Aan de vooravond van Leids Ontzet bouwt Nobel een feestje waar niet alleen burgemeester Van der Werff graag zijn arm voor had gegeven. Tar Pond, Schizophrenia en... jawel!... Coroner serveren een harde hutspot van respectievelijk doom, thrash-death en tech-thrash. Op donderdagavond 1 oktober 2026 worden weer enkele fraaie hoofdstukken toegevoegd aan des Sleutelstads Levende Muzikale Annalen. Namens 3voor12 Leiden maakt Ruben Verheul alvast een uittreksel.
Tar Pond: Helvetische familieopstelling
"Tar Pond are the soundtrack of brutality and the electric protocol of constant sadness", aldus de bandbio. Niet direct iets voor blije eieren, dus. Maar zij die voor hel en verdoemenis gaan, hebben aan dit Zwitserse kwartet een goede opwarmer. Logge, repeterende riffs, volgzame baspartijen en slepende drums leggen een stevige bodem onder de "voordracht" van zanger Thomas Ott. Hij smeert het pathos er dik overheen ("I damn the man I am"), En dat stemt ons dan weer eerder onbedoeld vrolijk dan opgelegd neerslachtig (het Candlemass-effect, zal ik maar zeggen).
Ott’s stem doet een beetje "grunge" aan; dat geldt ook voor de ijle gitaarlijnen die hier en daar om de massieve riffs cirkelen. De... cliché alert... Zwitserse precisie waarmee deze doom metal laagje voor laagje wordt opgebouwd, maakt deze treurnis bijkans volmaakt. Overigens stond niemand minder dan Martin Eric Ain† (ooit Celtic Frost) aan de wieg van de band (de set wordt aan hem opgedragen). En Ex-Celtic Frost-roadie en voormalig Coroner Marky Edelmann zit achter de drumkit. Tar Pond is hier niet zozeer een voorprogramma als wel een Helvetische familieopstelling.
Schizophrenia: geen zorgen over terugleverkosten
Schizophrenia begraaft de droeftoeter en drukt het gaspedaal in. Met retro-basketballschoenen, natuurlijk, want we hebben hier te maken met thrashy death metal. Dat is geen ziektebeeld, maar een beproefd recept voor een avondje losgaan. De vier Belgen maken zich geen zorgen over terugleverkosten en leveren meer energie dan ze uit de zaal ontvangen. Aanvankelijk, dat is. Want de Nobel warmt gestaag op en voor het podium is het net zo’n stuiterbal als erop.
Schizophrenia bestaat tien jaar en dat betaalt zich uit in vakmanschap en branie. Niet alle nummers beklijven, maar Cronos, de vandaag overleden zanger-bassist van het roemruchte Venom, zal de hommmage door zanger-bassist Ricky Mandozzi instemmend hebben aanvaard. In het bij Schizophrenia gebruikelijke Kies-Uw-Cover legt Slayer het nipt af tegen Morbid Angel. De echte winnaars staan in het publiek: ‘Maze of Torment’ daalt harder in dan de Freefall Tower Gravity op de kermis hiernaast.
Coroner: ★★★★★★/★★★★★
Een dikke drie decennia hebben we moeten wachten op een optreden van Coroner. Toen dé tech-thrashsensatie uit de jaren tachtig in de Nobel-agenda verscheen, moest uw verslaggever zichzelf even knijpen. Soms is de wens immers sterker dan de werkelijkheid. Vorig jaar bracht de band uit het niets een album uit (‘Dissonance Theory’, zes uit vijf sterren). En nu dus een heuse Europese tour. Wie erbij is vanavond, weet: dat wordt een zegetocht voor zanger-bassist Ron Broder, gitarist Tommy Vetterli, Marky Edelmanns opvolger Diego Rapacchietti (drums) en Daniel Stössel (laptop, zang).
De hele discografie komt aan bod, wat zorgt voor afwisseling en dynamiek in de set. Coroner paart een unieke stijl (puntig, grimmig, soms groovy) aan nagenoeg perfect spel (proggy)—ook live. Niet gek dat de band op handen wordt gedragen door het publiek. Broder lijkt het zelf ook niet helemaal te kunnen geloven en grijnst van oor tot oor, terwijl hij in zijn kenmerkende staccato zijn duistere teksten de microfoon in blaft. Virtuoso Vetterli is iets minder in contact met het publiek, maar des te meer met zijn gitaar. Wat. Een. Koning. Nieuwkomer Rapachietti kijkt alsof hij dit alles niet kan bijbenen. Puffend en knikkebollend geselt hij zijn drumkit. Maar als je je ogen sluit, hoor je hoe soepel deze moordmachine draait. Jaarlijstmateriaal!
