Het leven is een wervelwind van doen, denken en voelen. Muziek vervult vaak de rol van uitlaatklep. Op 23 april kwamen vrienden en geliefden samen in de kleine zaal van de Nobel, waar baer en Judith Agaath de aanwezigen meenamen in een emotioneel rollercoasterritje.
Het publiek dat vanavond op baer (Barbara) en Judith Agaath afkomt, bestaat vooral uit vrouwen. Achter in de zaal staat een merchstand die meer weg heeft van een kleine marktkraam, aangezien hij een hele hoek in beslag neemt. Het podium staat net zo vol; twee hoge stoelen staan op de voorgrond en allerlei gitaren staan verspreid.
baer
Nonchalant wandelt ze het podium op, neemt een slok water en gaat op een van de stoelen zitten. "Goedenavond”, zegt ze haast bescheiden. Ze pakt haar akoestische gitaar op en vertelt zonder een spoor van twijfel een anekdote uit haar leven. "Ik was laatst op date”, legt ze uit, "en het was niet zo fijn.” Ze vertelt dat het met hem wel gezellig was, maar dat er in de trein onderweg naar huis nog twijfels waren daarna. Het eerste nummer dat ze speelt heet dan ook toepasselijk 'Kort Geluk', en bevat veel folk invloeden. Soms zingt ze een beetje pratend, een leuke toevoeging.
Andere nummers komen voorbij; over niet meer samenwonen met anderen maar daar toch naar verlangen, over een jongen die haar dierbaar was sinds de middelbare school maar nu helaas niet meer leeft. Haar stem trilt tijdens het zingen van het liedje. Ook is er een nummer over vriendschap. Speciaal daarvoor vraagt ze haar vriendin Laura het podium op. Ze neemt plaats op de andere stoel, en hun stemmen mengen moeiteloos; Laura is de Garfunkel voor baers’ Simon.
"Barbara heeft een ding voor mannen met drie letters in hun naam” vertelt Laura op een gegeven moment. Ze spelen een nummer daarover, waarbij Laura een lijstje tevoorschijn tovert. "Ben, slide a.u.b in mijn DM. Tom, ik wil dat je komt als in langskomt. Bas, d'r komt nog wel een tweede van pas. Lex, heb je zin in hele hete snacks? Stan, jammer dan!”. Op het einde draagt het publiek ook zijn steentje bij in 'Geen Zondag Zonder Jou'. "Het is donderdag vandaag hé?” zegt ze op den duur. Waarnaar het refrein aangepast wordt naar "geen donderdag zonder jou". baer is een leuke, mooie act die de schoonheid van het simpele goed gebruikt en weergeeft.
Judith Agaath
De lichten doven één voor één, tot de zaal volledig in het donker staat. Plotseling wordt het podium omhuld door marineblauw licht. Viersilhouetten nemen hun plek in achter keyboard, gitaar, drumkit en basgitaar. Ze zetten een strakke groove in en, gekleed in een wijd zwart-wit kostuum met rode stippen, komt 'Tante' Agaath met een brede glimlach het podium op.
Ze is een sterke aanwezigheid. Met haar vele ringen, lang blond haar en bewegingen op de muziek oogt ze als een échte rockvrouw. Toch kan ze ook langzamere, gevoelige nummers spelen, zoals 'Alles Valt’. "Vanavond bestaat uit twee delen,” vertelt ze. "Een oud deel en een nieuw deel.” Het oude deel bevat eerder uitgebracht werk; het nieuwe bestaat uit nummers van vorig jaar en materiaal dat nog moet verschijnen. Voor één lied schreef ze zelfs gisteren nog een nieuw couplet. Wat zal er komen?
Ze zingt over voorzichtig zijn in relaties. Met het publiek is ze dat zeker niet, want daarna wordt de energie weer omhoog gegooid. Het is wonderbaarlijk hoe zij bijna moeiteloos de energie naar de hoogste hoogtes kan brengen om die vervolgens weer af te bouwen met een gevoeliger nummer. Dat vergt kunde en vertrouwen in je band, en dat is er: gitarist Eric Brugmans vuurt solo's af, drummer Annemarie van den Born ramt bijna haar kit aan gort en bassist Sonya Vos groovet met haar danspasjes en krullenbos die doet denken aan een vrouwelijke Noel Redding. Toetsenist Stef Koenis speelt erg behendig, en maakt even plaats wanneer Judith zelf achter het keyboard kruipt.
Nieuw deel
Tijdens de show is Judith all smiles. "Wat een liefde allemaal, wat fijn!". Haar stem is krachtig en overtuigend. Tijdens de lange uithalen grijpt ze je haast letterlijk bij de kraag en laat je niet meer los tot het nummer tot een einde gebracht wordt. Na een ritmisch chaotisch nummer, grapt ze, "Dat was een soort bevalling.” In de zaal pinkt iemand een traan weg. Judiths masker van zelfvertrouwen valt even kort af wanneer, tijdens een persoonlijk stuk tekst, de woorden in haar keel stokken en ze bijna in tranen uitbarst. Ze raapt zichzelf net zo snel weer bij elkaar. Na afloop haalt ze haar schouders op en zegt lacherig "Ja, ja, ik zeg niks.”
De band zet een instrumentaal stuk in, en Judith verdwijnt even achter het podium om een paar minuten later in een witte tutu met een zwart topje het podium op te huppelen. "Dit is het nieuwe deel” zegt ze opgetogen. De muziek en haar aanwezigheid worden uitbundiger en speelser. Het stukje theater, kenmerkend voor haar shows, wordt nu zichtbaar.
Aan het einde draagt ze een nummer op aan haar band. "Je zult het misschien niet merken, maar ze staan hier gewoon te werken,” zingt ze. Uiteindelijk blijven alleen zij en Eric over. "Het laatste liedje is een slaapliedje, voor iedereen.” Ze pakt er een spiekbriefje bij. Dit blijkt het nummer te zijn waar ze gisteren nog een nieuw couplet voor schreef. Met Erics akoestische gitaarspel en Judiths beeldschone veelzijdige stem, komt de emotionele rollercoaster tot een zacht, onvergetelijk einde.
