Na het eerste deel achter de piano te hebben doorgebracht, volgt het hardere deel van de set. Finn grijpt zijn gitaar en we krijgen een aantal stevigere nummers, waarbij we ook voorzichtig in het publiek wat euforie zien opbouwen. ‘Swimming with the Crocodiles’, ‘Birds’ en vooral ‘Not Yet’ zorgen voor enthousiaste reacties. Bij ‘Here Come The Dead’ worden we denkbeeldig meegesleept naar een kerk in een oud stadje in een stoffige Amerikaanse woestijn (denk aan de oude westernfilms) en preekt priester Andrews zijn bezwerende woorden. Een nummer dat onder je huid kruipt en een onbehaaglijk gevoel bij je achterlaat.
Het mooiste nummer van deze show is het titelnummer van het nieuwe album. ‘Asphodels’ is een gelaagde en donkere pianoballad met een dreigende, donkere ondertoon. De show wordt afgesloten met ‘Sit Down By The Fire’ en een stevige uitvoering van ‘Nux Vomica’. Onder luid applaus verlaat de band het podium en voor de toegift komt Finn Andrews in eerste instantie alleen het podium op. Wat volgt is een akoestische uitvoering van de grote hit ‘Lavinia’ en ‘The Tide That Left and Never Came Back’. Voor het slotakkoord ‘Axolotl’ wordt hij slechts ondersteund door de viool.
The Veils laten zien nog steeds relevant te zijn en door de uitstekende afwisseling qua energie in de set en wederzijds respect tussen band en publiek ("You are silent when you have to be and loud when you need to be", aldus Andrews) was dit een prima avond en zijn The Veils bij dezen uitgenodigd voor een terugkeer in de Muziekgieterij.
