The Tallest Man On Earth zijn is een state of mind
Je moet een halve Next niet in de bek kijken
Zweden heeft veel dingen: Volvo's, IKEA, ABBA en…The Tallest Man On Earth, 1500 kilometer verderop in Tilburg aanwezig met als voorprogramma Sofia HK. Buiten is het weer onnodig guur voor half mei en zo lijkt het afgestemd op de muziek die op een maandagavond ter ore wordt gebracht. Het weidse, lege, serene landschap van Zweden krijgt hier in de Next van 013 een (pop)podium.
Een bosnimf heeft haar weg gevonden naar de Next en is vergeten haar vertaler aan te zetten. Met hypnotiserende Nordic folk-popnoten en -tonen, brengt ze iedereen in een Zweedse trance. Iedereen is muisstil (althans voor het eerste liedje) en luistert naar haar hymnes. Zo kun je zelfs in de betongrijze stad Tilburg nog één worden met de natuur als je naar Sofia HK luistert. Daarbij hoef je je Duolingo Zweeds ook niet meer te doen. Zoals ze zelf ook zegt: 'What you want to hear, that's what this song is gonna be, because you probably won't understand it.'
Er kan nu wel eerst een mopje gemaakt worden over dat de Tallest Man helemaal niet zotallis, maar dat is wel humor van de onderste plank (iets waar hij goed bij kan). Een paar jaar geleden was hij ook al eens in Tilburg, maar dan met een orkest in de Concertzaal van Tilburg. Deze keer is het kleiner gehouden: hijzelf, een viool, een gitaar en een keyboard. Na een appje en een duimpje omhoog van de Front of House kan het concert beginnen. Setlist? Niet nodig, je weet toch de volgorde?
A capella beginnen is gedurfd, maar het werkt. Hij laat zich meteen van zijn meest muzikale kant zien en toont maar weer dat hij, net als Tom Odell of Nick Mulvey, de zaal met een enkel instrument kan bezweren. Met 'This Wind' is het genre meteen weer duidelijk: de betere folk. Hij mag dan wel al twintig jaar in het vak zitten, deze one-man-show laat zien waarom. Zo is het des te leuker om te horen dat er een nieuw album aankomt.
Hoewel zijn laatste plaat 'Henry St.' stamt uit 2023, is de tekst niet minder relevant. Deze plaat heeft hij in isolatie geschreven en zo kwam hij erachter dat de mens niet zo goed alleen kan zijn en de ander écht wel nodig heeft. Teksten zoals die van 'Gardener' en 'Major League' raken een gevoelige snaar bij velen. De pijn van zijn bekendste liedje 'Love Is All' gaat door merg en been. Zelfs wanneer hij de tekst van 'Colors' even is vergeten en wij als publiek - zoals hij zelf zei - de lyrics niet voor hem konden opzoeken, blijft het een innemend lied.
Kristian Matsson, zoals hij echt heet, gebruikt elke mogelijke centimeter van het podium. Zijn muziek is dan misschien niet zo energiek, maar hij krijgt het publiek wel mee. Matsson: 'You bring out my eccentric side!' Ook wanneer zijn stagehand een nieuw instrument geeft, vertelt Matsson een verhaal dat precies past bij zijn allure: 'Tim is just bringing me crap like this, I don't know what this is, it looks like a banjo. Actually my friend Peter made this from stuff he found at a flea market, but it sure looks a lot like a banjo.'
Een eindoordeel is niet makkelijk te vellen. Dit is perfecte muziek om op de achtergrond aan te zetten als je even melancholisch over het leven wilt nadenken, maar het duurt wel erg lang als je er de hele tijd naar moet kijken. Het is superknap en hij is ontzettend muzikaal, toch heeft hij voor dit moment precies genoeg publiek gekregen voor wat het is. Al voelt dat wel een beetje gemeen om te zeggen, omdat Matsson zo aimabel op het podium staat. Hij heeft het in ieder geval naar z'n zin.
