Grote Geelstaart raast ‘met de vlam in de pijp’ door uitverkochte MEZZ
Zeeuws vijftal heeft geen (absurdistische) podiumpresentatie meer nodig om publiek voor zich te winnen
Terwijl buiten storm Austen over Breda raast, is het binnen in een uitverkochte MEZZ de georganiseerde chaos van Grote Geelstaart die voor gevaar zorgt. Met de nieuwe concept-EP ‘Wij Zinken’ op zak en optredens op onder andere Lowlands, Best Kept Secret, Dauwpop en ESNS achter de rug, hebben de jonge Zeeuwen nu hun eerste headlinetour te pakken. De nieuwe bomvolle Club zaal ziet het vijftal vanavond een uur lang ‘met de vlam in de pijp’ door hun set heen razen.
Ondanks het hondenweer buiten is de zaal al behoorlijk gevuld wanneer supportact Faylo aan het optreden begint. Het Eindhovense vijftal doet dat met een mengeling van mathrock, indie en punk. Daarbij valt vooral op dat de band twee bassisten op het podium heeft staan. Helaas heeft dat weinig toegevoegde waarde ten opzichte van een ‘traditionele’ line-up met twee gitaristen. Ook de podiumpresentatie van frontvrouw Sammie van Dok voelt wat ‘vreemd’ aan. Haar vocale capaciteiten vormen helaas op momenten de grootste dissonant van het optreden. Twee nummers voor het einde moet gitarist Fabian van Heeswijk het ook nog eens doen met twee gebroken snaren. Jammer, want dit zijn duidelijk de twee beste nummers van de band. Hierin laat Faylo zien dat het, naast een beetje vreemd, ook erg lekker kan klinken. Dit omdat deze nummers net wat meer uitgediept en gevarieerder klinken dan de rest. Misschien de volgende keer toch één basgitaar omwisselen voor een ‘gewone’ gitaar? Dan maken die twee gebroken snaren ook niets meer uit.
Vervolgens is het de beurt aan de vijf jonge Zeeuwen, die onder de klanken van opener ‘Een Koud Karwei’ van de nieuwe EP ‘Wij Zinken’ een voor een het podium op komen lopen. Voor wie Grote Geelstaart niet kent: het vijftal maakt een complexe combinatie van mathrock, noise en (post)punk. Denk aan een soort kruising tussen bands als At The Drive-In, King Gizzard & The Lizard Wizard en Maruja, met tempowisselingen, ritmes en maatsoorten die zelfs ChatGPT niet kan ontcijferen. Oftewel: een straffe bak goed georganiseerde chaos, aangevuld met twee drummers en bij sommige nummers een saxofoon, om het geheel meer dynamiek en body te geven.
Vanaf opener ‘Kolder!’ dendert de band in moordend tempo door zijn repertoire heen. Wat opvalt: bij eerdere shows speelde de (absurdistische) podiumpresentatie een grote rol. Zo was zanger en gitarist Luuk Bosma met grote regelmaat in het publiek te vinden. Vanavond gebeurt dat slechts één keer. Dat is helemaal oké, want Grote Geelstaart hoeft namelijk geen zieltjes meer te winnen: die heeft het al gewonnen. Vanaf het tweede nummer, ‘Muurvast’, staat er een moshpit die eigenlijk tot het einde toe niet meer ophoudt.
Hoogtepunten vanavond zijn een werkelijk snoeiharde uitvoering van ‘Maalstroom’, die als een wortelkanaalbehandeling door merg en been gaat, en het blokje ‘Barch’ & ‘Drie Harige Ratten’, met zoveel tempowisselingen dat het een eervolle vermelding verdient in het Guinness Book of Records.
Na een klein uur, een bloedneus en 25 blauwe plekken later gaat na ‘Vracht 7’ de zaalverlichting weer aan en schalt ‘Met De Vlam In De Pijp’ van Henk Wijngaard door de boxen. Een toepasselijke titel die de lading perfect dekt.
