Het voelt als lente in het regenachtige Tilburg, waar de Australische indiefolkband The Paper Kites het publiek in een bijna uitverkochte 013 weet te betoveren met nieuw en oud repertoire. Onder een gedeelde spotlight openen de zes bandleden, bepakt met instrumenten, ‘Morning Gum’, het eerste nummer op If You Go There, I Hope You Find it, het onlangs uitgebrachte zevende studioalbum en de naam van de tour.
Enkele stelletjes vinden elkaars armen tijdens dit hoopvolle begin. Wat volgt is een gemixte set van melancholische toch opbeurende folk en dromerige rock met fijne samenzang. De multi-instrumentalisten brengen een arrangement van akoestische en elektrische instrumenten mee waarvan je niet verwacht dat ze samen mooi klinken. De muziek lijkt zelfs voor de muzikanten kalmerend te werken. Leadzanger Sam Bentley leunt relaxt achterover met een wijzende vinger tikkend op het ritme naar David Powys die de ene naar de andere vloeiende riff speelt.
Wie in de trein al wegdroomt met The Oh Hellos en The Lumineers, vindt ook in The Paper Kites een prettige levensrust. De groep staat voor een bergachtig landschap van simpele doeken, een knipoog naar de albumcover en hun thuisland. Aan de lichtshow is meer aandacht geschonken; de kleuren creëren precies de juiste stemming. Van een zonsopgang voor het laatste album naar een dieprood voor ‘Without Your Love’ van het album The Roses naar een indrukwekkende simulatie van onweer voor ‘Black & Thunder’. Zelfs de warme temperatuur in de zaal lijkt expres om een buitengevoel te simuleren.
Serieus samenspel neemt de overhand, maar de zanger is niet vies van een grapje. "We like to move around in this show", zegt hij droog en pakt de spotlight aan de rechterzijde. Hier roept hij ook de openingsact Bess Atwell bij zich en samen zingen ze ‘Dearest’ met slechts gitaargetokkel als begeleiding. Hij loog niet; de basisopstelling, evenals de voelbare ‘trance-state’ in de zaal, wordt nog eens onderbroken. Middenin de set komen Sam, Christina Lacy en David Powys opeens het publiek in. In een vrijgemaakte cirkel onder een meegebrachte lampion spelen ze ‘Deep (In the Plans We Made)' met slechts een microfoon en akoestische gitaar. Deze recensent stond voor dit intieme moment onverwachts ‘front row’, en keek geïntrigeerd hoe iedereen – van oma tot kleindochter – bescheiden genoot.
Er wordt nergens echt luidkeels meegezongen, wellicht omdat het laatste album nog zo vers is. Dat verandert echter tijdens de toegift als ze hun bekendste nummer ‘Bloom (bonus track)’ van het geliefde EP Woodland spelen, wederom gezongen onder één spotlight. De zaal ontwaakt bij de laatste noten van ‘When the Lavender Blooms' dat een heerlijk lentegevoel mee naar huis geeft.
