Op zoek naar de volgende favoriet tijdens Popronde Breda
Een stad vol nieuwe geluiden en frisse gezichten
Breda maakt zich op voor een avond vol muzikale ontdekkingen. Tijdens Popronde nemen opkomende acts de stad over, van rafelige gitaren tot eigenzinnige pop. Verspreid over verschillende podia klinkt de nieuwe generatie Nederlandse muziek. Dé kans om je volgende favoriete artiest te ontdekken, nog voordat de rest van Nederland aanhaakt.
Midden in de woonkamer van eetcafé Sip First trapt JAH de Popronde af in Breda. Samen met collega rapper en producer Guvnor Jor achter de draaitafel begint de Almeerse rapper voor een minimaal publiek, maar met maximale energie. Het handjevol mensen staat knus op elkaar en wordt constant aangemoedigd te dansen of bewegen; stilstaan is geen optie bij JAH.
Tussen de koffiebonen, theezakjes en muurschilderingen beweegt het publiek mee op zijn dansbare nummers, met als hoogtepunt de hit ‘PYT’, met een intro die de rapper zelf speelt op de gitaar. Vervolgens checkt hij weer in bij de steeds voller wordende ruimte: “zijn jullie klaar voor de harde rap?” en precies dit brengt de Almeerder. Met harde flows en instrumentals waar overal een vleugje Pharell aan zit, levert de rapper een enorm strakke performance. Wie voor bars, dansen, instrumentals en energie komt, kan na JAH eigenlijk voldaan weer naar huis. (GG)
Wat moet je zeggen over The Awkward tijdens Popronde Breda? Hun speelse kant, humor en gevoel voor randomness komen op een geniale manier naar voren. Ze trappen hun show in De Bommel af met 'Takes Two To Tango' vol vrolijke en energieke riffs en drums waarmee meteen alle hoofden hun kant op zijn gericht. Vervolgens gaan ze echt los met een potje bingo om hun lp weg te geven en is er ook ruimte om de verjaardag van Popronde Breda-coördinator Anne Nederhoed te vieren. Zanger Rashid Beltifa is een stuiterbal die van podium naar een niet al te stabiele tafel vliegt om vanaf daar het publiek in te duiken. Ze spelen niet alleen muziek die ze al hebben uitgebracht, maar brengen ook een nieuw nummer ten gehore dat diezelfde dag is geschreven en nog geen titel heeft. Een wel sterke indiepop-song maar met een bijna Blink 182-achtige poppunk-touch. The Awkard is een bal chaotische energie die het ongemakkelijke gemakkelijk weet te maken, terwijl ze als een tornado door de steden gaan razen die nog op haar Popronde-pad ligt. (MD)
Om 20.30 uur neemt de Friese alt-popartieste MAYTE de verbouwde zaal van MEZZ in met loepzuivere zwevende vocals en kwetsbare teksten die klinken als bezweringen. Haar stem breekt hier en daar, wat haar muziek rauw en tegelijkertijd een tikkeltje stoer maakt. Haar zachte en gecontroleerde stem zorgen ervoor dat je je ogen niet van haar af kan houden. Door deze kwetsbaarheid foutloos om te zetten in een krachtig stemgeluid, en door de gehele set gebruik te maken van effecten op haar vocals, houdt de Friezin de aandacht van het publiek vast.
Het lustige gebruik van meerdere instrumenten, zoals de pianist die ook gitaar speelt met een strijkstok, geeft de indruk dat we te maken hebben met echte professionals. Haar nieuwste nummer 'Haw Plak' blijft dan ook plakken met een catchy refrein en hypnotiserende pianonoten. Bij 'Snie' zorgt een muzikale break en een strakke drum voor headbangneigingen en vliegende stukken drumstok, waarna MAYTE ons met zachte pianoklanken weer tot rust maant. Met haar bosvrouw-uitstraling lijkt MAYTE wel een boodschapper van de Friese goden. Ook al ontgaat ons hier in het zuiden een deel van haar Friese woorden, haar muziek spreekt een taal die iedereen begrijpt. (TM, DK)
Terwijl de alternatieve scene zich verzamelt in Poppodium Phoenix, mag Kruzer als eerste het podium betreden. Zijn sound beweegt zich tussen hiphop en pop, met rhymes en melodieën die blijven hangen. Opener 'Weet Niet Wat Je Ziet In Mij' zet direct de toon: elektronische beats vormen de basis, terwijl Kruzer daar zijn raps overheen legt. In een halfuur maakt Kruzer er een volwaardige show van. Hij wisselt moeiteloos rustige nummers af met stevige tracks, waardoor de aandacht geen moment verslapt.
Wanneer iemand om een moshpit roept, houdt Kruzer het hoofd koel en maakt duidelijk dat er eerst nog een 'rustige tune' komt voordat de boel ontvlamt. Ook zijn nieuwe track past naadloos tussen het bestaande repertoire; stevige hiphop met een catchy refrein. Met 'M’n Hart Is Op' sluit Kruzer af op volle kracht. De beats drijven het tempo op en vooraan ontstaat eindelijk de grote moshpit, terwijl ook achterin goedkeurend wordt meegekeken. Ondanks de korte speelduur, weet Kruzer de zaal volledig mee te krijgen. En aan zijn eigen glimlach te zien, geniet hij minstens zoveel als het publiek. (SvH)
Slecht voorbereid verschijnt Favour in het Stedelijk Museum. De zelfverklaarde 'alternatieve popartiest' Tom Meijer weet elke seconde tussen de nummers te gebruiken om zichzelf te verontschuldigen. “Sorry voor de technische problemen.” Hierdoor komt de set zwak over. De flow wordt ook constant onderbroken door een excuus en een verhaal. De show laat niet op alle vlakken een sterke indruk achter. Het afgaande alarm in het museum en de Poprondevlag, die meermaals van z'n plek viel, bleven misschien wel ironisch genoeg het meest hangen. De nummers waren ook niet heel interessant, want na tien minuten weet je wel waar je aan toe bent. Elk nummer kent dezelfde opbouw en durft niet buiten een blauwdruk te vallen. Soms pakt Meijer een gitaar erbij, die in de mix niet lekker zit en elk nummer bevat een nietszeggende dancedrop. Het is voorspelbaar en voegt weinig toe. Na een klein half uur deed Tom Meijer ons een Favour door van het podium af te gaan. (KP)
girlhead is een warm dekentje in sonische vorm. De nummers zijn groots maar heel beheerst uitgevoerd, de zijdezachte stem van Bernice Aloyse Pisters komt goed naar voren. Het is goed druk in Rebel Yell. De band heeft naast een aantal livevideo's op YouTube nog niets uitgebracht, maar weet al goed veel publiek op de been te brengen. Het is niet de muziek om heel hard op los te gaan, dit is meer luisteren en af en toe wegdromen met de oogjes dicht. Het is ook shoegaze in zijn puurste vorm; etherisch, dromerig en met bescheiden maar toch heel intense uitbarstingen. 'Stay', bijvoorbeeld, zou regelrecht van Slowdive's Souvlaki af kunnen komen. Met een release onder de arm is girlhead zo klaar voor grotere zalen. (PM)
De Tilburgse rapper Gilly mag in eetcafé Sip First zijn eerste show in rivalenstad Breda doen. Iets voordat hij begint druppelt het publiek binnen, maar nog voordat iemand een paraplu kan vinden, veranderen de druppels in keiharde regen. Met een toonzettende en aanwezige intro begint de Tilburger aan zijn set en de mensen stromen binnen, getrokken door de hoge energie die in het café aanwezig is.
Hij vervolgt zijn set door het publiek mee te laten tellen op de track ‘1 Voor de Money’. De mensen tellen mee, maar het lukt niet om de tekst tussen de cijfers mee te rappen, en dit gebeurt bij meerdere hooks. Het lijkt daarom niet alsof de meeste aanwezigen hier zijn omdat ze Gilly van tevoren al kennen, maar omdat ze langslopen en zich simpelweg niet in kunnen houden om door de steeds openklappende voordeur te stappen. Iedereen die deze stap maakte, bestelt meteen een drankje en geniet. Op een plek waar havermelkcappuccino’s de norm zijn, wordt het barpersoneel nu aan het werk gezet voor bier en wijn. Knap gedaan van de rapper, zeker in een stad waar je als Tilburger al 0-1 achterstaat. (GG)
LÖNA is een altpopduo waarbij muziek maken in hun DNA zit. Letterlijk, want deze formatie bestaan uit een eeneiige tweeling, iets wat je niet vaak ziet in het Nederlandse muzieklandschap. En dat is niet hun enige unique selling point; ze maken ook nog eens fijnbesnaarde muziek die op sommige momenten doet denken aan Eefje de Visser. Er worden elektronische klankentapijten gemaakt die ideaal zijn om je koptelefoon mee te testen, maar in Brandpunt is het ook met oortjes af genieten met die fijne synths, drumpad, gitaar en vocalen. Het lijkt soms wel alsof de zussen Bruinhof als een stel live-dj's dancemuziek aan het maken zijn.
Een van de weinige minpuntjes: de vocalen willen soms verdwijnen in de muziek. Door veel effecten toe te passen op de stemmen, wordt het net te vervormd om zich staande te houden tussen de rest. De toch wat duistere klanken in LÖNA's muziek zou dan zelfs nog beter tot haar recht kunnen komen als minder vervormde vocalen erdoorheen kunnen snijden. Zeker met de sonische explosies die het duo gedurende de set steeds waker weet te produceren. (MD)
Wilson A. klinkt als een solo-artiest maar zijn toch echt vier jongens uit Haarlem die om 22.00 uur op het podium staan bij Café de Bommel om plezier te maken en voor het plezier komen. Met hun nieuwste single ‘Wilson’s At The Door’ zetten ze de toon en worden ze stuk voor stuk één met hun instrument. De teksten van Thijs worden overgebracht op een melodische manier van spreken, waardoor de band elk verhaal, zoals een saai baantje als barista bij de Coffeecompany, omtovert tot een energiek indierocknummer, zoals bij 'Dayjob'.
Café de Bommel is ook een ideale venue voor deze band. Het is duidelijk dat het rockliefhebbende publiek speciaal voor deze band naar de Bommel is gekomen. Met een cover van ‘Daft Punk Is Playing At My House’ en een voorproefje van hun nieuwe EP ‘Charlie Sheen’ laten ze alle muren trillen, en krijgt het publiek precies de energie die ze willen. Ryan springt er met zijn synthesizers overduidelijk uit. Zijn creativiteit uit hij in het draaien van de knopjes wat ervoor zorgt dat deze band een flinke stap verder gaat. (DK)
Waar het bij Kruzer nog relatief leeg bleef, stroomt Phoenix al aardig vol voor BigBobbyBitch. Na een intro die klinkt als een reclamespotje, knalt de rapper erin met een compromisloze sound. Zijn hiphopwortels zijn duidelijk hoorbaar, maar zijn muziek schuurt ook tegen punk en alternatieve pop aan. De nadruk ligt op rauwe energie en een stevige, directe sound die weinig ruimte laat om stil te staan. Tussen de nummers door vertelt BigBobbyBitch dat hij normaal gesproken met een band speelt, maar dat die het deze keer niet kon redden. Gelukkig kon hij de dj van Kruzer nog lief aankijken. Een geslaagde noodoplossing, al blijkt de constante stroom aan beukende tracks na een paar nummers ook wat eentonig. Waar zijn genre-overstijgende sound op papier nieuwsgierig maakt, mist de uitvoering soms wat dynamiek. Bij 'Truffeldruppel', zijn nieuwe nummer, knikken achterin enkele hoofden mee, maar verder blijft het enthousiasme daar beperkt. Vooraan wordt ondertussen flink gebeukt. De nodige ellebogen vliegen in het rond, maar lachen blijft het publiek toch. BigBobbyBitch duikt zelf net zo makkelijk de moshpit in. (SvH)
Wie rond 22:30 het Chassé Theater in- of uitloopt kan de harde punksound van KRAM niet als achtergrondgeluid laten. Na een ietwat moeizame soundcheck voert de instrumenten van het viertal hun eerste geladen gesprek via het nummer ‘Mannequin’. Met het nummer introduceren ze zichzelf, maar geven ze ook al een voorproefje van hun sound aan een onvoorbereid publiek. Met rood als thema van de ruimte voelde het alsof er een extra beetje passie bij de Amsterdammers te binnen schiet: drummer Milatz kan zijn mond niet dichthouden, zelfs zonder zang, terwijl de Haagse gitarist Yaniv Dubreuil en bassist Tijn synchroon handelen alsof muziek hun moedertaal is.
Dit enthousiasme houdt de hele avond stand en ondermijnt daarin ook niet de kwaliteit van de muziek, juist het tegendeel; het losgaan van de punkband maakte de al strakke performance nog strakker. Helaas wordt deze passie in het begin niet door het publiek gedeeld. Langzamerhand komen er meer liefhebbers van het genre binnen en krijgen de artiesten iets terug van wat ze allemaal geven. Het barpersoneel geniet volop mee, als de geboren frontman Tristan Gilligan op de bar gaat staan en zijn mening volgens de punkgedachte laat horen: “Fuck Donald Trump” en “Free Palestine” herhaalt de zanger meermaals. Het enthousiaste publiek joelt ze toe en KRAM sluit de set, een stuk over hun tijdslimiet, volwaardig af. (GG)
Bij de 3voor12/Lokaal-redactie is kritiek leveren natuurlijk een tweede natuur, maar zelfs de grootste criticus moet toegeven: KUZKO weet je te pakken. Niet dat het een muzikale revolutie is, maar omdat de energie van de set en de interactie bijdragen aan een goede show. De muziek doet je denken aan 2010's popmuziek met een flinke dosis dance erin verwerkt en dus die energieke liveshow waarmee het duo een feestje weet te bouwen.
KUZKO maakte in de krappe Mad Molly’s indruk met een eigen KUZKO-remix van 'Macarena’ en 'Schatjes Met Matjes’ waarmee ze het hele publiek zonder enige moeite mee krijgen in hun wereldje. Tegen het einde van de set worden zakjes 'drugs' uitgedeeld, wat gewoon suiker is. KUZKO hoeft niet muzikaal baanbrekend te zijn om te overtuigen. Als het publiek goed meedoet, bewijst het duo dat een goed feest zelfs vermakelijker kan zijn dan muzikale hoogstandjes. Het resultaat: het meest feestelijke drie kwartier in de geschiedenis van Mad Molly’s. (KP)
Competition is een band van Popronde-veteranen; we zien oud-leden van Waltzburg, Thaïti, Foxlane, Service, noem het maar. Het is ook goed terug te horen; er zit de swing in van Thaïti en de geheimzinnige postpunk van Foxlane. Met Competition vormen de heren de frontlinie in de strijd tegen telefoonverslaving. Socials hebben ze niet en muziek gaat vooral over de dystopie van de telefoonverslaving en alle sociale onrust die bij blootstelling aan het algoritme komt kijken.
Het is dancepunk met harde geluidsuitbarstingen, waarbij de vocalen van Gijs die van Sam mooi aanvullen. Tijdens 'Attention' wordt er nog een schepje bovenop gegooid. Er wordt in Pier15 tot stilte gemaand met een 'ook jij daar achterin, waffel!', waarna het nummer twee keer zo hard wordt uitgestort over het publiek. Deze onschuldige reporter kreeg een microfoon in zijn handen geduwd waardoor het geheel nog overprikkelender werd. Er moet hierna echt even een uurtje gescrold worden om bij te komen. (PM)
Om 23.00 uur verandert Crafft in een broeierige afterparty waar gabber en punk elkaar in de armen vliegen. Het Dordrechtse De Plaag mixt elektronische punk met hiphop en rock-'n-roll. Brak zijn, broke zijn en strak staan: de teksten nemen het leven niet bepaald serieus, en gelukkig hoeven wij dat ook niet te doen. Dansen op de bar, klimmen in attributen, moshen met het publiek en explosief bewegen met elk deel van je lichaam, is waar De Plaag graag aan mee doet. Tussen twee schreeuwende mannen door verrast de leadvocaliste met bizar zuivere vocalen. Tijdens hun nieuwe single ‘Kermis’ gaat het er ook zo aan toe op het podium en in de nét te krappe ruimte van Crafft, het is één grote, brutale, rauwe georganiseerde chaos. De Plaag klinkt als die vage foute festivaltent die je pas om twee uur 's nachts ontdekt, waarna je je afvraagt wat voor een koortsdroom je nou weer hebt meegemaakt. (TM, DK)
In de nieuwe clubzaal van de Mezz staat tenderblom en dat is best bijzonder te noemen: de Amsterdammer staat 'maar' negen keer op te treden met de Popronde en is vooraf misschien wel de grootste naam. Dit is namelijk het soloproject van Tender Blom die als zanger en gitarist ook in de band zit van zijn zus Pip Blom. Daarmee maakt hij catchy indierock, maar als je meer van hetzelfde verwacht met hem solo, dan zit je er goed naast. Met een sound die leunt op moderne hiphop lijkt tenderblom een duidelijke scheidslijn te trekken tussen de twee projecten.
De live-ervaring die hij al die tijd heeft opgedaan bij Pip kan hij alleen niet meenemen naar hem solo. Daar valt toch het een en ander aan te sleutelen, te beginnen met een setup bestaande uit alleen een laptop en microfoon. Een gewaagde keuze want alleen híj is verantwoordelijk voor een vloeiend geheel en krijgt dat niet voor elkaar met constant heen en weer lopen. Daar komt nog een flinke dosis autotune bij, die zijn stem bijna in die van T-Pain verandert. Aan enthousiasme geen gebrek, maar wel aan iets extra's om je echt te overtuigen. (MD)
Om 00.30 uur brengt de Soedanese multidisciplinaire artiest MAHA haar postpunk naar Pier15. Met een hoop zelfverzekerdheid staat zij op het podium. Ze is hier met een reden, een boodschap brengen met behulp van haar muziek, en dat lukt haar zeker. Met haar diepe activistische teksten en haar microfoon mét sticker van de vlag van Soedan, is dit een optreden vol maatschappelijke betrokkenheid. Tegen het einde van haar openingsnummer, herhaalt ze: “More, more, more! Nee? No more MAHA?” Het duurt even voordat het publiek doorheeft dat het een vraag is, maar zodra dat kwartje valt, klinkt het antwoord luid en duidelijk: "We willen méér MAHA!".
Als artieste die haar creativiteit inzet als vorm van verzet en zelfexpressie, blijft ze voortdurend intrigeren. Jammer genoeg duurt het optreden maar een half uur, en missen we de aanwezigheid van de gitarist en drummer die er normaal gesproken wel bij zijn, Mood Bored-bassiste Myrte Driesenaar is er gelukkig wel. En als eigenzinnige kunstenares, deelt ze ook mee dat ze op termijn een andere muzikale kant op gaat. Dat maakt nieuwsgierig wat dan. (TM, DK)
