Waterpop laat twee dagen lang het Westland swingen
Van picknickkleed tot moshpit: in het Hofpark komen twee dagen lang verschillende muziekstijlen en generaties samen
Van een herboren Westlandse band tot psychedelische afro en stevige Haagse rock. Tijdens de 49e editie van Waterpop komt muzikaal van alles voorbij. Het publiek moet soms even op gang komen, maar uiteindelijk gaat het Westland twee dagen lang aan het dansen.
Een vertrouwd gezicht opent Waterpop
Waterpop begint met een vertrouwd gezicht. De Westlandse band Gemstone hield in 2007 op te bestaan, maar na enkele reünieoptredens mag de band dit weekend het festival openen. De bandleden komen zelf ieder jaar met hun vriendengroep naar Waterpop. Voor zangeres Nanda van Soest gaat daarmee een langgekoesterde wens in vervulling: "Iets waar je zoveel jaar over droomt en dan sta je er."
Het grasveld bij Waterpop loopt langzaam vol zodra Grote Geelstaart het stokje overneemt van Jackie & The Facts. Jong en oud staat schouder aan schouder: peuters met knalroze koptelefoons naast grijze hoofden. Alleen de voorste rij durft goed mee te dansen, de rest houdt het nog bij voorzichtig meewiegen.
Zodra de band in witte blouses opduikt op podium drie, schuift het publiek dichterbij. Na een lange intro stelt het vijftal zich voor en psychedelische klanken vullen de speakers, al blijft een groot deel liever babbelen met eigen gezelschap dan kijken naar het podium. Verderop verzamelen kinderen ijverig lege plastic bekertjes van het terrein. Wanneer het tempo omhooggaat, dunt het grasveld juist uit: alleen een handvol trouwe fans blijft vooraan staan, terwijl nieuwkomers achteraan aansluiten. De Zeeuwse band danst er nog eens op los op het podium en schuwen een schreeuwerig randje niet, waarna de mannen het publiek bedanken voor de leuke avond.
Customs krijgt het publiek mee
Bij Customs stroomt het al snel voller en waagt het publiek zich al iets meer aan dansen en klappen dan eerder op de avond. Op de drumkit heeft de band met tape Love Is The Future geschreven, de titel van het nieuwe album waar de set uit put. Nummers als 'Forever young' en 'Great regina' brengen de massa in beweging, er worden zelfs groepsfoto's en selfies met de band op de achtergrond gemaakt in het publiek. Terwijl de zon zakt en de temperatuur daalt, houdt het publiek zichzelf warm door te blijven dansen. Voor de liefhebber ligt de nieuwe plaat straks gesigneerd bij de merchstand.
Zaterdag zoekt het publiek de schaduw op
Op zaterdag is het vooral heet. Heel heet. Veel bezoekers zoeken voortdurend de schaduw op, terwijl presentator Bob Brinkman van Omroep West vanaf het podium blijft hameren op genoeg drinken. Op het gras liggen picknickkleedjes en tussen de bezoekers lopen giraffen en stokstaartjes rond. Het publiek is, zoals Waterpop betaamt, een bonte mix van kinderen, jongeren en oudere bezoekers. Muzikaal is die afwisseling er net zo goed, al werkt niet iedere act even overtuigend.
Tijdens Waterproof 2026 streden verschillende (lokale) bands om een felbegeerde plek op Waterpop. De grote winnaar? Indierockband Platonic Smile! En vandaag mogen ze die prijs verzilveren. De jonge Haagse band heeft genoeg ideeën en energie, maar het optreden voelt nog wat zoekend. Toch zijn er genoeg momenten waarop de band laat horen waarom de jury ze tijdens Waterproof naar Waterpop stuurde.
Luna Maki brengt de groove
Luna Maki weet vervolgens precies wat deze middag nodig heeft. De psychedelische afro van de band draait om grooves en die komen live goed uit de verf. Voor het podium ontstaan dansjes en de sfeer wordt losser. De bandleden bewegen mee en lijken zichtbaar plezier te hebben. "We worden uitgenodigd in het hele land tot aan de maan, om de grooves te brengen en mensen bij elkaar te laten komen", zegt de band.
Na die zonnige beats schakelt Hiigo over naar moderne nederpop. De Zwolse band brengt een heel andere energie mee, maar weet het publiek daar verrassend makkelijk in mee te nemen. Er wordt gedanst en bij de bekendere nummers wordt er uit volle borst meegezongen. De popsongs hebben genoeg melodie om snel te blijven hangen, zonder dat de set daardoor vlak wordt. De programmeur van Waterpop ziet in Hiigo alles om door te groeien en na deze set is goed te begrijpen waarom.
Minko gooit het vervolgens over een andere boeg met bluesrock, soul en rock-'n-roll. De drummer blijkt ondertussen vooral de zanger van dienst, terwijl de gitaristen naast hem bijna als een soort achtergrondkoor op gitaar fungeren. Het is een opvallende opstelling die meteen de aandacht trekt.
Wodan Boys gaan in de herkansing
De Haagse Wodan Boys speelt luidruchtige, energieke rock en krijgt eindelijk het veld echt aan het klappen en joelen. "Wat leuk om hier voor het eerst te staan, wat een leuke plek eigenlijk", klinkt het vanaf het podium. Vorig jaar moest de band nog afzeggen vanwege omstandigheden.
Eén van de bandleden staat volledig in het rood, een knipoog naar de tomaten en tuinbouw van het Westland. Met de gitaren vol open komt het publiek eindelijk los. Na een dag waarin Waterpop muzikaal alle kanten opgaat, blijkt stevige Haagse rock toch de sleutel tot de grootste gezamenlijke uitbarsting.
Groot, maar nog altijd een dorpsfeest
En misschien is dat precies Waterpop: 49 edities oud, volledig gedragen door vrijwilligers en goed voor zo’n 15.000 bezoekers verspreid over twee dagen. Groot genoeg voor een flinke festivalweide, maar kleinschalig genoeg om elkaar steeds weer tegen te komen. Veel bezoekers kennen elkaar en tikken elkaar aan tijdens de optredens. Van picknickkleedjes in de schaduw tot joelen voor het podium: Waterpop voelt na twee dagen vooral als één groot dorpsfeest.
