You'. Eigen muziek als 'Ultraviolet' en 'Rainbow Coffee' komen voorbij. Overgoten door spierwit licht oogt ze als een engel. Een man leunt tegen de muur aan en luistert met zijn ogen gesloten, zijn hoofd licht meebewegend op de muziek.
Hier en daar komt het echter wat onvoorbereid over. Ze biecht het ook op aan het publiek. "Het gaat allemaal niet zoals ik het gepland had.” Veel van haar nummers zijn in verschillende toonhoogtes, dus moet ze regelmatig stemmen. Wanneer een van haar gitaarsnaren breekt helpt dat niet, en waar ze eerst van gitaar kon wisselen moet ze nu alles op één gitaar spelen.
Ondanks die mankementen weet ze een mooie show neer te zetten. Het publiek ontvangt alle nummers met luid applaus, waarop Josephine aan het begin al reageert: "Na twee songs is dit de leukste supportshow die ik tot nu toe gedaan heb!”. Ze sluit af met een prachtige versie van Nick Drake's 'Hanging On A Star’, waarna ze twee bescheiden buigingen maakt en weer achter het gordijn verdwijnt.
Puntjudith
Waar Josephine Odhil haar live-show rustig en ingetogen is, is die van Puntjudith, de hoofdact van vanavond, allesbehalve dat. Een deel van haar nummers wordt gekenmerkt door dreunende bas, kleurrijke synths en indringende koperklanken. Ze staat er niet alleen voor op het podium: met haar komen een drummer, een toetsenist en een trompettist. Zelf bespeelt ze ook een keyboard.
De rechthoekige LED-lampen springen aan en schijnen in diverse kleuren over het podium. Haar muziek spreekt over hoop vinden in een chaotische wereld. "Sinds een tijdje zit ik vast, zocht naar een antwoord voor de leegte in mijn hart," zingt ze in de track 'Lopend Naar Het Licht’. Haar familiegeschiedenis is onderdeel van haar inspiratie. Haar opa was Max Kohnstamm, een Nederlands diplomaat die de rechterhand was van Jean Monnet, die 'Vader van Europa’ genoemd wordt voor zijn rol in het stichten van de EU.
Judith haalt inspiratie uit de brieven die haar opa schreef toen hij in Duits gevangenschap zat. "Toen hij mijn oma leerde kennen, kwam hij vanwege zijn rol in het verzet in een gevangenenkamp te zitten. Ze schreven brieven naar elkaar waar zij hoop uit haalden. Dit nummer is ook een ode aan hem.” De band zet 'Stad Van Glas’ in, maar ook zij ervaren hun eerste mankement wanneer een technisch probleem zich voordoet met de synth. "Sorry,” hoor je de toetsenist haastig zeggen. Ook de LED-verlichting begeeft het later.
Energiek
Er is ruimte voor zowel kracht als emotie tijdens haar deel van de show. Een uitblinker is 'IJsberen’, een nummer dat met zijn harde bas en galmende synths. Judith stampt mee op de muziek en danst mee, evenals het publiek. "Hoe kan ik nog harder gaan?," zingt ze. Gevoelige nummers liggen haar goed, maar tijdens de ruigere, energiekere nummers lijkt ze meer op te bloeien. Het nummer daarna is net zo hard; het klinkt bijna vijandig.
Wanneer het einde aanbreekt, kan Judith maar moeilijk afscheid nemen van het publiek. Na ieder nummer zegt ze: "Nou, we doen er nog eentje!” Samen met Josephine Odhil zingt ze een versie van 'Nu Nog Niet', zoals die Judith's meest recente EP 'Samen Naar De Stad’ verscheen. Hun verschillen op het podium zijn hier het meest merkbaar: waar Josephine een rots in de branding is, beweegt Judith alle richtingen in, vrolijk op het ritme van de muziek.
Het allerlaatste nummer is een beeldschoon stuk met enkel trompet, dromerige piano en Judith's stem met lekker veel echo. Je hangt aan iedere zin, aan iedere klank, die met luid applaus tot een einde gebracht wordt. De opkomst mocht dan niet groot zijn, maar het plezier wel.
