Het gaat er meteen stevig aan toe, stevige gitaarriffs worden afgewisseld met mooie solo’s van Gribnau. Wat na een paar nummers opvalt is dat de balans in de zaal tussen de muzikanten niet helemaal gelijk is. Alle aandacht lijkt te gaan naar frontman Tom Schreuder, de rest is minder goed hoorbaar. Dat valt extra op bij het derde nummer als de gitaristen mee gaan zingen. Dat klinkt onwennig, het lijkt wel alsof ze zichzelf niet kunnen horen.
Tijdens het nummer ‘Should Have’ lijkt het tij te keren en klinkt het alsof de band zich herpakt heeft. Het voelt alsof de show nu pas gaat beginnen. Het nummer ‘White Noise’, gaat over de strijd met de altijd aanwezige tinnitus van drummer Juriaan van der Graaf. ‘It’s a bitch!’, roept Schreuder. Ook de nummers ‘As above, so below’, ‘King Louie’ en de uitsmijter ‘Rodion’ staan als een huis.
De harde rocknummers liggen de heren goed, gitaarsolo’s ook. Er wordt gedurfd geëxperimenteerd met synthesizer, gitaareffecten en ergens een bijna onhoorbare sample van een menselijke stem. Maar bij de rest van de nummers is het een beetje zoeken naar een vorm of genre.
