In tegenstelling tot de weerapps, zijn de weergoden Kaderock 2026 beter gezind. Het is droog, de temperatuur is meer dan aangenaam en het zonnetje schijnt. Wat wil je nog meer? Het terrein loopt na opening gestaag vol en een bonte verzameling van Hagenaars en Hagenezen vullen de ruimten in en rondom het Musicon. Bezoekers van alle leeftijden en in de meest uiteenlopende outfits hebben in ieder geval een onvoorwaardelijke liefde voor muziek gemeen. Zeggen dat er voor ieder wat wils is, is zoals gebruikelijk bij Kaderock een understatement.
Tussen alle jonge talenten en opkomende acts op Kaderock staat ook een groep muzikanten die al een paar decennia lang meegaat. De Rockodonts zijn inmiddels een vertrouwd onderdeel van de Haagse muziekscene. Wat ooit begon als een initiatief voor oudere muzikanten die wilden blijven spelen, is uitgegroeid tot een verzameling bands die regelmatig op de Haagse podia te vinden zijn.
High Hopes zet meteen de toon. Met covers als ‘Let’s stick together’, ‘Iedereen is van de wereld’ en een intense versie van ‘I put a spell on you’ klinkt de band opvallend sterk. Hier staan geen pensionado's een middagje herinneringen staat op te halen, integendeel. De band speelt strak, met overtuiging en krijgt al snel de eerste bezoekers in beweging. Zelfs een aantal jongeren van de Youth Stage komt nieuwsgierig kijken wat daarbuiten allemaal gebeurt.
Een belangrijke schakel binnen het Rockodonts-verhaal is bandcoach Remco Visker. Bij High Hopes staat hij mee te spelen op gitaar en later duikt hij op bij Jento achter de drums. Dat typeert precies waar de Rockodonts om draaien: ervaren muzikanten die elkaar helpen, begeleiden en vooral blijven spelen. En wat een plezier. Jento houdt het plein vervolgens moeiteloos in beweging met een portie rechttoe-rechtaan rock-’n’-roll.
TNC kiest voor bluesrock, americana en sterke verhalen tussen de nummers door. Zanger Aad den Burger vertelt dat hij ‘He’ll have to go’ van Jim Reeves zo’n 65 jaar geleden ook al speelde. De band brengt het nummer als een warme country ballad met accordeon. Dit zijn Haagse muzikanten die een leven lang muziek gemaakt hebben en daar samen met het publiek nog altijd intens van genieten. Tussen alle aandacht voor nieuw talent door, laat de oude garde zien dat muziek maken geen leeftijd kent. Vooral over speelplezier en de simpele liefde voor livemuziek valt ook voor de jonge muzikanten nog genoeg te leren. (WG)
Mye_Taai start een kwartiertje na de aangekondige tijd in de Broeikas vlak bij de ingang. Voor wie de bandnaam enkel heeft gehoord maar niet gezien, is de verwarring compleet als wordt gestart met een fragmentje ‘History’ van Mai Tai. De fonetiek is echter de enige overeenkomst die de twee heren op het podium hebben met het discodrietal uit de jaren 80. En dat is wel zo prettig. De mix van post-punk beats, puntige observaties en een rapstijl met een rollende r die níet kakkerig klinkt, maakt het een bijzonder geheel. In de lichtdoorlatende kas en een zwoel zomerzonnetje lijkt Mye_Taai een typisch geval van verkeerde plek en verkeerde tijd, maar er wordt gedanst en het mooie van de gammele vloer is dat iedereen automatisch meeveert op de golvende vloerplaten. Ogen dicht en zelf bedenken dat het 2 uur in de ochtend is, in een verstikkende kelder zonder ramen en met één knipperende TL-lamp en je hebt je de mannen in de ideale omgeving ingebeeld. (FV)
Wanneer presentator Remco Visker vraagt wie er speciaal voor The Clarks naar Kaderock is gekomen, reageert het diverse publiek met instemmend gejuich. Sjaak Bral moet wegens familieomstandigheden helaas verstek laten gaan, maar de Haagse rock-’n'-roll band speelt er niet minder om. Met openingslied ‘I do Rock and roll’ stroomt het voorterrein van het Pleinpodium meteen vol. “Lieve jongens, alles goed? En meisjes?” vraagt zanger Peter van Schie na de aftrap. Er wordt achterin nog wat gekletst, maar vooraan is de volle aandacht bij wat er op het podium gebeurt. Covers van ‘Highway to hell’ en Golden Earring-knallers ‘When the lady smiles’ en ‘Twilight zone’ worden luidkeels meegezongen door het publiek. Het absolute hoogtepunt is de drumsolo die de hele kade aan het dansen en joelen krijgt. Afsluiter ‘Radar Love’ wordt ook enthousiast ontvangen. Onder luid applaus en met hier en daar wat rockhandjes in de lucht, nemen de Haagse 60’s iconen hun welverdiende bedankjes in ontvangst. (BK)
De Haagse nu-metalband The Pepernuts krijgt slechts zeven minuten speeltijd, maar nog voordat er een noot gespeeld is, vraagt zanger Gijs Zylicz dertig seconden stilte voor zijn overleden opa. De stilte wordt vervolgens afgesloten met een luid ‘Fuck the system!’. Het is precies dit soort jeugdige rebellie wat op je vijftiende bloedserieus voelt en voor de rest van het publiek vooral ontzettend aanstekelijk werkt. In de resterende zes-en-een-halve minuut past precies het nieuwe nummer ‘No control’. Een gewaagde keuze, maar wel eentje die past bij een band die zich weinig aantrekt van hoe het hoort. Voor het podium staat inmiddels een opvallend grote fanbase, met gillende vrienden en vriendinnen. Zodra het nummer losbarst ontstaat direct een moshpit, inclusief stagedive en een wasmachine. Met drummer Krijn Plugge als rammende motor achter de band klinkt The Pepernuts opvallend zelfverzekerd. Van zenuwen is geen spoor te bekennen, wel van Haagse bluf waar deze stad al generaties lang bands mee voortbrengt. (WG)
Anesthetica is een project van de bachelorsopleiding ArtScience van de KABK en het Koninklijk Conservatorium. Geluidsexperimentalist Maj Rachel heeft zich onlangs als vocaliste bij het gezelschap aangesloten en staat op Kaderock voor de tweede keer met de mannen op het podium. Op de vloer ligt een batterij effectpedalen waar de gemiddelde gitaarzaak jaloers op is. Er zijn contouren van nummers, er is vervreemding en er zijn vervormingen. Maj’s stem gaat in de psychedelische improvisaties op als een volwaardig muziekinstrument. Woorden zijn een concept wat er niet aan te pas komt vandaag, hier voert de essentie van geluid de boventoon. Drumsticks krassen over bekkens, belletjes zorgen voor accenten en de ijzige blik van Maj snijdt dwars door de toeschouwers heen. De boodschap blijft vaag, maar de muziek is fascinerend. (FV)
Het trio Katie Bitchcoin opent haar set in de Broeikas stage met een synchrone dansact. De handen gaan in de lucht en de heupen dansen mee op de beat. Pas daarna nemen de meiden plaats achter hun keyboard en bas, terwijl frontvrouw Kate Oram voor het publiek blijft zingen. Ze zoekt direct de eerste rij op om het publiek persoonlijk toe te zingen. Al snel stroomt de kas voller en gaan er meer telefoons de lucht in om te filmen. De overgangen tussen de liedjes verlopen niet helemaal vlekkeloos en het trio moet af en toe zoeken voor ze hun volgende liedje beginnen. Oram zelf lacht om hoe vaak ze het publiek in het Engels in plaats van Nederlands toespreekt. Tijdens ‘Bitchcoin club’ beklimt ze een steiger om het publiek van bovenaf toe te zingen. De bas en catchy beats dreunen zo hard dat de vloerplaten letterlijk meebewegen. Wie nog stil wilt staan, heeft simpelweg geen keus meer hierin. Na een liedje waarbij een gemaskerde man meedanst, zoals in hun videoclip voor ‘Bitchcoin’, volgt een abrupt einde en een cryptische uitsmijter: “We kopen bitchcoins, voor €2”. Het geluid stond kneiterhard, maar de ontembare energie van de band en het publiek maakte dit tot een heerlijke chaos. (BK)
Wie op Kaderock alleen naar de grote namen kijkt, mist wel meest vernieuwende podium van het festival. Op de Your Stage krijgen bijna dertig acts ieder zeven minuten de tijd om zich te bewijzen tijdens de jaarlijkse Your Stage Challenge. De winnaar mag op de tweede dag van Kaderock openen op het hoofdpodium. Een moordend schema waarin rap, metal, urban, indie, rock, gabber en alles daartussen elkaar in hoog tempo afwisselt. Halverwege de avond volgt daar een mooi voorbeeld van. De meidenband Headshot opent het blok met een eigenzinnige set die nieuwsgierig maakt naar meer. Daarna rammen De Gekke Westlanders met z’n tweeën een mix van gabber en rap de zaal in. Hard, direct en onmogelijk om niet mee te springen. De jury kiest uiteindelijk Goregnomes als winnaar van de Your Stage Challenge en Tommie als winnaar van Your Stage Urban. Maar misschien is de uitslag uiteindelijk niet eens het belangrijkste. Op de Youth Stage draait het niet alleen om talent, maar vooral om een plek waar jonge muzikanten kunnen ontdekken wie ze zijn. (WG)
Even goed opletten nu. In Het Goede Doel zaten twee Henken die elkaar tot op de dag van vandaag de tent uitvechten. Eén Henk ging de politiek in, doet iets met (alwéér) een podcast en zegt dingen waarvan je zou kunnen zeggen dat je ze eigenlijk niet meer kunt zeggen. Maar Henk zegt ze dus wel. En die andere Henk, in de woorden van die ene Henk, “is nog niet dood, maar je kunt niet alles hebben”. Henk Westbroek (74), de vanavond aanwezige Henk dus, kun je met een gerust hart en zonder dat je hem beledigt een cynische oude klootzak noemen. Maar wel eentje die het voor elkaar heeft gekregen om de zanger van zijn eigen tributeband (Het Goede Doel Revival Ft. Henk Westbroek, voluit) te worden. De nieuwe tweede Henk heet Marcel. Een gezond ogende Robert Jensen look-a-like, die qua stem verbazend dicht in de buurt komt van het origineel. Terwijl burgemeester Jan van Zanen vanaf de zijkant van het podium toekijkt, valt op hoe goed de liedjes van Het Goede Doel de tand des tijds hebben doorstaan. Zowel muzikaal als tekstueel zit het allemaal knap in elkaar en daar mogen de Henken terecht trots op zijn. Nummers als ‘Gijzelaar’, ‘Nooduitgang’ en afsluiter ‘België’ staan nog altijd als een huis. Ook liedjes die buiten Het Goede Doel om zijn gemaakt (denk aan ‘Alles kan een mens gelukkig maken’ en ‘Zelfs je naam is mooi’) komen voorbij. In de woorden van Westbroek “omdat het repertoire zo eenzijdig is en je anders steeds maar die kutnummers van Het Goede Doel hoort”. Als Henk & Henk hebben de Henken ooit een Sinterklaasliedje uitgebracht wat, compleet met pepernoten gooiende Goedheiligman-in-onderbroek, het hoogtepunt van de avond is. De suggestie om de bezongen Piet een kleur-naar-keuze te geven wordt al na de tweede couplet door het massaal meezingende publiek in de wind geslagen. Vanavond geen geschiedvervalsing en heeft Piet weer de kleur zoals het destijds door de ene of de andere Henk geschreven is. (FV)
