Tijdreizigers PAUW en Chica Chica zetten de klok zestig jaar terug in MEZZ
Overijsselse psychrockers na tien jaar weer terug
Tien jaar van de aardbodem verdwenen en toch weer terug: het kriebelde bij Brian Pots en Rens Ottink, het duo dat de kern vormt van psychrockband Pauw. De Overijsselaren stonden afgelopen donderdag in de Main (zoals de Grote Zaal tegenwoordig heet) van MEZZ in het kader van een kleine tour, met een nieuwe single die eerder dit jaar verscheen en wie weet nog wel meer nieuws in het verschiet. En alsof een band die een sixties-sound niet genoeg is, kwam het zeer smakelijke cumbiagezelschap Chica Chica uit Tilburg mee als voorprogramma.
Cumbia kent een hardnekkig gevaar: na een aantal nummers kan het makkelijk vervlakken tot een lange tropische roes. Chica Chica weet daar vakkundig omheen te dansen en geeft ieder nummer een eigen karakter. Bassiste Judith Renkema houdt de groove strak, Luuk Adams switcht moeiteloos tussen drums, conga’s en bongo’s en Jeroen Kant kleurt de boel verder in. Neem bijvoorbeeld ‘Caballito’: een tamboerijn op de hi-hat, maracas en Kants dreigende gitaarlijnen geven hun overwegend vrolijke muziek een onverwacht onheilspellend randje, en de cover van Los Wembler’s de Iquitos’ ‘El Chuchuhuashero’ krijgt door Kants karakteristieke vibrato een eigen smoel. Het Tilburgse trio neemt cumbia als basiskleur en voegt daar een flinke dosis psychedelica en funk aan toe. In ‘Pilota Psicotica’ komt die combinatie van funky, hypnotiserende ritmes en psychedelica misschien wel het meest treffend samen.
Dat de band inmiddels twee albums vol eigen materiaal heeft, maakt de keuze voor twee covers in een set van acht nummers enigszins opvallend. Toch is ‘Cabalgando con ella’ van Los Mirlos een schot in de roos als afsluiter: cumbia meets surf, opgejaagd tot boven het tempo van het origineel. Jammer dat de zaal niet voller staat. Juist bij de eerste show na de release van tweede album Mi Zafira gun je deze drie ijzersterke muzikanten een veel grotere dansvloer.
De change-over van Chica Chica naar Pauw is nogal een onderneming, maar met iedere stap is het steeds meer watertanden voor de aanwezige muzieknerds. Een Mellotron hier, een Rickenbacker daar, vintage Beverley drums, een gong, kortom: dat de psychrockers van Pauw tien jaar niet meer hebben opgetreden, wil niet zeggen dat er geen tijd was om te investeren in mooi spul. Maar het zijn natuurlijk niet de tools die een optreden maken, wel de muzikanten. Dat zijn nog altijd in de kern Rens Ottink op drums en Brian Pots op zang en gitaar.
De twee leggen op 3voor12/Overijssel haarfijn uit vanwaar die hiatus van tien jaar en waar ze in de tussentijd zijn geweest. Zo is bij Ottink goed te merken dat drummen bij het Britse Temples hem verdieping heeft gegeven. Er zijn drummers die hun kit laten zingen door de toms goed te stemmen en vervolgens grooves neerleggen waarbij alle onderdelen gelijkwaardig zijn. Daarom klinkt die solo op het eind van het beatlesque ‘Today Never Ends’ (een verwijzing naar ‘Tomorrow Never Knows’ van Revolver, het beste album van The Beatles (een heuvel waar schrijver dezes bereid is om op te sterven)) als meer dan je standaard drumsolo.
Pots is op zijn beurt de coolheid zelve in zijn wijde broek en strak gegelde haar. Hij poseert, ‘schiet’ regelmatig met zijn gitaar richting publiek en speelt soepeltjes op afwisselend een ‘normale’ gitaar en een twaalfsnarige. Wat zang betreft, schiet Pots alleen nét te kort; niet alleen staat het volume te zacht, zijn stem is te licht om mee te komen met de rest. Je hoort bij vlagen The Byrds' Roger McGuinn (trouwens ook een expert op het gebied van twaalfsnarige gitaren) en hoopt toch op iets meer Jim Morrison. Andere tegenvaller: het licht laat het helemaal afweten. Juist bij een band met psychedelische invloeden wil je een lichtshow die een versterking is van de muziek, maar het blijft bij een paar simpele programmaatjes waarbij vrijwel nooit wordt geanticipeerd op de kwinkslagen en uitbarstingen die de muziek van Pauw zo kenmerkt.
Goed, de lichtshow daargelaten, is het wel smullen van het vakmanschap van het drietal om Pots en Ottink heen. Kijk Roel Blommers op basgitaar een muur leggen die nog strakker is dan de zwarte leren broek van roadie Sjon. Met vier verschillende klavieren heeft René Geelhoed de geluiden voor het uitkiezen en benut dat goed. Hammond-orgeltjes, strijkers, Rhodes, honkeytonk-piano; als het toetsen heeft, dan tovert René dat uit zijn zwart-witte hoed. En knap ook hoe Denzel Sprenkeling moeiteloos schakelt tussen gitaar en (digitale) Mellotron.
Je verwacht dan niet dat een show als deze aanleiding geeft om een brok in de keel weg te werken, maar Pots herinnert Mezz eraan dat de laatste keer dat de band hier speelde in het kader was van een nagedachtenis van 'deurmeneer' Guido Pas. Een van de laatste platen die Pas kocht was die van Pauw na het zien van de band en het sterke, krautrockerige 'High Tide' wordt aan hem opgedragen.
Dan zitten we bijna tegen het einde als Pots vertelt dat ze het toegift-ritueel gaan doen (hoe vaak doen bands dat dan nog tegenwoordig?) en keert het vijftal weer terug voor twee nummers waaronder het in sitar-gedrenkte debuutsingle Shambhala. Een fijne afsluiter die de honger naar Kula Shaker volgende maand op hetzelfde podium eventjes weet te stillen.