Naar de kern van groove-hardcore van nu met Inherited
Minder trash en meer groove bij geslaagde EP-presentatie in The Loods Roosendaal
Zeeland: een provincie die muzikaal (gelukkig) meer heeft te bieden dan alleen BLOF en Racoon. Wat dacht je van de fijne, opkomende groove-hardcoreband Inherited uit Terneuzen? Een talentvol vijftal dat net een nieuwe EP uit heeft genaamd ‘ALL 4 ONE’ en bij zo’n release hoort een feestje. Waar beter dan in het altijd gezellige The Loods in Roosendaal? Een avond die je niet alleen wil vieren, maar bevriende bands uitnodigt in de gedaante van het eveneens uit Zeeland afkomstige Headlock en het Antwerpse Spit. Door communicatieproblemen wordt helaas Headlock gemist, maar Spit net op tijd gered.
Spit, met Oscar op gitaar, Jokke op drums, Lowie op zang, en Iris op bas, speelt deathcore en verstaat de kunst van de vuige breakdown. De bas en gitaar staan ver gedowntuned, en grossieren dan ook lustig in de lage registers. De ideeën zijn goed, de tempowisselingen en breakdowns houden het interessant. Lowie stelt de moshers graag op scherp met uitspraken als ‘Who’s the hardest fucking mosher tonight?’, wat aanleiding geeft tot de nodige pitkarate.
Daarna komt Inherited, ook gedowntuned, maar niet zo laag gestemd als Spit. Ze pakken meteen uit met een technisch nummer, maar wat blijkt? Het is nog maar de soundcheck. Maar na een tijdje gaat het licht toch uit. De oordoppen weer in. Er klinkt uit het publiek de aansporing ‘speeleuh!’ en al gauw blijkt dat Inherited zo’n band is waarbij het aanvoelt dat alles klopt. De leden zijn dan ook deels afkomstig uit een Zeeuwse metal-dynastie, want de vaders van Lucas Camonier (bas) en Marvin Wesdorp (gitaar) zaten in Polluted Inheritance, een techdeathband die nog een tijd aan de weg getimmerd heeft.
Dankzij Neill Ray op de drumkit heeft de band een explosieve, technische basis. Daarop kunnen de gitaren – naast Wesdorp staat Midas Giele de riffs vet te houden – strak gecoördineerd blitzkriegen om je frustraties te vernietigen. Jamie Versprille, de grunter, ontpopt zich als een ware MC en weet de moshers te hypen. Er vindt zelfs wat groepstherapie plaats bij een nummer als ‘No Regrets’, waarbij het publiek enthousiast naar voren komt om de slogan mee te schreeuwen.
In contrast met Spit is Inherited een band die de songs strakker houdt, waardoor de sporadische tempowisselingen en breakdowns meer effect hebben. Naar eigen zeggen hebben ze dan ook wat afstand genomen van de thrashy invloeden en richten ze zich meer op groovende hardcore. Wat ook gezegd moet worden, is dat deze band een soort synergie heeft in hun spel en songwriting die je enthousiast maakt. Daarnaast is de podiumpresentatie energiek, wat de algehele ervaring meer vaart geeft.
Zoals Versprille al ‘motherfucker, this is the reality’ grunt in het begin van de set, kunnen we zeggen dat Inherited een prima voorbeeld van hedendaagse hardcore is. Het groovet, het pakt, is explosief en houdt de pit gaande. Het bracht ze ook al op het Bullhead City podium van metalfestival Wacken Open Air, en ze worden alleen maar beter. Wat misschien jammer is: live worden de aanvullende gitaarpartijen, die het studiowerk interessanter maken, opgeofferd om de riffs met twee gitaren krachtig te houden. Maar, wil je een laptop in je band? Misschien kan er ook meer gebruik worden gemaakt van de drie snaarinstrumenten om meer dynamische composities te creëren door bijvoorbeeld een gitaar of bas vaker later in te laten vallen of weg te laten vallen. Of wat meer onafhankelijkheid in de stemmen? Maar ja, is het dan nog hardcore? Geeft het dan nog hetzelfde gevoel? Keuzes, keuzes….
