Een succesvolle reddingsactie zorgde ervoor dat Werfpop gelukkig geen sterfpop bleek. Na een jaar rust is het festival terug in de Leidse Hout. Je kunt twee rode lijnen trekken bij deze veertigste editie. Allereerst is er nóg meer local power dan gebruikelijk. Met het Katwijkse roofdier Tijger Tijger en de Leidse dame Antje Krook openen de twee laatste winnaars van de Nobel Award. Verder is Gespuys nu half-Leids; Vierra Lanza woont sinds kort in Leiden. Ten slotte: dat de Werfpop-programmeur ook actief is bij de Wibar zie je aan de programmering van P3. Een groot deel van de lokale elektronische scene komt er voorbij. De andere rode lijn is hardere rock. Stonden vroeger al bands als Napalm Death (2009) en Sepultura (2012), in 2025 komen er bands langs als Onslaught (thrashmetal), Hard Voor Weinig (hardcore punk), Tijger Tijger (garagerock/grunge), TAXITAXI (punkrock) en State Power (hardcore punk). Er ontbreekt ook iets. In de brede programmering zit de laatste edities altijd wel een wereldmuziekband uit Afrika, maar deze keer helaas niet. Hieronder vind je de eerste elf acts van Werfpop 2025, van Tijger Tijger tot en met YoungRubbi en Flexusz btb Operator21. Ons avondartikel, met de verslagen vanaf Paceshifters, komt op 16 juli online. Veel plezier bij het nagenieten!
Tijger Tijger
Antje Krook
Jongensdroom met zomerse vibes
Op zaterdagavond speelden de heren van Antje Krook nog op Podium Sleutelwoord en op zondagochtend moesten ze al weer vroeg op om het programma op P1 te openen. Als winnaars van de Nobel Award 2024 zetten ze de traditie voort dat een act bij een zege in deze bandwedstrijd op de eerstvolgende editie van Werfpop speelt. Van enige vermoeidheid is bij de band echter niets te merken. Hooguit wat gezonde spanning, maar gaandeweg lijkt het vijftal zich steeds meer op hun gemak te voelen.
Al tijdens het eerste nummer, een lichtvoetig klinkend liefdesliedje met een lekkere laidback groove, breekt de zon door boven het festivalveld. Dat kan natuurlijk geen toeval zijn met deze zomerse reggae- en skaritmes. De Nederlandstalige teksten nodigen uit tot extra aandachtig luisteren, vooral wanneer zanger Aron Elstgeest bij de wat snellere nummers soms amper verstaanbaar is. Met de catchy gitaarlickjes van Sam van Tienhoven, de soms zwoel aandoende toetsenpartijen van Damiaan van Noort en de solide fundering van bassist Bart Lubking en drummer Antonio Kamerling weet Antje Krook een prima set neer te zetten.
Tredmolen
Aron bezingt vooral de liefde in allerlei varianten: verliefdheid, gebroken harten, iemand die makkelijk te manipuleren is, maar ook een nummer als ‘ABCDEF’, over iemand die niet goed weet wat hij moet met z’n leven en maar doorgaat in de dagelijkse tredmolen van de werkroutine. Grappig is dat Damiaan daarbij achter zijn keyboard een soort dansmove doet alsof hij op een loopband loopt – een soort visualisatie van het bewegen in die tredmolen.
Anders dan anders is het nummer ‘Jouw dag’ vandaag niet alleen opgedragen aan het publiek, maar ook aan de band zelf. Alle bandleden groeiden op in de Leidse regio en bezochten Werfpop al van jongs af aan. Hier zelf spelen was voor hen een jongensdroom. “Daarom is het vandaag ook ónze dag,” zegt Sam van Tienhoven enthousiast.
(Cisly Burcksen)
Erin komen...
The Grand East
Energiek vanuit de stutpalen
The Grand East klinkt als de titel van een Wes Anderson-film. Het is echter een Twentse band die al jaren door Europa tourt, en zijn zo ongeveer de huisband van Zwarte Cross. Door Grolsch te drinken op het podium blijven ze trouw aan hun roots. Ze spelen een mengeling van blues, ’80s synthesizermuziek en psychedelische rock. De band is aan het veranderen, zo hoor je op hun livealbum ‘Aim For Desire’. Ze kondigen aan: “Live heeft de band hun party-kant vergroot en opgeblazen, met een zwetend publiek, moshpits en crowdsurfers als resultaat.” Presentator Multiplex introduceert hen als een band “uit het Wilde Oosten”, en dan: “Het is half twee, biertje erbij, let's go!”
Het viertal begint hun set bluesy, wordt langzaam rockier, met nummers die gemiddeld een minuut of acht duren. The Grand East doet qua geluid en energie denken aan Splinter, al is de sound van deze ervarener band meer af en gevarieerd. Bepaalde lange rollende riffjes zijn stoner, al markknopflert de gitaar ook met een CryBaby-wah in een lange solo in ‘Change It All’. Er sluipt ook psychedelische rock in, en door de mondharmonicasolo van de zanger op looper wordt The Grand East ook als Heath. Ze maken nummers om het gaspedaal van je Buick nog eens extra in te trappen op een rit door de prairies.
Hoogtestage
Vanaf het begin hebben zanger Arthur en Hammondman Henk een goede intensiteit. Met het swingende 'Sex Club' als tweede nummer schudt de band de laatste restjes reserve af. Niek, de gitarist met de gespierde armen van een drummer en een tijgerprint op zijn instrument, speelt ook fanatiek. Ondanks de bewolking zweet de band dan ook al snel als een vlot otters.
Over zweten gesproken: Arthur klimt ineens op een versterker en dan de zijpaal van het podium in, tot bovenin. Hij hangt een meter of tien boven de podium, van waar hij verder zingt. Hij voelt zich duidelijk thuis op hoogtestage, want aan het slot doet hij hetzelfde in de andere paal. Health and safety? Poh. Spectaculair? Zeker!
Onder leiding van Ymte’s zware oorlogstrom bouwt de band mooi spanning op in nummers, en met het ‘Change It All’ zit er ook een fijn rustmoment in de opbouw. Hoogtepunt van hun set is ‘I’ve Been Young’; de zon breekt voor het eerst door de wolken. Naast die tweede paalbeklimming is er de mondharmonicasolo op looper en beweegt de band op een rijtje vooraan het podium mee, terwijl ze de melodie meespelen. Richting het slot, na een minuut of tien, wordt het tempo opgevoerd tot razendsnel voortrollende bluesrock. Arthur zingt met een Elvisiaanse snik in zijn zang. Flowerboymateriaal is het niet, maar het werkt prima. Als The Grand East iets later geprogrammeerd was, had de band de moshes gekregen waar het recht op had.
(Rogier van Nierop)
Werfpuppies
Maxi Radio
Zet jezelf uit met lome beats
Het Leidse underground radiostation Maxi Radio levert vanmiddag drie DJ’s voor P3, het podium voor lokale smaakmakers op het gebied van elektronische muziek. Radiomakers Cassie Wijle, Bobby Speedo en Kevin Lo laten het publiek, dat hier heerlijk in zitzakken hangt, even bijkomen met een mix van ‘vergeten parels’; dansmuziek die zowel kan verrassen als ontroeren, aldus de aankondiging. Wat we horen, zijn loungetracks met lome beats om heerlijk bij weg te dromen. Opvallend is dat zeker de helft van de toehoorders hier op hun telefoon zit. Is dat omdat de muziek zo saai is? Of is dit gewoon de ideale plek om jezelf even ‘uit te zetten’ in de festivaldrukte? Alle zitzakken zijn bezet, zoveel is zeker. Maar uw recensent krijgt de koffiegeur van de naastgelegen koffiestand in diens neus en kan zich al snel niet meer bedwingen om daar in de rij te gaan staan...
(Cisly Burcksen)
Naaz
Rotor49
Vinyl
Ehsan Memarzadeh aka Rotor49 is vandaag de draaiende Delftenaar. Hij mixt zijn acid, trance en underground techno alleen van vinyl; voor hem geen ingeplugd USB-stickje. Een Leids kwartiertje later dan gepland gaat de rookmachine aan en start Rotor 49 zijn dromerige beats. Is het aan het begin van zijn set het veldje helemaal leeggestroomd na de ombouw van Maxi Radio, binnen de hekken vormt zich al snel publiek. Het ene nummer verglijdt in het andere. Langzamerhand komt het publiek los. Instrumentale, opzwepende beats pushen ons, als we ongeveer een kwartier in de set zitten: “Dansen nou!”. Dat doet het veld. Langzaam verdwijnt het dromerige uit de set en gaat het over in de beats van pure acid.
(Rogier van Nierop)
Werkpop
Gespuys
Vervreemdend en dansbaar
Dansen op trauma’s, dat is het devies van het duo Gespuys. “Iedereen heeft trauma’s. Wij hebben geen oplossing, maar bij onze muziek kun je de shit opzij zetten en even lekker losgaan,” vertelde zangeres/tekstschrijfster Vierra Lanza onlangs op Sleutelstad FM bij Live071. Dankzij Vierra’s recente verhuizing naar Leiden is Gespuys niet langer een uitsluitend Delftse, maar nu ook een half Leidse act. En niet, zoals spreekstalmeester Multiplex per abuis mededeelt, afkomstig uit Drenthe.
Samen met Stijn Wevers, die de muziek componeert en op het podium de gitaar en allerlei knopjes bespeelt, laat zij Werfpop kennismaken met hun aanstekelijke Nederlandstalige elektropop. Vierra heeft een heldere stem en dat is prettig, want daardoor is het goed te volgen wat ze zingt. Indringend kijkt ze de menigte voor het podium in en na enkele nummers komt ze ook wat los en doet hier en daar een danspasje op het podium. Het duo speelt een aantal nummers van hun onlangs verschenen EP ‘Tussenruimte’, maar ook wat ouder of nog niet uitgebracht werk.
Waar is-ie gebleven?
Door de hypnotiserende synths en stevige beats zijn de nummers prima dansbaar. De teksten zijn soms raadselachtig en vervreemdend. Ze gaan vaak over ouder worden of blikken terug op je jeugd. Bijvoorbeeld ‘Inter-minus-net’, dat gaat over hoe het internet was toen deze jonge muzikanten opgroeiden: veel minder alomtegenwoordig dan nu. Een bewerking van ‘Berend Botje’ met onheilspellende synths geeft het kinderliedje een volwassen diepgang, alsof het ineens over een existentieel vraagstuk gaat, maar het is natuurlijk ook gewoon een lekkere meezinger waarvan we allemaal de tekst al kennen. Al met al een verrassende mix van ingrediënten die het festivalveld flink in beweging weet te krijgen.
(Cisly Burcksen)
Onslaught
CERA
Een reis van disco naar deep house
Disco en deep house-DJ CERA is één van de founding mothers van het queer DJ-collectief Discotheef. Met hen, maar ook solo, stond ze al meerdere keren in de Nobel. Vrolijke disconummers krijgen van haar een housebeat. Kim van Solinge danst tijdens het draaien mee achter de draaitafel. Net als bij eerdere acts stroomt het binnen de tuinhekken bij het ombouwen leeg en druppelt het publiek het eerste kwartier langzaam binnen als weer een nieuwe DJ speelt. Het echte dansen, loskomen en echt toestromen gebeurt in het kwartier erna. Na een half uur is het terrein vol, het publiek opgewarmd en volgt het half uur lekker dansen tot het einde; ook hier. De milde disco-tracks aan het begin van de set zouden beter passen bij zwoelere temperaturen. Nadat ze langzamerhand haar set aanpast naar deep house, reageert het publiek daarop en wordt er meer gedanst.
(Rogier van Nierop)
YoungRubbi
Flexusz btb Operator21
Stampend speelparadijs
Hoewel het een tijd geleden is sinds we ons meer bezig hielden met 'Blood Sugar' dan onze eigen suikerspiegel, zijn we nooit te beroerd om weer de drum 'n bass in te duiken. De set op het piepkleine P3 wordt verzorgd door Operator21 back-to-back en zijdelings met Flexusz. Met zitzakken langs de omheining van de stage kan je hier zowel dansen als chillen, en na wat geschroef blijft de intensiteit op een democratische middenweg voor beide groepen. Veel meditatief meedansen of doelgericht deinen onder het publiek, dat nog een beetje warm moet lopen. Dit podium lijkt in ieder geval de exoten van het festival te trekken, met kleding die varieert van barbaars tot Bridgerton.
De genrefans staan vooraan bij het DJ meubel, maar de jungle mag nog wel wat meer wortels in de grond hebben. In de loop van de set is er minder aarzeling, zowel van de soundwevers als van de toeschouwers (bijgestaan door literkannen drank). Een dame jongleert ballen bij de frontstage terwijl de DJs hetzelfde doen met tracks. Er zijn opvallend veel koters (wel met gehoorbescherming) aanwezig, gezien de stage tegenover de kinderactiviteiten zit.
Party crèche
Werfpop is qua sfeer een ideaal gezinsfestival om je kroost aan meer dan 'Baby Shark' op repeat te introduceren, met activiteiten die variëren van een poppenkastvoorstelling waarbij de kleintjes leren snitchen als de schurk vraagt waar de held naartoe is gelopen tot spitsuur op een springkussen. Ook voor de creabea's en circus aspiranten is er genoeg te doen, met als enig commentaar van een paar bevriende ouders dat het geluidsniveau van aanliggende stages soms wat hoog is en één of twee meer vrijwilligers voor het toezicht geruststellender zou zijn.
Terug naar het speelparadijs voor de volwassenen: de bass is nu opgevist en een rookgordijn in de dalende zon schept sfeer terwijl een mix van de Finse Käärijä (dank aan een fotograaf voor de namedrop) het veldje zo doet bruisen dat de omringende hekken omvallen. Een laatbloeier van een set, maar zet wel de bloemetjes buiten.
(Bas Kleijweg)
