Verwonderparade 26; Dagverslag, Zaterdag
Van saxofoon- en gitaarsolo's tot een mini-moshpit in de regen
Aan het eind van de Friese lente vormde het binnenplein van De Oude Ambachtsschool (D.O.A.S.) het decor voor de allereerste editie van de Verwonderparade. Het sprookjesachtige festival beslaat een heel weekend en de line-up bestaat uit veel Friese acts, waaronder De Koots, Esther de Jong, Seewolf, Broken Brass en Toscan’s Brew.
Waar deze creatieve broedplaats normaal gesproken al een vaste maak- en verzamelplek is voor lokale kunstenaars, wordt het terrein in samenwerking met Kunst in je Buurt getransformeerd tot het konijnenhol van Alice in Wonderland. Dit intieme festival, gedragen vóór en dóór de buurt, is wat betreft de muziek absoluut een schot in de roos. Heb je deze eerste editie gemist? Geen zorgen, wij zetten in twee dagverslagen alles op een rijtje én de Verwonderparade heeft de ambitie om een vast, terugkerend fenomeen op de Friese festivalkalender te worden.
Na de feestelijke opening is het tijd voor Eddie & The Vibe. Na hun optreden tijdens de Prinsentuinconcerten is de Verwonderparade de tweede show in de buitenlucht. En hoe! Wanneer de Friese hemelsluizen opengaan, kruipt het publiek knus bij elkaar onder de grote tarp. Frontman Edward van der Velde straalt een zekere nederigheid uit, al wil hij volgens zijn bandleden het liefst honderd gitaren tegelijk in één nummer proppen. Die kritische, gedetailleerde blik geeft hun bluesrock en singer-songwriterpop een heel eigen karakter. De teksten komen direct uit zijn hart, en dat kun je horen. Kortom: the vibe komt absoluut over.
Samen met Cloud Mind en Djimmer Vos is het debuutalbum Running in Circles tot stand gekomen. Het resultaat is glimlachend meebewegen op een openhartige samenwerking tussen de bandleden. Wel is te merken dat het nieuwe materiaal de dynamiek binnen de band pas écht aanzet. Er ontstaat direct nieuw leven op het podium zodra de verse nummers worden gespeeld. Daarnaast hebben Van der Velde en Vos inmiddels zeker drie albums aan ideeën in hun broekzak zitten.
Bij de soundcheck van Toscan’s Brew staat de grootste fan al te dansen: een driejarige ‘festivalganger’ die eigenhandig de toon zet voor het publiek. Frontman Toscan biedt een warm welkom, terwijl hij samen met zijn broer en bassist Lucian een muzikaal recept voorschotelt van pittige specerijen en een scheut salsa. Als hun muziek een smaak zou hebben, is dat het wel. Na een eerdere tour door Boedapest en Praag reist de pure speelsheid overduidelijk met de band mee, getuige de enthousiaste oproep vanaf het podium: “Hoe gaan jullie? Doe alsjeblieft een stapje naar voren, ik wil met jullie dansen!” Binnenkort vertrekken ze op tournee naar Frankrijk en Spanje, een bestemming die volgens Toscan dichter bij zijn hart ligt. De familiaire sfeer spat van de band af, zeker wanneer drummer Jesse een solo uit zijn mouw schudt en Toscan toegeeft nooit meer anders te willen.
Als gastartiest springt rapper Kidd Nebula tussendoor het podium op met een paar scherpe zinnen. En hij is niet de enige woordkunstenaar van de middag: Toscan haalt onverwacht Kuo Weh Ho naar voren. Waar KUO later op de dag zijn nieuwe album presenteert bij het wijkorkest, fungeert dit als het perfecte voorproefje. Met zijn improvisatietalent legt hij direct een connectie met het publiek.
Wil je een gezonde dosis cynisme horen in een feesthoed? Luister dan naar De Koots. De heren verpakken hun sarcastische teksten in een vrolijk ’60s-popjasje, een lijn die ze overduidelijk doortrekken op hun nieuwe EP Volgende Keer Beter. Na een clubtour reageert het publiek op de Verwonderparade direct enthousiast op de binnenkomer Alles is kut. Onder de muzikanten is een diepe eenheid te zien, en dat is niet zomaar. Afgelopen december verloor de band hun drummer en dierbare vriend Dirk Weis (24) aan een hartafwijking. Om zijn bijdrage te vereeuwigen, zamelen ze nu geld in via Voordekunst voor een bijzonder vinylalbum en videoclips waarin Dirks originele drums voortleven.
De intense verbondenheid is op het podium in elke vezel voelbaar. Er is sprake van een bijna telepathische communicatie tussen de bandleden. Zelfs het tussentijds stemmen van de gitaren lossen De Koots droogkomisch op met een dansbare groove: “We gaan even stemmen, stemmen, stemmen…” Hoewel het plein rond etenstijd niet hutjemutje volstaat, is de dynamiek er niet minder om. De absolute troef is een perfect getimede stilte vlak voor de drop van het nummer Vast, waarna de band weer synchroon en vol gas doordendert. Een fijne, hoopvolle blik op de toekomst van De Koots.
De sound van Shoom werkt magnetisch: hun instrumentale jazzrock en afrobeat grijpt je vast in een collectieve klim waarbij stilstaan geen optie is. Hun muzikale energie is vanaf de eerste seconde betrouwbaar. De band laat zich dan ook het best omschrijven als een hondsdolle wasbeer op het podium.
Het intieme Los Anarquistas biedt tussendoor balans: waar frontman Lars Buisman opbouwt met saxofoon, neemt gitarist Matthijs het over om de energie terug te kaatsen. Dat dit materiaal pas onlangs in Engeland is opgenomen met Simon Akkermans, hoor je er niet aan af. Vandaag passeren ook de nieuwe track Shumbia en het aan de koningin opgedragen Wilhelmina de revue.
“We eindigen met een knaller,” noemt Buisman. Het slotakkoord De Slag om Vinkhuizen maakt die belofte dan ook meer dan waar. Het is de perfecte track voor een onderhuidse ontlading – alsof je met een pokerface de hoofdrol speelt in de slotscène van een bloedstollende film.
Bezieling, dat is Mayte in één woord. Na haar recente Tsjerketour is de voorkennis op het plein groot: de handen schieten omhoog als ze vraagt wie haar nieuwe album Himel Iepenal heeft geluisterd. Vanaf de eerste tonen van Sûnder Dei overtuigt ze direct. Mayte legt haar hele zijn in de Friese taal, die hier fungeert als het natuurlijke middelpunt van de zaterdag. Tijdens Simmerdei zingt ze: “Ik sjoch werom”, terwijl ze achteromkijkt naar haar bassist. Ze zingt het niet alleen, ze belichaamt het. Die openheid zie je ook in het speelse overleg met haar muzikanten: “Liever een andere?” Het publiek schuift als vanzelf een meter naar voren.
Bij het derde nummer hangt Mayte zelf de gitaar om voor de nieuwe track Hûndert Fûgels. “De toetsenist ontbreekt vandaag, dus we gaan extra hard,” zegt ze. De gitaarsolo vangt dat gemis moeiteloos op. Vlak voor het nummer Skoat brengt ze de energie knap omlaag met de vraag: “Wie is er met fijn gezelschap?”, waarna de akoestische gitaar teder met haar stem meetikkelt.
Dan gaan de haren los. “Want jullie willen dansen, zie ik.” Ze springt en danst over het podium en kondigt tussendoor haar nieuwe EP aan, die – als alles volgens planning loopt – in het najaar wordt verwacht. Tijdens afsluiter Allinnich ontstaat er zelfs een mini-moshpit. Een trouwe fan vat de middag perfect samen: “Ik denk niet na, ik ben erin. Voor de eerste keer in mijn moedertaal kan ik alles doorvoelen.”
Na de intense live-set van Mayte is de overgang naar een dj-set even omschakelen, maar Famke Helsema pakt de nazinderende energie van de zaterdag direct op. Haar set van alternatieve dance, post-punk en indie draait om één ding: ontlading. Terwijl een deel van het publiek aanvankelijk in een praatmodus belandt, trekt Helsema de aandacht met een eclectische verzameling tracks. Van MGMT naar Jungle en door naar The Strokes: de nummers worden in hoog tempo achter elkaar gestart, wat af en toe zorgt voor een abrupte, maar verrassende switch.
De sfeer blijft daardoor moeiteloos overeind, ook wanneer de weergoden besluiten om toe te slaan. Een plotselinge bui deert niemand en verandert het plein spontaan in een regendans. Als de muziek stopt, scandeert het overgebleven plukje diehards dan ook luidkeels: “We want more!”