Groot, groter, grootst: MICHA mag dromen in Effenaar
Zwolse singer-songwriter klopt aan met internationale ambitie tijdens eerste headlinetour
Getatoeëerde armen, halflang golvend blond haar, een goede kop en een gitaar om de nek. Voeg daar een flinke dosis melancholie en radiovriendelijke hooks aan toe, en je hebt MICHA. De sneltrein van afgelopen jaar leverde hem een titel als 3FM-Talent op, meerdere Topsongs op NPO Radio 2, een publishingdeal in Nashville en een finaleplek bij The Headliner. Afgelopen week verscheen zijn eerste EP Liar, de eerste helft van zijn debuutalbum. Afgelopen zondag mocht hij deze opmars kracht bijzetten in Effenaar.
Eerst is het de beurt aan mede-Zwollenaar Luc Mats gewapend met gitaar en een set Engelstalige dramapopsongs van zijn debuut-EP Endless Ride. De aftrap lijkt bescheiden, maar schijn bedriegt. Vanaf opener Endless Ride zoekt hij direct contact met de zaal: handen gaan de lucht in, en de binnendruppelende zaal zingt verrassend luid mee. Zijn soulachtige popstem heeft met vlagen een rauw randje dat tegen de uptempo popsongs als Neverland aanschuurt. Hij houdt de sfeer erin, ook al vergeet de zaal soms dat het wel zo netjes is om niet een performance te overstemmen.
Waar Luc Mats nog de lichttechnicus nodig heeft om het publiek stil te krijgen, wordt de kleine bomvolle zaal voor MICHA ondergedompeld in mysterieuze lichten, zware bass en gelaagde synths. Opener Pray zet meteen de toon: epische gitaren, strakke drums en MICHA’s pijnlijk kwetsbare stem, die doet denken aan Dermot Kennedy. De set klinkt groots, en vooral: het staat als een huis.
En dat is niet alleen zijn verdienste. Met een band vol doorgewinterde muzikanten, onder meer bij Pommelien Thijs en Bente, wordt MICHA’s neiging tot genrehoppen moeiteloos aan elkaar gelijmd: van het soulful Pray tot het zwoele, bluesy Outta Here. Toch blijft het publiek in eerste instantie wat op afstand. Misschien omdat de uitverkochte zaal vooral gevuld is met, hoe het lijkt, bankhangers die de zanger van televisie kennen. De favoriete moves zijn de klassiekers: hand in de broekzak, pilsje in de linkerhand.
Het verplichte liefdesblok meldt zich. Drunk en She dompelen de zaal onder in een warme gloed waar schouders tegen elkaar schuren en handen elkaar voorzichtig opzoeken. Het zijn intieme momenten, met subtiele keys en akoestische gitaar, waarin MICHA zijn band de ruimte gunt door de spot op hen te richten. Die dynamiek betaalt zich uit richting het einde. Een cover van Tennessee Whiskey wordt luidkeels meegezongen, en wat volgt is een finale-explosie: drums die keihard inklappen, gitaren die gieren en een bijna gospelachtige ontlading die de zaal eindelijk volledig meekrijgt. Afsluiter Hopeful brengt de rust terug met “een beetje liefde en een beetje hoop”; en hoopvol mag MICHA zeker zijn. Maar bij de set waaraan alles lijkt te kloppen, is de enige vraag: wie is MICHA nu eigenlijk? Van folk naar pop, van rock naar blues en soul. Misschien mag een beetje geliktheid eraf of tot die kern te komen.
