Melt-Banana in Musicon: chaos als exacte wetenschap
Negen toegiften, waarvan acht in de eerste minuut
Japanners op een dagtripje Nederland: in een rondvaartboot door de grachten dobberen, stroopwafels uitproberen, op de foto voor oude gebouwen met opgestoken wijs- en middelvinger. En in het voorjaar met een parasolletje naar de Keukenhof. Dat beeld kan na een uurtje Melt-Banana in het Musicon definitief door de shredder. En over de shredder gesproken: het publiek weet na afloop hoe het ongeveer moet voelen als je je oren door een papierversnipperaar haalt.
Voordat het Japanse duo uit het niets aan de show begint, is het eerst de beurt aan Uitzendbureau. Vier mannen uit Amsterdam brengen een mix van hardcorepunk, herrie en maatschappelijk ongenoegen onder het motto ‘Eerst slopen, dan vragen stellen’. Met name de imposante zanger en een drummer die eruit ziet alsof hij een week of wat geleden al is overleden, maken indruk. Terwijl de band tijdens het spelen geen enkele behoefte lijkt te hebben om sympathiek gevonden te worden, wordt na afloop emotioneel geknuffeld met wat mensen op de voorste rij.
Melt-Banana is in 1992 opgericht en opereert de eerste jaren als viertal. Ondertussen zijn alleen de twee oorspronkelijke oprichters nog over: gitaarbeul Ichiro Agata en zangeres Yasuko Onuki. Vanaf de eerste track ontstaat er een moshpit, die in verschillende gradaties aanhoudt tot het einde van de show. Wat we zien is Agata, met mondmasker, die zijn pedalen en gitaar afranselt. De chaos die hij creëert blijft op de een of andere manier precies tussen ondefinieerbare lijntjes.
Logische donderdagavond
Ondertussen zingt, piept, gilt en miauwt Onuki en houdt ze het hele optreden een Orbit controller in haar hand die ze uit een Japanse speelhal gejat lijkt te hebben. Hiermee bestuurt ze niet alleen de drums, backing tracks en samples, maar ook haar podiumpartner én het publiek. Hand omhoog, gekleurde knopjes richting zaal en beuken maar.
Muzikaal klinkt het als een flipperkast die van een flatgebouw lazert en daarna door een Japanse hogesnelheidstrein doormidden wordt gereden. En dan achteruit nog een keer. Maar wat voor buitenstaanders klinkt als grafherrie, voelt in Musicon als een volkomen logische donderdagavond. Het klopt namelijk allemaal wel. Er zit opbouw in, er is nagedacht over de complexe structuren van de songs en onder de ogenschijnlijke chaos schuilt een bijna wiskundige precisie.
Goed verhaal, lekker kort
Na vijftig minuten zijn de negentien tracks, inclusief een cover van Devo’s ‘Uncontrollable urge’, er doorheen gejast. Onuki kondigt doodleuk negen toegiften aan. Nog geen minuut later zijn de eerste acht daarvan al gespeeld en sluit de band groots en meeslepend af met een laatste eruptie, om weer even plotseling te eindigen als ze was begonnen.
Melt-Banana is simpelweg ongrijpbaar. Te punk voor noise, te elektronisch voor hardcore, te vreemd voor welk hokje dan ook. En daarom is het ook best bijzonder dat de band nooit eerder in de stad die bekend staat om haar eigenzinnige alternatieve muziekscene heeft opgetreden. Het publiek leert Onuki dat ze hier als Smelt-Banaan door het leven kunnen gaan. Of het duo 's middags gezellig naar Madurodam is geweest is onbekend.
