Whiteabbey imponeert bij Nederlands debuut, The Black Fall maakt indruk.
Met symfonische powermetal en progressieve rock lieten Whiteabbey en The Black Fall ieder hun eigen geluid horen. De krachtige zang, stevige riffs en verrassende muzikale wendingen zorgden voor een avond vol afwisseling en energie, precies zoals je mag verwachten van de eigenzinnige programmering van Kulturschok!
Whiteabbey overtuigt met symfonische powermetal in Borne.
Op 24 oktober stond Whiteabbey voor het eerst op een Nederlands podium. In een goed gevuld Kulturhus Borne maakte het publiek kennis met de symfonische powermetalband, met zangeres Tamara Bouwhuis en muzikanten uit Noord-Ierland. Stevige gitaren, melodieuze passages en theatrale verhalen vormden de ingrediënten van een overtuigend Nederlands debuut.
Whiteabbey werd opgericht door gitarist Steve Moore en zangeres Tamara Bouwhuis. Tamara maakte al twee jaar deel uit van de band voordat ze haar medemuzikanten persoonlijk ontmoette. Ondanks de afstand tussen Nederland en Noord-Ierland en het repeteren op afstand, bleek de groep op het podium uitstekend op elkaar ingespeeld. De band overtuigde met een hecht samenspel en een volle sound waarin alles op zijn plaats viel.
Tamara’s krachtige zang vormt het middelpunt van de band. Haar stem geeft de nummers zowel kracht als karakter en komt goed tot haar recht naast het stevige gitaarwerk. De muziek combineert de melodische kracht van symfonische metal met de vaart van powermetal en de rauwere randjes van traditionele heavy metal.
De band speelde voornamelijk eigen werk, aangevuld met twee covers, waaronder Nemo van de Finse metalband Nightwish. Ook de verhalen achter de nummers spreken tot de verbeelding. Mythologie, verlies en wraak vormen terugkerende thema’s. Zelfs het bekende Charlie and the Chocolate Factory krijgt bij Whiteabbey een duistere metalbewerking. Willy Wonka klinkt hier duidelijk minder onschuldig dan we gewend zijn.
Ook op het podium stond Whiteabbey als een hecht geheel. Het speelplezier en de muzikale verbondenheid waren duidelijk voelbaar en sloegen over op het publiek. Dat kwam ook naar voren bij Angels, dat de bandleden voor het eerst live samen speelden. De uitvoering liet horen hoe goed de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld.
De Noordzee mag dan tussen Nederland en Noord-Ierland liggen, tijdens het optreden in Kulturhus Borne leek die afstand nauwelijks te bestaan. Whiteabbey overbrugde de kilometers met een muur van gitaren, terwijl de verhalen over mythologie, verlies en wraak het publiek meenamen in de wereld van de band. Het eerste Nederlandse optreden smaakt naar meer en laat horen dat de muziek van Whiteabbey zich niet door grenzen laat tegenhouden.
De Black Fall schakelt moeiteloos tussen Spanning en explosie!
De Enschedese formatie The Black Fall opende de avond met een krachtige mix van progressieve rock en metal, gedragen door cleane zanglijnen en gelaagde composities. Met de albums The Time Traveler en Clear Perception heeft de band een herkenbare eigen stijl ontwikkeld. De nummers wisselen ingetogen passages af met stevige uitbarstingen en nemen regelmatig een onverwachte afslag. Daardoor blijft het spannend om te horen welke richting de muziek opgaat, ook voor bezoekers die de band nog niet kennen.
Met Arrival kiest The Black Fall voor een pakkende start. Het nieuwe nummer grijpt vanaf de eerste tonen de aandacht van het publiek en laat die niet meer los. Het is een eerste kennismaking met materiaal van het album dat in 2027 verschijnt en zet direct de toon voor een optreden waarin spanning en dynamiek voortdurend veranderen.
The Black Fall neemt de tijd om spanning op te bouwen, maar kiest niet altijd voor de verwachte climax. Soms neemt de intensiteit juist weer af, waardoor de stevigere passages extra goed uitkomen. Die dynamiek geeft de nummers de ruimte om zich geleidelijk te ontvouwen, zonder dat het gaat slepen. De cleane zang van Stefan Herbers sluit daar naadloos op aan. Hij doseert zijn stem zorgvuldig, waardoor zang en instrumentatie samen één geheel vormen.
De afwisseling tussen ouder en nieuw werk laat horen hoe veelzijdig het repertoire is. De nieuwe composities sluiten goed aan bij het bestaande materiaal, maar hebben tegelijk een eigen karakter. De sterke songstructuren en onverwachte wendingen houden de set spannend tot de laatste noot.
Met Far From Home bouwt The Black Fall toe naar een indrukwekkende finale, waarin de band nog één keer alle muzikale registers opentrekt. Het nummer vormt een krachtige afsluiting en brengt de spanning die gedurende de set is opgebouwd tot een hoogtepunt.
The Black Fall laat horen hoe progressieve rock en metal elkaar kunnen versterken. Met een nieuw album in 2027 in het vooruitzicht is er alle aanleiding om de muziek van The Black Fall ook op grotere schaal onder de aandacht te brengen.
Stefanie Kremer
Fotograaf
Robert Kremer
Recensie schrijver