MADNES26: Dagverslag zaterdag
Feestjes, feminisme, een verdwaalde moshpit en heel veel liefde kenmerken de tweede festivaldag
Madnes, het skate, surf, muziek en cultuur festival van Noord Nederland opent op de zaterdag haar deuren voor eilanders, bezoekers, en toevallige passanten. Iedereen die wil kan gratis het festival bezoeken tot een uur of zes om een blik te werpen bij de workshops of om hieraan deel te nemen en er is, uiteraard, tot diep in de nacht muziek, in alle soorten en maten.
De eerste slaperige koppies melden zich alweer ‘vroeg’ op het festivalterrein, op zoek naar koffie, een ontbijt, yoga of de workshops. Maar ook voor muziek, rond het middaguur. Het decor voor de eerste klanken van de dag is de REEF Tipi. Het Gaasterlandse muzikantenechtpaar MISTER & MRS zorgt voor een aangename, lieflijke ochtendsnooz. Om vervolgens hard gewekt te worden door HOBOJOBOS. De band speelt folk met punkinvloeden. Iedereen wakker?
Johele is een onafhankelijk percussiegitarist en singer-songwriter. Hij speelt nu zestien jaar gitaar. het publiek zit in de REEF-tipi in het zand, hun hoofden knikken enthousiast mee. Zijn folk-, roots-, indie- en rocknummers klinken als ‘onderweg zijn naar de zomervakantiebestemming in de jaren zeroes’. Het nummer Better Days heeft bijvoorbeeld een solide, welwillende en hoopvolle vibe.
‘I’m gonna play a blues song’, zegt Johele. Het publiek juicht, ‘Everybody loves the blues…’ antwoord hij, het publiek vindt het inderdaad geweldig! Verschillende gitaareffecten worden toegevoegd aan de bewonderenswaardige solo’s. Het is alsof het bespelen van zijn instrument hem in een trance brengt. Achter zijn lange haar stralen zijn ogen steeds helderder, alsof de diepte van de melodieën met de tijd intenser wordt. Het aantal mensen bij de REEF-tipi groeit naarmate de opvoering van zijn sterke gitaarspel het einde nadert. ‘It’s my first time in the Netherlands’, vertelt Johele. ‘It’s such an amazing experience to play for you!’ Deze artiest weet verbinding voelbaar te maken binnen zijn bubbel. ‘I think we all wish we could let you continue playing!’, zegt de stagehostess. ‘But you’ll be playing in Amsterdam on Thursday, so people can see you then.’
Na afloop spreek ik Johele nog even. ‘I just stepped off the boat’, vertelt hij. ‘I had no info about the festival, and no expectations. During the performance, I got a little emotional. Those moments create such a tangible connection, and I get overwhelmed by the magic.’ ‘The last song I played, the cover, is a song written by my guitar teacher. Back when he taught me, it was my dream to get on his level of playing. I wanted to be as good as him.’ Johele lijkt gemaakt om festivalpubliek van zomerse onbevangenheid te voorzien. Zijn passie en kalme, open houding nodigen erg uit om je armen in de lucht mee te laten wiegen op zijn gitaar, je ogen te sluiten en simpelweg aanwezig te zijn. Op andere momenten is het lastig om stil te blijven staan; om niet al je ledematen te laten meebewegen. (SE)
Toscans Brew is de rijzende ster aan het Friese popfront. Met een debuut-EP Groove On Tap op zak verovert de band rond frontman Toscan gestaag Nederland. Dit weekend gaat Ameland voor de bijl. Het kleurrijke gezelschap uit Leeuwarden speelt maar liefst twee keer op Madnes. Na eerst het Middenplein plat te hebben gespeeld, is nu REEF Tipi aan de beurt. De kleine, maar knusse tentje puilt binnen de kortste keren uit.
Met een sterke cocktail van funk, blues, jazz, soul en afro – zoals die in de midjaren zestig en vroege jaren zeventig werd gemaakt door artiesten als Sly Stone, James Brown en Grant Green – heeft de band een aanzuigende werking op het publiek. Na een klein halfuurtje wordt de nieuwe single Cigarettes ingezet: het is het eerste nummer in de set met vocalen. Hierna neemt de band een afslag naar de blues en voegt bevriende zanger Bradley Berkholst (Kidd Nebula) zich bij de band om samen Monkey Business ten gehore te brengen. Swingend loodsen Toscan en zijn voortreffelijke Brew ons de avond in. En een betere opwarmer voor de avond kan het Madnes-publiek zich niet wensen.
Lemony Rug is het soloproject van de Hamburgse singer-songwriter Léon Rudolf. De dagen voorafgaand aan het festival nam hij deel aan het uitwisselingsproject GO!, dat plaatsvond op Ameland. Daar schreef hij een nieuw nummer, samen met singer-songwriter Sarah Dekker (aka Moonloops, de Nederlandse deelnemer aan dit project). Dit nummer speelt hij echter niet op Madnes. Wel heeft hij twee extra muzikanten, een drummer en een (tweede) gitarist laten invliegen voor deze show.
Lemony Rug speelt in de vroege avond, en zijn muziek leent zich er prima voor om even een stapje terug te doen, alvorens het festival weer losbarst voor de tweede avond. Opgetogen indiefolkliedjes, met een melancholische twist die heerlijk in het gehoor liggen. Rudolf schrijft zijn liedjes, naar eigen zeggen, voor ‘mooie, eigenzinnige mensen’: zij die struikelen en weer opstaan. In een notendop: het Madnes-publiek, zou je kunnen zeggen.
Naast eigen werk speelt hij ook een nummer van The Wombats: Let’s Dance to Joy Division, maar dan in een laidback uitvoering. En het werkt. Bij het naderen van het einde van de set speelt Lemony Rug het nummer Hello Sunshine. Hoe muzikanten het elke keer weer flikken? Geen idee, maar de zon laat zich inderdaad weer even zien na een lange afwezigheid. Het is een gave, waarvan niemand ons ooit het geheim zal prijsgeven. De set wordt afgesloten met het aanstekelijke Uppercut, de titeltrack van de laatste EP van Rudolf (2025). Het citroengele vloerkleed kan weer opgerold worden, en het publiek zal zijn weg weer vervolgen op het festivalterrein. Lemony Rug was een welkom rustpuntje op de dag. (TV)
Bij het zien van de outfits van muzikanten kun je al bevroeden wat je kunt verwachten. Hemden met korte mouwen en kleurrijke prints: het belooft een tropische ervaring te worden. Lo Poloko komt uit Rotterdam, maar herbergt tal van nationaliteiten (Mexico, Chili, Spanje, Portugal en Italië), waarbij de leden allen hun afkomst en muzikale opvoeding meenemen het podium op. Dit resulteert in een feestelijke potpourri aan Latijnse en Iberische invloeden en stijlen. Wat horen we zoal? Ska, cumbia, reggae, samba (en we zouden er zo nog een aantal stijlen aan kunnen toevoegen). Zelf noemen ze dit de ‘Big Tropical Bang’, beter zouden wij het niet kunnen omschrijven.
Het belooft een feest te gaan worden, het zoveelste dat er inmiddels op Madnes plaatsvindt. De energie op het podium en de vrolijke, opzwepende muziek zijn de grote katalysatoren hiervoor. Er wordt gedanst, en wie (nog) niet meedoet, wordt wel meegezogen in het feestgedruis. De afgeladen BaroNes deint en danst gewillig mee met Lo Poloko. Mocht het genre bestaan, dan zou je dit een typische Madnes-band kunnen noemen, al wordt het nooit eentonig. Binnen het genre worden de eerder genoemde stijlen aangesneden en verkend. Halverwege de set wordt Marinero ingezet, de nieuwste single die een dag daarvoor uitkwam. Met deze nieuwe single zal de band geen revolutie ontketenen: het gaat muzikaal door in de lijn van het eerdere werk. En zo zien wij het graag, want daar zijn ze goed in.
Wie een feest te vieren heeft, doet er goed aan om Lo Poloko uit te nodigen! (TV)
Met ‘No Problemo’ op zijn pet verraadt Goldkimono gelijk de toon die vanavond gezte gaat worden. Na een sabbatical van een half jaar is festival Madnes dé plek voor een comeback. Zanger/gitarist Tienus Konijnenburg en zijn bandleden zorgen er bij de MainStage voor dat er drie moshpits ontstaan met hun dream-funk: een mix van indiepop, reggae en ninetieshiphop.
Van ‘To Tomorrow’ en ‘What I Got’ tot ‘Lost In My Head’: bij elk nummer lijkt de frontman zich nóg meer over te geven aan het moment. Dat weerspiegelt zich in het publiek; de zang echoot door de tent. Waar de zanger de akoestische gitaar pakt, sluit zijn gitarist Ocker Gevaerts aan, om later over te schakelen naar elektrisch. De band tovert zelfs een accordeon tevoorschijn, waarmee toetsenist Jolijn Goethals een kleurrijk intermezzo speelt. ‘We dachten: we doen eens wat anders, we’re bringing it back,’ vertelt Tienus.
Nadat hij uitgebreid zijn bandleden aan het publiek heeft voorgesteld, ontstaat er een stukje spontaniteit. Het verkleedthema van de zaterdagavond inspireerde festivalgangers om hun beste vriend ‘Bob’ op een blouse te drukken; Konijnenburg pikte er één uit en draagt deze voor de rest van de show. De verbinding gaat nog dieper wanneer de muziek stilgelegd wordt. De zanger vertelt openhartig over het afgelopen jaar en dat hij rust nodig had – een moment van pure menselijkheid dat de tent vult met ademruimte om alles even los te laten. Gevraagd naar de bron van zijn creativiteit, antwoordt hij treffend: ‘Ik zie inspiratie niet als iets wat los van mij staat, het is in-spirit.’
Na een luid ‘WE WANT MORE!’ bezegelt Tienus deze energieke afsluiter met een proost: ‘Thank you for giving me the best time ever, I needed it! Op de liefde, Madnes!’ (MdZ)
De roots van de Australische singer-songwriter Bobby Alu liggen in Samoa, dit neemt hij moeiteloos mee in zijn muziek. Alu is het type muzikant om jaloers op te worden: de man heeft de looks, is een begenadigd muzikant, toerde met Xavier Rudd en is een bekendheid in eigen land. Waarschijnlijk kan hij ook nog eens erg goed surfen, Alu komt per slot van rekening uit Bondi Beach. Daarnaast maakt hij lekker muziek samen met twee begenadigde muzikanten (een drummer en een bassist).
Is het dan allemaal goud wat er blinkt aan de horizon? Ja en nee. De liedjes die Alu schrijft, lekkere, goed in het gehoor liggende nummers zijn inderdaad prettig om naar te luisteren en om bij weg te dromen. Af en toe laat Alu ons even opschrikken wanneer hij zijn ukelele verruilt voor de bongo’s, om lustig mee te trommelen met de drummer. Dit verbloemt echter dat de muziek vooral veel van hetzelfde is: het gaat zowel tekstueel als muzikaal weinig de diepte in. Het schommelt van semi-akoestische singer-songwriterliedjes naar reggaedeuntjes, in dezelfde vibe, en weer terug, dit alles met een grote glimlach.
Het publiek vermaakt zich prima, neemt de muziek van de Australiër gelaten tot zich en is aan het eind van de show zichtbaar weer helemaal zen. En dat is in essentie waarom Alu geboekt is. Eind goed, al goed. (TV)
Vrouwvriendelijke madness bij de Mainstage dankzij de Lady Gaga van de Lage Landen. Directe, ondeugende teksten op vuige electropunk met rock- en techno-invloeden. In Hou je bek uit 2019 zingt MEROL zwoel: "Hou je bek en ga nog even door...". Vooraan wordt gecrowdsurft. Achter een zee van mensen steken puntige, zwarte konijnenoren boven het publiek uit. Samen met producer Jeroen De Pessemier (bekend van onder meer The Subs en Oscar and the Wolf) maakte ze haar nieuwe album Leve De Feeks.
"Ik ben het oneens met schaamlipcorrecties", kondigt MEROL een nieuw nummer aan. "Waarom moeten ze 'gecorrigeerd' worden?", vraagt de artieste zich af. "Er hoeft namelijk niets gecorrigeerd te worden. Het is de 'absolute schoonheid' die gecorrigeerd moet worden. Ze is echt perfect zoals ze is. Dit liedje gaat over mijn eigen vulvalippen en is voor iedereen met een uit-sté-ken-de kut!" Het publiek danst blij en instemmend, zonder schaamte. MEROLS gegil klinkt live heerlijk tussen de woorden "we hebben geen seks meer" door. Ze zoekt het randje op. De popstructuur is scherper en duisterder, maar het publiek lijkt niet helemaal overtuigd wanneer ze oproept een moshpit te beginnen. Dat mag de pret niet drukken.
Mommy is populair. "Mannen die het snappen, kom allemaal hier...", schalt het door de speakers. "Zijn er ook mannen met gevoel in de zaal?", vraagt MEROL. Een mooi aantal mannen juicht. "Laat me vallen, vallen, vallen in de armen van mannen met gevoel." Het feest gaat onverminderd door op deze banger. Tegen het einde van haar show voelt het alsof MEROL een geheimpje met MadNes deelt. Iets met wél seks in darkrooms. RATATAT-AT! Het belooft een spannende nacht te worden. (SE)
Niet de eerste band van de dag, maar wel een absolute binnenkomer, een klapper, een schreeuwer: de basis is gelegd in de BaroNes. Het publiek moet zelf ook even binnenkomen op dit geweld. Achterin knikken de kinnetjes hier en daar voorzichtig mee, maar eenmaal gewend… pakt de band ze volledig in.
De mannen uit Gent brengen een intense mix van punk, hardcore en vuile rock-'n-roll. Op het podium staat een oude grammofoon achter hen opgesteld, alsof de oertijden en de rauwe geluiden heel even mogen terugkeren. Arson biedt hiermee de perfecte uitlaatklep op Madnes. Voor mensen die hun frustratie even moeten uiten – of het nu gaat om het slechte slapen op de camping of het keer op keer kwijtraken van je vrienden op het terrein – is dit dé plek om het kwijt te kunnen.
Om de sfeer nog verder te verhogen, pakt frontman Jeroen Vranken er zo nu en dan een fles sterke drank bij om deze gul te delen met het publiek.
Eerlijk is eerlijk: de BaroNes is tot dusver nog niet zo vol gezien. De energie en de gierende drukte bouwen zich gestaag op richting het einde van de set. Waar de focus eerst op pure, rauwe kracht ligt, verschuift deze gaandeweg: het gaat meer richting zingen aan het eind. Vranken weet het publiek dusdanig mee te krijgen dat hij het uitzinnige gejuich moeiteloos kan dirigeren als een Mexican wave.
Geheimtip: mocht je ze gemist hebben, op 26 september spelen ze in Vera, Groningen. (MdZ)
Primaat vormde zich via Monkey Jams, jamsessies rond een collectief. Virtuoze, theatrale muziek en hun charisma maken van een show van Primaat geen concert, maar een opzwepende collectieve uitbarsting van opwaartse spiralen. De nieuwste sensatie uit de muziekjungle van Overijssel als live-afsluiting op de Mainstage.
De acht muzikale vrienden slepen het publiek mee in een explosie van energie. Primaat creëert een mix van funky blazers, catchy hiphop en meezingbare refreinen. De Nederlandstalige teksten zijn expressief, en de muziek is magisch. Niemand ontsnapt aan de dans. Met ruimte om even te vergeten laten de mensen zich helemaal gaan in de explosie van positieve energie. Loslaten is heerlijk, want loslaten is Primaat meemaken.
‘Hoe vind je zelf dat het gaat?!?’ vraagt frontman Fabian. Maar het publiek wil springen, schreeuwen en vieren! (SE)
BEATS BY BUNKER bestaat (ook) uit vijf vrienden met een gedeelde passie voor dansende en zwetende menigten. Drie blazers, een synth en drums trillen het strand onder de voeten van het publiek vandaan en injecteren powerbrass in je aderen. Deze muziekstijl bestaat in de kern uit dansbare house, EDM-beats en een rave-sfeer.
Met heldere, krachtige koperklanken transformeert de show aspecten van perceptie in een intergalactische reis door muziek en licht. Deze liveperformance voelt als een rave. Het is een rave, maar dan met fantastisch, opzwepend samenspel, interactie met het publiek en eindeloze ruimte voor improvisatie. Het is een onvergetelijke ervaring. Onmogelijk om niet samen met de heren in rode pakken los te gaan.
Het publiek geniet intens van de adrenalinekick die de band geeft. MadNes blijft nog lang in extase door de ‘In My Mind’-klanken. (SE)
Voor een enkeling eindigt hier de tweede Madnes dag. Voor wie wil slapen maar nog niet kan, of voor wie kan gaan slapen maar nog niet wil is er in diverse tenten op het festival terrein nog voldoende vertier: Het knetterende collectief SKINC in de Rits, Disco Del Mundo dat je in de BaroNes meeneemt op een muzikale wereldreis, het Utrechtse dj-duo MURW serveert een mix van electroclash en stevige bloghouse terwijl het Oude Mannen DJ Team, met een voorliefde voor alternatieve muziek de Mainstage afbreekt met een mix van ninties en zero's hits. Het blijft uiteindelijk nog lang onrustig op het strand van Nes.
