Finale Grote Prijs Breda: experimenteerzucht, theatraliteit en flows heersen in MEZZ
Opkomend talent bonkt aan de Bredase deuren

Acht acts, twee categorieën en één podium: tijdens de finale van de Grote Prijs van Breda laten verschillende acts zien wat de stad aan muziek te bieden heeft. In de Club (zoals de Kleine Zaal tegenwoordig heet) van MEZZ proberen de finalisten verdeeld over de categorieën hiphop en singer-songwriter/bands afgelopen zondag de jury en het publiek te overtuigen. De winnaars krijgen meer dan een mooie trofee: ook gratis repetities, coaching en volop kansen om op te treden in Breda zitten in het pakket. Maar wie weet een blijvende indruk te maken? En wie mag de Grote Prijs van Breda in ontvangst nemen?
De zondagmiddag is voor de finale Hiphop van de Grote Prijs van Breda. Finalisten Lode & Nivek, Lili Rose, Lau en Saladin krijgen de kans om de jury te overtuigen, met ieder een eigen stijl en presentatie. In de jury zitten bekende koppen uit de hiphopscene: programmeur en boeker Dirk ‘De Manager’ Stolk, Bibelot-programmeur Daniël Nagelkerke en rapper Ella John. De middag wordt gepresenteerd door MC Selly die het publiek naar voren haalt door het dreigen met een backflip.
Na een uitgelopen soundcheck wordt de wedstrijd afgetrapt door hiphopduo Lode & Nivek. Zij spreken naar eigen zeggen vooral studenten aan en dat is te merken: simpele akkoorden en housebeats vormen de basis van elk nummer. Hoewel ze prima kunnen rappen, mist de set dynamiek: elk nummer kent dezelfde opbouw en energie waardoor de set klinkt als één nummer, maar dan steeds met een andere tekst. Het publiek krijgt het duo wel mee en maakt van de show een kleine wedstrijd met een T-shirt als hoofdprijs. Een geslaagd studentenfeest, maar daarmee is alles gezegd.


Rapper Lili Rose zorgt vervolgens voor Curaçaoaanse sferen. Haar set begint met een masterclass vexillologie met de vlag van het eiland. Zomerse sferen ook dankzij een stoel en parasol naast het podium waarop een willekeurige bezoeker (deze keer collega-rapper Jesse Joey James uit Breda) op mag plaatsnemen. Samen met achtergrondzangeres Irma Maria is het gelijk duidelijk dat Lili Rose haar eigen identiteit centraal zet. Rose rapt namelijk in het Papiamento en kan als ze later zonder achtergrondzangeres verder gaat moeiteloos verder. Ze houdt vast aan Papiamento, maar in haar muziek brengt ze de nodige afwisseling en springt sterk van r&b naar trap en weer terug. Lili Rose weet, ondanks de taalbarrière, een sterke indruk achter te laten bij publiek en jury.


Vervolgens komt Laurens Vermetten alias Lau als 'The Boy Next Door' het podium op: de gewone buurjongen die ook hiphopartiest is en die zijn oude artiestennaam heeft ingeruild voor een iets kortere. Met een uitgebreid decor en toetsenist wil hij de zaal ervan te overtuigen dat hij de Grote Prijs verdient. Zonder een 'hallo' of introductie klapt hij gelijk in met een klassiekere hiphopsound en een luide bas. Die zware tonen willen nog wel eens de andere instrumenten overstemmen, maar dat neemt niet weg dat Lau sterk op het podium staat. De man die ook bij de 162-crew van rapper Ares hoort, laat zich zien van een veelzijdige kant en heeft een sterke stem die ook over meer emotionele beats goed blijken te passen. Een grote kanshebber voor het winnen van de Grote Prijs van Breda.


Als laatste komt de zichtbaar nerveuze Saladin het podium op. De rapper begint de set met een sterk statement: “Ik ben geboren in een AZC en heb net mijn masterdiploma gehaald. Dat betekent dat ik hoger ben opgeleid dan elke racist die mij weg wil!” De sound van Saladin is te beschrijven als moderne Amerikaanse rap, niet al te moeilijke melodieën en beukende 808’s en drum-sounds. De tracks hebben vaak dezelfde dynamiek en flow, waardoor de set snel opbouw en variatie ontbreekt. Om de paar nummers gaat de rapper kort zitten en vraagt hij aan het publiek wat ze van het nummer vonden. Daarbij is zijn vaste vraag en antwoord tijdens de nummers: "Als ik zeg 'Sala', zeggen jullie 'Din'." Daarmee krijgt hij het publiek zeker mee en is er aan interactie geen gebrek, maar aan zijn oeuvre mag nog wel worden gewerkt.


En dan is het aan jury én publiek om te gaan stemmen. Massaal vult iedereen een briefje in en hoeven we maar een half uurtje te wachten op de uitslag waarbij de publieksstemming een beetje wordt meegerekend, maar de jury wel grotendeels bepaald. MC Selly maakt bekend dat Lau de winnaar is van de categorie hiphop. De jury laat weten dat zij vooral op hem hebben gestemd omdat hij een meer ontwikkeld merk heeft vergeleken met de andere deelnemers.

Dan is het even een paar uur wachten, wordt er snel voor de die-hards een frietje aan de overkant gehaald en zitten we om strak zeven uur weer klaar voor de tweede categorie van de avond: bands/singer-songwriters. Een categorie die wordt gepresenteerd door de Bredase zangeres Nora van Mill ook wel bekend als Novel. Een nieuwe jury, bestaande uit Jiri Taihuttu van de nederrockband De Nachtwacht, Richenne Zeebregts van 3voor12/Tilburg en Music Hub Brabant en Vincent de Raad van The Live Coaches. Het belooft een avond te worden vol energie, experimentatie en spoken word.
Aan Individuals de eer om de avond te openen. De band uit Etten-Leur won in de voorronde de publieksprijs en bedient zich van het gruizige rockgeluid dat we uit Seattle kennen: rustige coupletten, refreinen met een flinke dosis energie. En die formule werkt best aanstekelijk. Helaas wordt de show geplaagd door allerlei mankementen: de gitaarstrap van de tweede gitarist laat op een gegeven moment los, de basgitaar moet middenin vervangen worden en de zang is onduidelijk en slecht te horen. Dat neemt niet weg dat de band, in tegenstelling tot de naam, een hecht collectief is dat zeer goed op elkaar ingespeeld is en qua instrumentatie nauwelijks op aan valt te merken. Misschien wel dat de zang in combinatie met de achtergrondzang vaak dissonant is en dat wringt. Individuals: misschien straks weer de publiekswinnaar, maar voor het winnen van de Grote Prijs moet er nog zeker worden geschaafd.



Groen, groen en nog meer groen, dat is de droogste manier om een set van nederpopgroep LOTT te beschrijven. De show begint met een atmosferische intro en een poëtisch spoken word tekstje. Daarna schakelt de band gelijk over naar een uitbundige modus en krijgt het publiek mee. Knap ook hoe multi-instrumentaal de band is, want zie zangers/frontvrouw Lotte op een gegeven moment haar basgitaar aan de achtergrondzangeres geven en die weet daar ook raad mee. Dat geeft ook nog eens de handen vrij voor Lotte die daardoor nog meer uit haar schulp komt. Bij het nummer 'Haat Me Echt' komen de eerder uitgedeelde glowsticks tevoorschijn in het publiek, de kleur: uiteraard groen. Achtergrondzangeres Tess legt uit dat groen een buitenbeentjeskleur is en daarmee aansluit bij de thema’s van de teksten. Dat siert LOTT en compenseert de wat doffe mix waardoor de muziek niet helemaal lekker overkomt. Vooral de droge zang en drums vallen wat plat, maar komen wel op het einde met 'Planeten' helemaal tot leven. Dan klikt het en snak je naar meer.



Twee bassisten in één band? Bij de artrockband Faylo kan dat gewoon. Een bassist doet de normale bastaken terwijl een tweede bassist wat meer melodieuzer en akkoorden speelt. De set begint ontzettend dromerig, zelf een beetje Pink Floyd-achtig. Net als bij LOTT heeft Faylo een stukje spoken word van zangeres/frontvrouw Sammie, maar wacht daar even een nummer mee. Ook Faylo heeft een experimenteerzucht in haar muziek en kan heel snel van dromerig naar ontzettend groovy gaan met ongebruikelijke maatsoorten. Sammie zorgt daarnaast ook voor de nodige theatraliteit. Zij beeldt de betekenis van de nummers uit met grote gebaren en bewegingen en laat zich daarbij niet beperken tot het hoofdpodium. Zelfverzekerd als ze is stapt ze op de jurytafel en spreekt/zingt het publiek stoer toe. Bijzonder moment is de afsluiter waarbij de band een voor een hun instrument achterwege te laten en rondom een microfoon als een koor te gaan zingen. Alleen gitarist Fabian van Heeswijk maakt nog mooie klanken door boven de topkam te spelen. Gelet op het gejuich na de show, kun je wel stellen dat het vijftal een goede indruk achter laat op jury en publiek, en dat terwijl er toch na LOTT een hoop bezoekers zijn verdwenen.



Meer zangeressen dan muzikanten: dat is wat al vrij snel opvalt bij altrock-zangeres Selda. Naast het zevental (!) staan ook een paar grafstenen op het podium met namen van bandleden. Het is duidelijk dat de Rockacademie-zangeres groter wil uitpakken dan de Club van MEZZ toelaat. De show begint nog zonder de achtergrondzangeressen, maar zelfs met minder inputs voor de geluidsman, blijkt de mix nogal een opgave. De basgitaar en gitaar komen niet uit de verf en met onduidelijke zang en spoken word van Selda wil je graag weten wat haar boodschap is, maar is die niet te ontwaren. Vervolgens komen de drie achtergrondzangeressen het podium op en zingen een stukje a capella. Tijd voor een korte therapiesessie waarbij uiteindelijk wel duidelijk is waar Selda voor staat: het uitgillen van je frustraties. Over de buurman, een klein podium of een vervelende baas. Hoogtepunt 'In Another Life' gaat van rustig couplet naar chaotisch, groots refrein en de achtergrondzang voelt eindelijk als een wezenlijk onderdeel van de muziek. Als op het einde alle muzikanten met kartonnen wapens en nepbloed één voor één worden 'vermoord' eindigt de set met de hele band dood op de grond.



Net als de categorie hiphop krijgt het publiek de kans om te stemmen op hun favoriet en overlegt de jury een halfuur over een winnaar. Wanneer het wachten voorbij is wordt de winnaar bekendgemaakt. De Grote Prijs wordt uitgereikt aan Faylo. De overwinning was ook zo goed als duidelijk na hun set. Op 28 november is het de beurt aan de producers om te strijden voor de Grote Prijs van Breda.
