“Als je nou vindt dat de zaal te leeg is of dat het niet leuk is, dan mag je daar best iets van vinden. Free Omroep Brabant!” Rake woorden van Thomas van der Want, maar Wodan Boys hoeft zich geen zorgen te maken over een lege tent. Waar The Shelter in eerdere jaren nog wel eens snel leegliep, gebeurt hier het tegenovergestelde: na een kwartier moet de band het publiek juist vragen dichter op elkaar te gaan staan, zodat de mensen aan de rand van de tent nog naar binnen kunnen.
Is dit het moment waarop we Wodan Boys een vaste waarde op het Nederlandse festivallandschap mogen noemen? Met Pinkpop op de agenda lijkt die stap in ieder geval dichtbij. En terecht. Niet alleen krijgen ze zelfs de bierbrigade achterin in beweging, het spelplezier spat vooral van het podium. Gooi daar een reeks stevige hard- en glamrocktracks en messcherp gitaarwerk tegenaan, en je hebt een set die geen moment inzakt.
Een groot deel van die energie komt van frontman en bassist Timo Prins, die zich ontpopt tot flamboyante blikvanger. Tussen de nummers door wordt geen seconde verspild: de band dendert door, nummer na nummer, alsof ze koste wat kost zoveel mogelijk tracks in de set willen proppen. Het maniakale tempo kan bijna concurreren met een set van Hang Youth. Ook visueel is het nooit saai. Ondanks het volle podium weten de bandleden elke hoek te benutten, waardoor de dynamiek van de muziek moeiteloos wordt doorgetrokken naar de performance. Het resultaat: een show die net zo energiek oogt als hij klinkt. Voorin de tent gaat het dan ook helemaal los, moshpits worden geopend en biertjes vliegen door de lucht. De vrijdag is er om alles te geven, bijkomen kan later wel.
