Van besluiteloos speels Voorwoord naar het harde Muggy bij Simplon UP
Groningse band is afwisselend, Hengelose viertal schreeuwt zich er doorheen
Het is weer donderdagavond, het is weer tijd voor Simplon UP. Vanavond is er voor de Groningse band Het Voorwoord en de Hengelose band Muggy de kans om zich te laten zien boven in het Groningse poppodium. De twee acts verschillen hevig qua muziek en sfeer, maar aan overgave is bij beiden geen gebrek.
Vanaf de eerste paar nummers is het gelijk duidelijk dat Het Voorwoord een veelzijdige band is. Met hun eerste nummer, de single 'Buitenspelen', laten alle drie de bandleden horen de zang voor hun rekening te durven nemen. De leadzang zal op deze manier nog vaak wisselen.
Veelzijdig vertier
Met het tweede nummer, waarbij Robbert Marnix Hoekman de vocals verzorgt, wordt door de taalgrens heen gebroken met Engelstalige teksten. Die daarna wordt dan weer door hem gezongen door een aparte kleine microfoon wat zorgt voor een bijzonder stemgeluid. Daarna volgt weer een Nederlandstalig nummer, ditmaal gezongen en gesproken door Sterre Luna Doeleman. Deze afwisseling houd de aandacht vast.
Wisselwachten
Niet alleen de zang wordt afgewisseld, ook de gitaren en de bas gaan van hand tot hand. Op de voorste rij lijkt zo bij elk nummer wel een positiewisseling te zijn. Alleen drummer Tieme Hijlkema, aangekondigd als "de beste drummer van Joure, misschien wel Friesland, de hele wereld", blijft zitten waar die zit. Deze korte intermezzo's tussen de nummers halen het tempo alleen wel uit de show.
Gelukkig vullen ze die stiltes op door hun nummers aan te kondigen met een kort verhaaltje. Een mooi voorbeeld is het praatje van Sophie de Roode bij 'Scruffy Song', een nummer geschreven na een ontmoeting met een oude man in een pub in Schotland. Zijn wijsheid: "zolang je iemand in je gedachten houdt, is diegene nooit echt weg", vormt de basis voor een mooi rustig nummer ter ere van hem.
Herkenbaar nawoord
Halverwege de set krijgt de groep de zaal pas echt in beweging met 'Maud'. Het drijvende baslijntje en catchy refreintje zorgen voor een dansbaar liefdesliedje over een meisje - of slaat dat goudgeel toch op hetzelfde klinkende bieringrediënt? De songtekst uit dat nummer ("deze avond dan nog eentje misschien") wordt door de band zelf letterlijk opgevolgd. Ze spelen het nummer namelijk nog een keer als toegift, met dit keer nog meer mensen in beweging.
De lange wisselingen en het tempo maken duidelijk dat de groep nog weinig meters heeft gemaakt. Het mag de pret niet drukken gelukkig. Het plezier straalt er vanaf en ze en weten het thuispubliek leuk mee te krijgen, zoals bij het nummer 'Dit is wat rode wijn met me doet'. Met de recente aankondiging dat ze mee mogen doen aan het ontwikkelingstraject GRONDSLAG hopen ze zich verder te onderscheiden met hun muziek, en verder weg te groeien van de Ierse pub in Groningen waar ze ooit begonnen zijn als band.
Slaan met je hoofd
Zonder voorwoord begint het viertal van Muggy meteen volle bak aan hun set. Bij de opkomst is helder dat het een ander concert gaat worden dan hiervoor. De grungemetal is een flinke overgang. "Ga dansen, ga slaan, doe waar je zin in hebt," zegt de zanger. Die tweede optie was net niet eens opgekomen, maar bij deze muziek zou het inderdaad iets meer passen. Toch blijft dat gelukkig uit en blijft het vooral bij headbangen.
Met een cover van de de Raggende Manne-hit 'Poep in Je Hoofd' wordt het tempo hoog gelegd. Het is het meest recht-toe-recht-aan nummer uit de set, want bij de meeste andere nummers hoort toch minstens wel een breakdown. Andere liedjes zijn ook niet alleen maar hard geschreeuw. Er zitten ook rustigere meer grungenummers tussen, die dan uiteindelijk eigenlijk altijd wel weer uitbarsten in harde rock.
Megafoon
De show zit over het algemeen muzikaal wel goed in elkaar. Diepe baslijnen versterken het effectvolle gitaarwerk en de indrukwekkende screamzang steekt er dan nog knap boven uit, zoals op het nummer 'BEER'. Een liedje dat verrassend genoeg over bier gaat.
Door Muggy wordt ook van een aparte microfoon gebruik gemaakt. Of nou ja, het is geen microfoon, maar juist een megafoon. De sirene ervan wordt gebruikt als intro en ook het eerste refrein wordt er door gezongen. Bijzonder om te zien dat beide acts vanavond dus niet alleen gebruik maakten van de standaard microfoons.
Beuken
De band uit de metropool genaamd Hengelo heeft net vorige maand hun eerste EP Barfight uitgebracht, en ze lijken daar ook wel ervaring mee te hebben. Zowel de bassist (met instrument) als de gitarist (zonder instrument) springen namelijk op afzonderlijke momenten de zaal in. Beukend tegen het publiek aan weten ze alleen niemand echt mee te krijgen. Na veertig minuten zijn het dan ook vooral de bandleden die hun energie kwijt zijn, maar ze hebben hard - misschien iets te hard - hun best gedaan die over te brengen in de zaal.
Het is een totaal andere ervaring dan de vorige show waardoor de combinatie van de twee acts wel echt uit de lucht lijkt te zijn gekomen gevallen. Ondanks dat is Muggy er echt wel eentje om in de gaten te houden voor fans van onmeunig harde gitaren en een schreeuwende zanger waarbij je af en toe bijna het idee hebt dat het niet scheller kan, maar dat dat toch gebeurt.
