De tijd vliegt voorbij tijdens geslaagde POB Parade
Met optredens van o.a. Faylo, Groen en Zompig, Biddy Early en Rockford
Het leven zit vol twijfel, maar sommige dingen zijn zeker. POB Parade op paaszondag is één van die zekerheden. Met meer dan twintig toffe acts op elf verschillende locaties was het dit jaar wederom een must-see voor de muziekliefhebber. Van lokale singer-songwriters tot punk uit de Achterhoek.
Point of Madness
In de kleine zaal van MEZZ mag de Bredase band Point of Madness de spits afbijten. Het viertal maakt new wave, geïnspireerd door bands uit de late jaren ‘70 en 80 zoals The Cure en The Smiths. Met name de clean gitaarlijntjes van gitarist Kay Spijker en de zwoele vocalen van frontman Sem van Dongen geven de band die herkenbare sound.
Ze zijn echter niet bang om uit hun comfortzone te stappen. De meest recent geschreven nummers klinken met distorted gitaarpartijen en loeiende achtergrondzang meer als postpunk, zoals het nummer Blitzkrieg – het laatste nummer van de set. Het zorgt voor een verassende afwisseling die laat zien dat de band volop in beweging is.
Helaas komt de muziek niet helemaal goed uit de verf vanwege het ondermaatse geluid in MEZZ. De gitaar valt weg in de mix en de keytar en synthesizer van Sem zijn helemaal niet te horen. De achtergrondvocalen van Kay en basisste Jasmin Tahin zijn sterk maar staan veel harder in de mix dan de leadvocals van Sem. Gelukkig weet Point of Madness het te compenseren met een goede liveshow en laten ze het publiek volledig in balans achter.
Faylo
De vijfkoppige artrockformatie Faylo speelt pas een half jaar samen, maar daar is op het podium van Publieke Werken werkelijk niets van te merken. De kleurrijke band – met outfits in alle kleuren van de regenboog – neemt je overtuigend mee op avontuur. Ze brengen je met ambient indierock moeiteloos in een hypnotiserende droom, om je vervolgens met energieke alternatieve rock keihard wakker te schudden.
Het hoogtepunt van de set is het in 5/4e maatsoort avant-garde jazzrocknummer Sir Vive, met overtuigende schreeuwende vocalen van frontvrouw Sammie van Dok. Ze maakt gedurende de hele set indruk door haar aanstekelijke performance, vooral als ze op haar Pac-Mansokken de bar opklimt om een deel van het nummer in de hoogte te zingen. Het zou zomaar een voorspelling kunnen zijn van Faylo’s toekomst: de hoogte in.
Afvalmannetjes
Het punktrio Afvalmannetjes houdt niet zo van traditionele setlists of een gelikte liveshow. Ze doen het gewoon net even anders in de kleine zaal van MEZZ. Van vapetricks op het podium naar spoken word stukjes die vanaf een telefoon worden voorgedragen.
De band is zeker absurdistisch, wat hen omschrijven enigszins lastig maakt. Maar het lijkt erop dat zij ook niet per se in een hokje gestopt willen worden. De bandleden hebben duidelijk een goede tijd op podium. Soms liggen ze zelfs samen in de deuk, wat het publiek ook erg aansteekt. En dat lijkt de hoofdmoot te zijn voor de Afvalmannetjes. Niet te serieus overkomen, en vooral een goede tijd voor iedereen verzorgen. Punk met een knipoog.
SUUS
De tafels zijn gezellig gevuld in Bühne als SUUS zich met haar akoestische gitaar gereedmaakt voor haar set. Normaliter staat ze met haar volledige band op het podium, waarmee ze haar pakkende popnummers speelt. Maar vandaag wordt het een kleinschalig akoestisch optreden. De muziek van Bühne gaat langzaam uit en de gesprekken van het publiek worden gedoofd wanneer de eerste gitaarakkoorden klinken.
SUUS zingt over persoonlijke ervaringen, oud worden, fijne mensen om je heen hebben en met retrospectie kijken naar voormalige relaties. En dat met duidelijk veel ervaring als performer. De zang is zuiver en het gitaarspel fijn. SUUS nodigt zelfs het publiek uit om met haar laatste nummer mee te zingen, iets waar ze graag aan meedoen.
SUUS organiseert tegenwoordig ook haar eigen evenement voor singer-songwriters genaamd Luisterpunt, maar vandaag laat ze blijken dat ze nog even comfortabel is om zelf een publiek muzikaal op reis te nemen.
Groen en Zompig
De vier jonge punkers uit de Achterhoek beschrijven hun muziek als “authentieke punkrock naar oma’s recept”. En ja, de punkinvloeden zijn duidelijk te horen vanavond in Rebel Yell. Er worden korte, luide en rechttoe rechtaan nummers gespeeld over kale mannen en de grootste klootzak van de school.
Maar de band maakt ook interessante uitstapjes naar poppunk, hardrock en funky rock. Ook in de meer “typische” punknummers zijn deze invloeden te horen, bijvoorbeeld door de gelikte en hardrock-geïnspireerde solo’s van gitarist Bas Draaijer (“De beste gitarist van Halle”, aldus frontman Dyon Geerdink). Ook de groovy ritmes en breaks van drummer Joris Oteman en de funky baslijntjes van Dyon geven extra flair aan de muziek.
Publieksfavoriet Ga Huilen wordt al vroeg in de set gespeeld, maar tot vreugde van het publiek komt het nummer terug als afsluiter. Voor het podium ontstaat zelfs een moshpit van twee personen. Het publiek lijkt tevreden. En terecht.
Poser Beach
Langzaam maar zeker begint ‘s avonds de eerste etage van café Crafft vol te lopen voor het optreden van rockband Poser Beach. Het kwartet begint volle bak aan hun set; de ramen knallen er bijna uit. De stijl van de band schreeuwt 00’s rock, met harde refreinen en ingetogen coupletten, waardoor de krachtige vocals van frontman Gerben Kieviet extra goed overkomen. De groep trekt dat door in hun net uitgekomen single ‘Out of Place’, die begin april verscheen.
Er lijkt echter wel een standaardformule te zijn voor de liedjes van Poser Beach. De nummers lijken enigszins op elkaar, waardoor het optreden eentonig aanvoelt. Er zijn geen uitstapjes naar andere genres en er zijn geen duidelijke solo’s of andere soortgelijke experimentatie. Jammer, gezien de band een fijne sound heeft en goed op elkaar ingespeeld is. Er valt veel te halen uit een groep als Poser Beach, zolang ze het publiek durven uit te dagen met hun muziek.
Biddy Early
Na shows in Düsseldorf, Nijmegen en Utrecht strijkt de Bredase band Biddy Early neer in Crafft voor hun allereerste show in Breda ooit. Voor de Bredase muziekliefhebber zijn de bandleden echter geen onbekenden. Frontvrouw Hannah Versteegen en bassist Rinus van de Weerd waren samen actief in The Spvrk en gitarist Menno van Marle en drummer Steven van Marle spelen samen in Windup Space. De zaal staat dus ook vol met vrienden en bekenden die het nieuwe project van de jonge veteranen niet willen missen.
Zelf omschrijven ze hun muziek als “altpop met een vleugje folk en een flinke dosis rammelende indie-noise”. Een betere omschrijving voor de muziek is er eigenlijk niet. Gedurende het hele optreden neemt Hannah de zang en akoestische gitaar op haar rekening en geeft ze met de teksten een inkijkje in haar hoofd (al is de tekst moeilijk te verstaan). Het legt een fundament waar gitarist Menno van Marle relatief vrij overheen kan spelen. Een extra gitaarpartij, vaak distorted, of simpelweg het creëren van noise. Het geeft de muziek een extra laag die het interessant houdt.
In combinatie met de superstrakke ritmesectie, bestaande uit Steven en Rinus, valt alles mooi samen. Het is een muzikaal sterk en vermakelijk optreden, maar soms mist er nog wat spanningsopbouw die ervoor zou kunnen zorgen dat je helemaal opgaat in de muziek. Maar het moge duidelijk zijn: de tijd vloog voorbij. Want als vier goede muzikanten met een duidelijke liefde voor de muziek op het podium staan, dan geniet je volop mee.
Rockford
Het plaatje is compleet in Rebel Yell. Zwarte kleding, laaghangende gitaren en zichtbare tatoeages bekleden het podium van het rockcafé wanneer hardrockband Rockford hun optreden begint. Het trio brengt een stukje 90’s naar Breda vanavond, met nummers die doen denken aan grootheden als Soundgarden en Alice in Chains.
Ondanks de minimale opstelling op het podium heeft Rockford een heavy sound waar elke ware rockfan van kan genieten. De ritmesectie van Patrick Ripzaad op drums en Arthur van den Acker op bas zijn samen volledig in de zone. Zelfs tijdens verschillende maatsoortwisselingen in hun nummers. Dat terwijl zanger en gitarist Niels Schmitz met volle kracht een indrukwekkende performance geeft.
Zelfs wanneer je denkt alles gezien te hebben bij deze band, springt Niels nog even het publiek in om een gitaarsolo te spelen in de gezichten van de eerste rij. Een rockcafé als Rebel Yell bewijst zich als vertrouwd gebied voor het powertrio wanneer de mannen tijdens hun set nog een ronde bier bestellen, waarna een fantastische nieuwe editie van POB Parade langzaam en voldaan tot slot komt.
