Anti-alles-punkband Ploegendienst verwarmt de Effenaar met hun nieuwe album GEEN TITEL dusdanig dat de muren ervan lijken te lekken. Toch voelt het optreden minder allesverzengend dan je van de band gewend bent.
C’est Qui trapt de avond af met een explosie van licht, geluid en energie. De vierkoppige band, die na hun Popronde-doortocht in 2025 terugkeert naar Eindhoven, serveert een set waarin hun uitgesproken mening naadloos verweven is met hun geluid. Frontvrouw Jazz kijkt het publiek met een indringende, bijna kille blik aan, terwijl haar expressieve handgebaren de geladen teksten kracht bijzetten. De band spreekt zich uit over genocide en misogynie en steekt zonder aarzelen de middelvinger op naar de rijken. C’est Qui zet een sterk en overtuigend optreden neer dat de toon zet voor de rest van de avond.
Ploegendienst kiest voor een opvallend ingetogen entree. Frontman Ray Fuego verschijnt met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken, terwijl de eerste nummers rustig op gang komen. Het tempo versnelt, maar waar eerdere shows vaak direct ontploffen, voelt dit optreden meer gecontroleerd en zelfs enigszins geremd.
De band staat stevig en onverzettelijk op het podium, maar de energie blijft achter bij wat het voorprogramma losmaakte. De woede is nog altijd voelbaar in de teksten en performance, maar lijkt minder explosief naar buiten te komen. Natuurlijk laait het vuur nog op: er vliegt een schoen door de lucht, er wordt bier en water het publiek in geslingerd en op het podium wordt onderling gescholden. Het zijn flarden van de chaos die je van de band gewend bent.
Met het spelen van een nieuw album tijdens een show loop je altijd het risico dat het publiek minder bekend is met het materiaal. Dat risico lijkt Ploegendienst bewust te nemen. Het pakt niet per se slecht uit, maar het zorgt er wel voor dat de sfeer minder explosiever aanvoelt. Het is een degelijk optreden dat zeker zijn momenten kent, maar ook de vraag oproept of er niet meer in had gezeten, zeker na de felle aftrap van het voorprogramma.
