Het is druk voor Simplon. Buiten staat een grote groep jongeren nog even te roken voordat het programma om negen uur begint. Ze dragen veelal wijde broeken en zwarte bandshirts en hebben lang haar. Ook in het café naast de zaal is het gezellig druk. Het bier vloeit rijkelijk en hier en daar wordt een Jägermeister besteld. Het publiek heeft zin in herrie!
Garden Walk
We trappen af met Garden Walk, een noisy emo-band uit Amsterdam. In de zaal staat niet alleen het publiek te wachten, maar ook de band zelf. De gitarist heeft namelijk niet helemaal door dat hij al op het podium had moeten staan. Dat de band na een paar minuten alsnog kan beginnen, blijft niet onopgemerkt. Zodra de versterkers opengaan, ontstaat er een dikke bak feedback, gevolgd door scheurende gitaren. De bandleden springen en headbangen erop los. De zangeres maakt daarentegen een zachtere indruk. Zodra ze begint te zingen, blijkt dat ook uit haar stem: die komt amper boven de band uit. Wie goed luistert, hoort dat de melodieën sterk zijn en soms iets weghebben van Evanescence. De muziek zou nog beter tot zijn recht komen als de melodieuze zang wordt afgewisseld met ruigere vocalen, zoals bijvoorbeeld screams.
Het publiek luistert aandachtig, maar komt nauwelijks in beweging. Door de show heen vraagt de band meerdere keren aan het publiek om wat dichterbij te komen. Het publiek doet een voorzichtige stap dichterbij, maar meer beweging komt er helaas niet in. Misschien ligt dat aan het tempo van de nummers. Het overgrote deel van de nummers nodigt hooguit uit om een beetje mee te deinen; het is niet echt gemaakt om op te springen of te dansen. Wat ook niet meehelpt is dat de show op een gegeven moment opnieuw een paar minuten stilvalt door wat lijkt op een technisch mankement.
Het is zeker geen slechte show, maar wat meer energie had de zaal goed kunnen gebruiken. Bij Schizm zit dat wel goed.
Schizm
Met die energie zit het wel goed. Schizm knalt er gelijk in met de screams en grunts van zanger Lars de Vries. Het tempo doet denken aan een band als Slayer. Lars kijkt boos om zich heen, alsof hij op zoek is naar een moshpit. Als die uitblijft, doet hij het maar in zijn eentje en zwaait met zijn armen om zich heen of doet een karatetrap in de lucht. Hij is overtuigd van zichzelf. Op het podium ligt een keffiyeh, als teken van solidariteit met Gaza. Na het eerste nummer klinkt er ongezouten kritiek op pandjesbaas Wim de Vries: “Fuck Wim de Vries!” klinkt het door de zaal. Hoe graag het Eurovisie Songfestival ook zou willenvan niet, muziek en politiek blijven hand in hand gaan.
Bij het tweede nummer ontstaat de eerste moshpit in de zaal. Deze neemt meteen de halve zaal in beslag. Het is een hardcoreshow of het is het niet. Achter in de zaal komen drie jongens in een wit overhemd en met een stropdas de zaal binnenlopen, alsof ze net van kantoor of Mutua Fides komen. Ook zij beginnen gelijk te headbangen. Vanaf dat moment verandert de voorste helft van de zaal tot het einde van de show in één grote moshpit.
Halverwege de show houdt Lars een confronterend praatje. Hij vraagt aandacht voor seksueel geweld en benadrukt dat we ook binnen deze progressief-linkse bubbel waakzaam moeten blijven. In zijn eigen woorden: “If you see it, punch him in the face!”
Hardcore wordt nog weleens afgedaan als een bak herrie waarin alle nummers hetzelfde klinken. Schizm bewijst dat het ook anders kan. De nummers zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden, onder meer doordat de gitarist snoeiharde powerchords afwisselt met melodische riffs.
Tegen het einde van de show houdt de zanger zijn microfoon voor het publiek, dat luidkeels meezingt. Het zorgt voor een gevoel van eenheid dat zo kenmerkend is voor punk. Ook haalt hij een iconische passage uit 'Killing in the Name' van Rage Against the Machine aan: 'MOTHERFUCKER! UHHH!'. De woede komt dan ook uit zijn tenen.
Hardcorepunk zal niet snel de mainstream bereiken, maar Schizm heeft binnen het genre genoeg in huis om verder te groeien. Van deze band gaan we nog meer horen.
