Op 12 juli is hét Leidse popfestival er weer: Werfpop. We zien twee rode draden bij deze 41e editie. Het wordt een lekker Leidse editie, met acht (deels) Leidse acts. Daarnaast verwachten we veel sterke live-acts: Keenan Mundane, De Baron, Chibi Ichigo, Noizboiz, Prins S. en De Geit en Sef. Geniet hier van het middagverslag, van Fay + The Maenads tot en met Chibi Ichigo.
Fay + The Maenads
Artistiek lef alom
Na het winnen van de Nobel Award van 2026 trapt de Griekse Fay Arapatsani met haar vaste band Werfpop af. Vanaf de eerste noten is duidelijk dat deze formatie muzikaal alles op orde heeft. De podiumopstelling is doordacht: bassist Jeffrey van den Berg staat gespiegeld tegenover gitarist Eldert Mohr, terwijl Andrew Stetsiuk en Marilena Karapataki achter hen de synthpartijen verzorgen. Marilena voegt bovendien subtiele achtergrondzang toe. Centraal zit Fay Arapatsani achter haar drumstel, waar ze moeiteloos drummen en zingen combineert.
De band bouwt een rijk muzikaal landschap op waarin iedere muzikant een onmisbare rol speelt. Samenspel tussen drums en synth, gelaagde synthlijnen en de wisselwerking tussen de twee vocalisten zorgen voortdurend voor spanning en dynamiek. Halverwege de set stapt Fay naar voren om het publiek toe te zingen. Haar natuurlijke gechoreografeerde bewegingen vallen naadloos samen met de percussie, waarna ze na de inzet van de baslijn zelfverzekerd terugkeert achter het drumstel.
Tijdens ‘Never Trust the Liar’ bereikt de set een nieuw hoogtepunt, waarbij de synth de melodie subtiel weerspiegelt. In afsluiter ‘‘Echoes’ versterken Fay en Marilena elkaar vocaal, terwijl Eldert en Jeffrey elkaar opzoeken voor een fraai samenspel tussen gitaar en bas.
Juist live komen de doordachte muzikale keuzes volledig tot hun recht. De sterke onderlinge chemie, verfijnde arrangementen en gecontroleerde dynamiek maken van deze band een indrukwekkende live-ervaring van uitzonderlijk hoog muzikaal niveau. Bovenal toont het artistiek lef, zeldzaam in de huidige tijd. (SASS)
Marquee & The Dreamers
Dromen najagen
Als we het plaatje op de aankondiging vergelijken met het duo op P2, dan lijken Marquee & The Dreamers een aantal leden te missen. Marc Jansen en allerhandige compaan Fontanez aka Lucas Meijers weten met behulp van loops, tamboerijn aan pedaal en omarmend gitaarwerk het veld te vullen met geluid, al dan niet met bezoekers. De setlist past perfect in de zinderende zenit, een slingerweg van bluesy tunes en stof opwaaiende Americana. Hartslagritmes over hartenzeer, een nummer over een vrijbuiter dat muzikaal iets te veel binnen de lijntjes blijft en een spokend lijflied voor nachtuilen met precies snaarspel is een mooie opbouw, en ouders met kinders komen aanstromen van de afgelopen poppenkastvoorstelling. Met gehoorbescherming op kunnen ook de kleintjes meegenieten.
‘Golden Boy’ is fleurig te neuriën en de track heeft ook een stukje drummerij op de klankkast. Of het nou zwierend of zwaarmoedig is, de inmiddels aangestroomde bezoekers blijven nog wat terughoudend. Het spel sudderend een beetje, maar wanneer er een geleende gastdrummer plaatsneemt, krijgt het meezingen vanuit het veld simultaan een zwengel. De romantiek van de act is de potentiële zonnesteek zeker waard, en alhoewel het nog even wachten zal zijn op het album waar een succesvolle crowdfundcampagne voor is gevoerd, gaat deze droom toch werkelijkheid worden. (BK)
Keenan Mundane
Vieze beats
Het is nog vroeg als Keenan Mundane het grote podium op komt. Wie hem kent, weet dat dit voor hem een thuiswedstrijd is. Daarnaast is Werfpop ook het allereerste festival dat hij ooit bezocht heeft. Zo midden op de dag ligt de temperatuur dicht bij de dertig, maar Keenan staat op het punt om er nog een paar graden bovenop te gooien.
Met eclectische beats, die aardig dicht bij acts zoals Death Grips en Machine Girl komen, ligt het energielevel hoog. Keenan danst zelf ook enthousiast over het podium en dat werkt aanstekelijk. Hoewel veel mensen zich koest houden in de schaduw van de bomen, weerhoudt dat een groep vooraan er niet van om er flink op los te dansen.
De rapper staat vandaag niet alleen op het podium en wordt vergezeld door drummer Guy Pek. De toevoeging van live drums zorgt voor net dat beetje meer flavour in de tracks en de vele stank faces die Guy Pek daarbij trekt, zijn volledig terecht. De beats zijn nog viezer dan de dixi's in de latere uurtjes van Werfpop.
De setlist staat vol met een breed scala aan invloeden en samples uit verschillende muziekgenres. Er is voor ieder wat wils. Dat wordt ook duidelijk in ‘Race music’, waar men wordt getrakteerd op een vleugje Korn en ook in ‘emo violence<3’, een nummer met een gitaarriff die rechtstreeks uit de zeroes lijkt te komen en scène-achtige vocal samples. “Deze is voor alle emo’s!" Thanks, man. Wordt gewaardeerd. (RK)
KALIMA
Een elektronische gier van achter de Sierra Nevada
Gelukkig is er wat schaduw van sluierwolken als de zeven kleurig geklede muzikanten van Kalima opkomen. De klanken van de band zijn al tropisch genoeg.
Het swingende surf-punk intro klinkt reuzerelaxed. Op het podium staan conga’s, steeldrums, een cowbell en nog veel meer percussie die de verslaggever niet herkent. Er is een drumstel, een toetsenbord, twee Telecaster-achtige gitaren en een klassieke Fender-basgitaar.
Na het relaxte intro gaat het tempo omhoog en volgt een lekker dansbaar nummer. Het publiek gaat daar niet meteen op in. Dat is niet zo raar, want het muzikale landschap dat de band te voorschijn tovert, vraagt onze aandacht. Er volgen van alle instrumenten achtereenvolgend allerlei prachtige lijntjes. De toetsenist speelt nota bene een soort marimba-solo en in een later nummer gaat hij vrolijk het podium rond met zijn keytar.
Daarna laten we de Mexicaanse cowboys achter in de Sierra Nevada en belanden we in een funky’er omgeving, om daarna door te gaan naar een wat rustiger Tex-Mex-sfeer. We zitten ondertussen in het vierde nummer en de swingende klanken trekken steeds meer publiek naar het psychedelische landschap waar regelmatig een soort elektronische gier zijn schreeuw goed getimed laat horen.
De heupen komen nu toch los. De handen gaan in de lucht. Er klinken af en toe Joe-Meek-achtige-sci-fi-geluiden: swing, ufo’s, tequila, wah-wah en Arabische melodieën; het gaat allemaal prachtig samen. (StN)
De Baron
Niets is doper dan koper
“Jezus, hoeveel mensen zitten er wel in deze band?”, klinkt er uit het publiek als De Baron het podium betreedt.
Het zonnetje staat iets lager en het veld voor het hoofdpodium staat goed vol. Vandaag zijn de mensen zeker niet vies van een beetje ska met dansbare balkanbrass en gevatte lyrics, ondergesausd in kritiek op de maatschappij.
Zanger Pascal van Hulst heeft meteen een verzoek aan de aanwezigen. “Zouden jullie je 180 graden kunnen draaien?” "Ja, doe nu een stap naar achteren en draai je weer om." Hier moet het publiek om lachen, maar het werkt wel.
Het zijn aangrijpende verhalenvertellers met hypnotiserende muziek, die vaak opbouwt naar een chaotisch eindstuk waar het publiek niet anders kan dan losgaan. Nergens anders gaat een blaassectie zo wild als die van deze band. Ze vliegen over het podium en rennen zelfs het publiek door. Cowbells worden vernietigd.
In de chaos snaait een tweede redacteur het notitieboekje uit handen van zijn kleinere collega, en begeeft zich naar de barrière. Tussen de boho bobo’s en klezmerklanken vooraan voelt het nummer ‘Lente In Twente’ aan als een Beneluxe versie van Shantel’s ‘Disco Partizani’, en trekken de toeschouwers hun schoenen uit alsof het Sinterklaas is.
De band blijft strooien met kleine sketchmomenten, zoals een lullige triangel vanuit de ritmesectie of danspasjes op rij die door het publiek vertaald worden naar stuiptrekkende stampij.
Inmiddels is de in trance dansende dief zijn notitieboekje weer kwijtgeraakt aan zijn collega, terwijl de bandleden tussendoor schaamteloos hun derde ‘kind', oftewel hun nieuwste album ‘Baalbek’ promoten.
Eind dit jaar gaan ze op clubtour door Nederland. Ze gaan langs Rotterdam, Amsterdam… maar niet Leiden. Lieve Nobel… Wij zien nog lege data in jullie agenda in het najaar. Of misschien toch iets voor Funked Up? (RK & BK)
Kevin Lo
De swing erin
Kevin neemt het roer over van DJ THALIA van Flitscolleges Universiteit Leiden. Na een collegiale knuffel begint hij zijn set. Podium 3, het kleinste van allemaal, is nauwelijks groter dan een campingtent. Je zou verwachten dart de muziek van de andere podia dit hoekje zou overstemmen, maar gelukkig blijft het hier verrassend goed overeind. Uit twee speakers en Kevin oogt chill, volledig in zijn element.
Plots begeeft het geluidssysteem het. Kevin gooit vragend zijn armen in de lucht, waarna een medewerker naar het podium snelt. Even later klinkt de muziek weer, maar hier en daar hoor je toch nog wat technische mankementjes. Sommige overgangen verlopen ook niet helemaal soepel. Desondanks begint er zich voor het podium een steeds groter publiek te vormen. Zowel kleine kinderen als een paar ouderen genieten van Kevin z'n dj-skills. Er ontstaat op den duur een soort halve cirkel die "Of je blijft hier, of je loopt door.” uitstraalt.
Tegen het einde aan gooit Kevin echt de swing erin. Hij komt los achter de knoppen: een heupbeweginkje hier, een knikje van de schouder daar. De techniek werkt mee en de beats vloeien als de inhoud van een lavalamp. Al met al weet hij een fraaie set neer te zetten, al dan wel met een paar kreukjes. (DV)
The Curse Made Flesh
Opgestapeld pioneerwerk
The Curse komt op met sfeervolle feedback-geluiden. Metal-handjes gaan de lucht in. Het is lekker druk; zeker voor een vermoedelijk behoorlijk harde act. Als het los gaat, vertrekt een aantal mensen. Maar daar komen er wat later heel wat meer voor in de plaats.
Tijdens het eerste nummer moeten de mensen achter de knoppen nog even zoeken naar de balans tussen de zang en de rest van het muzikale geweld, maar als dat eenmaal is gelukt, klinkt het geweldig.
De ‘oer-trash’-riffs en beats zijn een rete-solide bodem voor de verhalende nummers die opgestapeld pioneerwerk van vele jaren metal-spelen verraden.
Ook het tweede nummer begint sfeervol, kaal en ruimtelijk. Dan verandert het in een zwaarpompend nummer vol tegenritmes. De zanger wisselt schijnbaar moeiteloos tussen hoge schrille noten en lage grunts, terwijl hij gehurkt en over het publiek gebogen een nihilistische boodschap over ons uitschreeuwt.
Een slepend en traag intermezzo zet de pit bijna stil. De drummer trekt ons er doorheen met een droge tik op een bekken. Dan komt alles weer op snelheid… En met één strakke noot stop plots het nummer.
Zonder zich te verliezen in potserige versiersels vindt de band ruimte voor soms super-groovy bass-virtuositeit en knetterende gitaarsolo’s.
Hoe zwaar de muziek ook is, de zanger toont vaak een mooie grote grijns en het plezier straalt van alle muzikanten af. Het publiek laat duidelijk zijn waardering horen voor deze stevige wending in de line-up. (StN)
Chibi Ichigo
Authentieke aerobics
Na een geborkte aankondiging komt zangeres Chibi Ichigo (kleine aardbei, voor de niet-Japanimatie-fanaten) de P1 op. De DJ, drummer en toetsenist zijn al even bezig, waarna de plezante dame in plooijurk alterneert tussen marcheren en dansen op een vervaarlijk wiebelend podiumdeel. De pasjes, die halverwege liggen tussen workout en Tiktok-voer, alsmede de subtiel-als-een-moker-boodschap dat je OKÉ bent zoals je bent, lokken jong en oud naar voren. We gaan, zoals het heurt, op een afstand staan waarbij je de bas kan voelen, voor hiphop en electropop waarbij de associaties variëren van she tot de Beastie Boys. Wanneer er iets te hakken valt, dan reageren de Hollanders alsof ze een oerinstinct volgen.
De chill chaotische uitvoering van ‘HALF 1’ leidt tot zo'n niveau aan enthousiasme bij de zangeres dat ze een box scheef schopt en haar microfoonkastje bijna verliest. ‘Waar kom je vandaan?’ geeft dan weer een ludiek contrast tussen de verontwaardiging in de tekst en de etherische free rave-sfeer die over het veld daalt. De toetsenist hangt inmiddels in zijn instrumenten alsof het turnstangen zijn, en de DJ spint zijn plaat alsof hij de beats aan het kleien is op een draaischijf. Tot aan de geluidstent toe is men aan het springen, en mijn mede-redacteur vooraan grist nog even m’n kladblok om te schrijven dat de lyrics ergens verwijzen naar een gedicht van Paul van Ostaijen. Educatief genieten, en binnenkort volgt er nog weer een stijlevolutie waarbij er meer gitaar in de mix zal komen. (BK)
