Na een zeer geslaagde eerste Kaderockdag ligt de lat voor de zaterdag hoog. Het weer is wat minder, de wolken wat meer, maar de lichte spatjes die door de middag en vroege avond heen vallen weerhoudt de bezoekers er niet van buiten te blijven. Dat er binnen in het Musicon te weinig ruimte is voor iedereen die daar wil komen kijken naar bands die eigenlijk al te groot zijn voor de zaal, zal daar ook mee te maken hebben.
Het programma van de tweede dag kent een bijzonder blokkenschema. Op het hoofdpodium gaat het achtereenvolgens van hiphop (Def), via psychedelica (Ozric Tentacles), rapmetal (Rudeboy & the Geishas of Doom) en orientaalse fusion (Altin Gün) naar reggae (Splendid). In de binnenzaal staan acts geprogrammeerd die meer publiek trekken dan de zaal aankan en in de experimentele Broeikas lijkt de programmering te zijn losgelaten. Op het moment dat het stil zou moeten zijn van alles staat te toeteren en improviseren. Van sommige acts is niet duidelijk wie wie is, maar juist in de Broeikas maakt dat niet heel veel uit. Of je er nou langs of dwars doorheen loopt, de kas is een levendige en open broedplaats voor muzikale experimenten en gedurfde acts waarvan je simpelweg niet kunt wegkijken.
Om 15:30 speelt daar Ruda Krua, een trio uit Rotterdam met altsaxofoon, bariton klarinet en besnorde drummer. De hele set klink onheilspellend, hevig geïmproviseerd maar bovenal indrukwekkend. De muziek past onder films waarvan je bij God niet weet waar de verhaallijn over gaat, maar wel dat er mensen pijnlijk in doodgaan. De snerpende blazers gaan bij vlagen door merg en been maar door de retestrakke drums wordt je stevig bij je lurven gegrepen en is er geen ontkomen aan. Het cassettebandje wat de band te koop heeft wordt pontificaal in het midden van het podium gezet, opdat maar niet vergeten wordt dat je thuis verder kunt luisteren. Na een half uur keihard werken zien we drummer Branko Valchev en saxofonist Pau Jordà later nog terug bij Loveth Besahmoh. (FV)
Nog geen etmaal nadat de nieuwe single ‘That feels nice’ online verschijnt, staat Chattermag op Kaderock voor wat voelt als de perfecte release show. Een afgeladen volle zaal en vanaf de eerste minuut het gevoel dat er hier iets te gebeuren staat. En dan is daar Kate Oram. Excentriek, theatraal en volledig in controle over de chaos die zich voor en op het podium ontvouwt. Waar veel punkbands vooral hard spelen, weet Chattermag energie te combineren met stijl. “Girls in the front!” schalt ze de afgeladen zaal in, die binnen no-time verandert in een kolkende massa springende en moshende meiden. Punk hoeft niet altijd een stel zweterige gasten in bandshirts te zijn. Alles rammelt en schuurt op de juiste manier tegen elkaar aan. Konstandinos Tzioras houdt achter het drumstel het gaspedaal stevig ingedrukt, maar juist het samenspel maakt indruk. Wat de band onderscheidt van veel andere punkbands is de combinatie van rauwe energie, theatrale flair en sterke songs. Chattermag heeft de fase van leuk lokaal bandje inmiddels ver achter zich gelaten. Als festival ben je gek als je dit aanstormende talent niet op je line-up zet. (WG)
Voordat Loveth Besamoh van start gaat wordt er een uitvoerige soundcheck gedaan, die uitmondt in een jamsessie. Of ging het andersom? Al met al wordt de aangekondigde speelduur zo opgerekt tot ruim een uur, waar de bezoekers geen enkel probleem mee hebben. Als de echte set begint is de kas inmiddels tot ver buiten de lijntjes volgestroomd met publiek. Wat begint als hoekige indierock ontaardt al snel in een overdonderende en oorverdovende metal/punkset, die ruimtelijk blijft klinken. De vocalen van de Kameroense frontman, met headbangende dreads op zijn hoofd, verbindt stijlen en laat de muziek tot grote hoogte boven de geïntrigeerde toeschouwers uitstijgen. (FV)
Voor een band die nog nooit eerder heeft opgetreden, is de belangstelling opvallend groot. Ruim voor aanvang staat Musicon al stampvol voor Bokkeryers, het nieuwe metalproject van Pablo van der Poel. Iedereen lijkt nieuwsgierig naar dezelfde vraag: wat gebeurt er als de voorman van DeWolff besluit een Limburgstalige metalband over achttiende-eeuwse roversbendes te beginnen? Het antwoord volgt direct. Op het podium verschijnen geschminkte gezichten, loodzware riffs en een muur van geluid die nauwelijks ruimte laat om op adem te komen. Alleen zanger Jordan Faber lijkt onderweg zijn schminkset vergeten. Nog voordat de zaal goed en wel op temperatuur is, duikt de gitarist al het publiek in. Het Musicon verandert in één grote moshpit. Crowdsurfertjes vliegen af en aan terwijl de band onverstoorbaar doorramt. Dat de teksten in het Limburgs zijn, geeft Bokkeryers direct een eigen smoel. Voor de gemiddelde Hagenees blijft het gissen waar allemaal over gaat. En dat lag niet aan de kwaliteit van het geluid. Na een klein half uur begint de aanvankelijk uitpuilende Musicon langzaam wat leeg te lopen. Niet omdat het slecht is, maar omdat drie kwartier loodzware riffs, grunts en grotendeels onverstaanbare teksten veel vragen van een publiek dat vooral nieuwsgierig kwam kijken. Bokkeryers heeft bewezen meer te zijn dan een geinig zijproject van Van der Poel. Alleen de ondertiteling ontbreekt nog. (WG)
Twee gespiegelde drummers, twee gitaristen en nog twee booskijkende heren vormen samen The Geishas of Doom. Tel daarbij op dj DCS, en alsof dat nog niet genoeg is heeft Rudeboy (ja, de immer energieke vierkante voorman van Urban Dance Squad) zich bij het zooitje ongeregeld aangesloten. In eerste instantie doet hij enigszins verdekt opgesteld een éénmans-workout, waarbij hij de Geisha’s alle ruimte geeft hun eigen nummers te spelen. Maar zodra hij een microfoon weet te bemachtigen neemt zijn invloed toe. De Rudeboy movements, de Rudeboy shout outs en de Rudeboy raps passen perfect in het plaatje van de agressieve tronies en tracks van de Geishas. Voor de UDS fans zit er een vlammende versie van ‘Demagogue’ in de set. Als daarna een eerbetoon aan Adam Yauch wordt aankondigt, lijkt dat bij het Kaderock publiek niet direct een belletje te doen rinkelen. Tot de onverwoestbare openings riff van ‘Sabotage’ wordt ingezet, en het kwartje valt dat het hier over de in 2012 overleden Beastie Boy gaat. Met nog twee korte snelle tracks erachteraan is het binnen drie kwartier gebeurd met het optreden en blijft er een smeulende, platgebeukte bende achter op de parkeerplaats van het Musicon. (FV)
Met The Bird Experience heeft Kaderock wederom een op uitbreken staande band op het programma gezet. Graag hadden we een recensie geschreven over wat er allemaal voor moois op het podium gebeurde, de interactie met de zaal en de energieke speelkunsten van de muzikanten, maar helaas. De psychedelische bluesrock is alleen van buiten de deuropening te horen omdat de zaal wederom te klein is om het massaal toegestroomde Kaderockpubliek allemaal binnen te laten. En eenmaal binnen blijf je tot het einde, want wat klinkt dit allemaal goed en lekker en onmisbaar. Volgende keer maar met de fotograaf meelopen, die wel tijdig een plaatsje had gevonden. (FV)
De dierentrilogie in Musicon wordt afgesloten door Grote Geelstaart, een band waarvoor je eerst een handleiding moet lezen. Vijf Zeeuwse studenten, progressieve noiserock, twee drummers, claustrofobische soundscapes en nummers met titels als ‘Vracht 7’ en ‘Barg’. Muziek die eerder bedoelt lijkt voor een aandachtig luisterpubliek dan voor het gezellige Kaderock. In de praktijk blijkt het tegenovergestelde waar. De zaal staat van begin tot eind vol. Voor het podium ontstaan stevige moshpits, terwijl de band ondertussen muziek speelt die voortdurend van richting verandert. De Zeeuwen slagen er moeiteloos in het publiek mee hun wereld in te trekken. Een groot deel van de magie zit in de twee drummers, wat we eerder bij The Geisha’s of Doom ook al zagen gebeuren: Wanneer ze synchroon spelen ontstaat iets bijna hypnotiserends. Strak, repetitief en tegelijkertijd voortdurend op het randje van ontsporing. Daarbovenop komt een indrukwekkende verzameling versterkers, effecten en gitaarpedalen die iedere noiserock-liefhebber jaloers maakt. Gitaren gieren, piepen en schuren langs elkaar heen, terwijl de band claustrofobische geluidslandschappen afwisselt met onverwacht dansbare ritmes. Ondanks alle muzikale complexiteit voelt het nergens als een oefening in slim doen. Dat Kaderock hier massaal voor komt opdagen zegt genoeg. Volgende week staat de band op Best Kept Secret. En terecht. (WG)
Een paar spatjes regen dwarrelen neer boven het goedgevulde Kaderockterrein als de Amsterdamse band Altin Gün aan haar set begint. Het zestal verandert de ruimte voor het grootste podium al snel in een relaxed deinende massa. De band bouwt al jaren aan een unieke brug tussen Anatolische folk, psychedelica en funk en bewijst vandaag maar weer eens waarom ze internationaal zo geliefd is. De baslijnen rollen loom over het publiek, de gitaren kleuren de avond warm in en de Turkse zang klinkt zowel melancholisch als uitnodigend. Wat vooral opvalt is hoe moeiteloos de band schakelt tussen introspectieve passages en dansbare erupties. Het publiek laat zich moeiteloos meeslepen en de paar spatjes van boven blijken uiteindelijk niet meer dan een decorstuk. Altin Gün vormt het perfecte middelpunt van de brede programmering waar Kaderock om bekend staat: avontuurlijk zonder ontoegankelijk te worden en virtuoos zonder te pronken. (FV)
Als je een half jaar lang samen met een geweldig team je ziel en zaligheid legt in een feest voor de inwoners van Den Haag, en het eindigt in een kolkend, zwetend en moshpittend hoogtepunt met jezelf op het podium, dan weet je het zeker: ik wil de rest van mijn leven een rockende marketingmanager blijven.
