Het gaat richting tien uur in de avond en Den Haag maakt zich klaar. Dat moet ook wel, want er staat iets bijzonders te gebeuren. De zegetocht van de Wodan Boys keert na exact vijf jaar terug naar hun wel heel warme nest: De Zwarte Ruiter.
De Wodan Boys hebben er zin in. Zanger en gitarist Thomas van der Want, gitarist en zanger Mikkie B. Wessels, drummer Olivier Lucas en afzwaaiend bassist Timo Prins staan stipt half elf klaar voor een uur zelfbenoemde punk. Mikkie staat vooraf nog nerveus in het publiek te praten over de show. Dat blijkt nergens voor nodig.
Vanaf het eerste akkoord van ‘Karaoke rockstar’ zit de energie precies waar die moet zitten. De moshpits ontstaan direct en ook de eerste crowdsurfers dienen zich aan. Sterker nog: ze eindigen op de balustrade. Het is dan ook niet gek dat er bij het vierde en tevens nieuwste nummer, ‘Blindsided’, even een kleine adempauze wordt ingelast.
Daarna gaat de versnelling weer een tandje omhoog. Met ‘More entertainment’ slaan de Wodan Boys de spijker op zijn kop. Er wordt strak gespeeld maar het geluid in de Zwarte Ruiter is niet perfect, maar ach: ook dat is punk.
Het voelt als een trein die maar doorraast. In het eerste deel van de set is er weinig ruimte voor interactie met het publiek, waardoor de band soms bijna op de automatische piloot door de set lijkt te denderen. De Wodan Boys zelf gaan op het podium volledig los, maar pas bij de aankondiging van ‘Slam it like Djokovic’ wordt het publiek écht bij de show betrokken. Daar ontstaat de connectie.
Van automatische piloot naar volle bak
Die lijn wordt doorgetrokken wanneer bassist Timo Prins even letterlijk in de schijnwerpers wordt gezet. Na deze tour neemt hij afscheid van de band en dit is zijn laatste Haagse show als Wodan Boy.
"En als je nu denkt: wie dan?"
"Wodan."
Het is precies hun eigen yell, voorafgaand aan de show, die de volle Zwarte Ruiter opnieuw meesleept. Tijdens ‘Power’ verandert de zaal in een energiebom.
Met ‘Geezer glamour danger’ trekken de Wodan Boys het publiek definitief uit de automatische piloot. De instrumentale opbouw geeft precies genoeg ademruimte om daarna weer opgeladen richting het eindstation te gaan.
Ook in de laatste nummers blijft de energie in De Zwarte Ruiter hoog. Toch is er nog één moment voor Timo. Hij vraagt iedereen om nog één keer volledig los te gaan. Het buitenscherm op het terras mag dan defect zijn, ook de mensen buiten worden opgeroepen om nog één keer uit hun dak te gaan.
En dat gebeurt. Met het laatste nummer, ‘Wodan boys’, vliegen de Wodan Boys-sjaals de zaal in en gaat iedereen los. Een passend einde van de show en afscheid voor de band. Met gepaste trots verlaten de Wodan Boys De Zwarte Ruiter via de hoofdingang.
