Afgelopen weekend stonden ze op Best Kept Secret, maar op 17 juni staat Blood Incantation in een uitverkochte Grote Zaal van Nobel. Alhoewel de temperatuur buiten flink oploopt, zal Blood Incantation er absoluut nog een schepje bovenop doen. In het voorprogramma staat Insect Ark, die de avond aftrapt met mysterieuze soundscapes uit Berlijn.
Insect Ark
Met een lap-steel gitaar en tamboerijn op het podium zou je bijna denken dat je op een bluegrass/country-festival staat, maar schijn bedriegt. Al vanaf de eerste seconden wordt het publiek overdonderd met een wereld vol zware bastonen, anticiperende drumpartijen en zang die je de nekharen overeind laten staan.
Insect Ark bouwt met elk nummer een soundscape waarbij de lap-steel vaak als rode draad door het nummer klinkt en het geluid zich soms op het randje van black metal bevindt. Samen met een lading aan geluidseffecten brengt dit instrument het unheimlich-level van deze set net naar een hoger niveau.
Wie vorig jaar ook bij Swans was in de Nobel, ziet een bekend gezicht achter de basgitaar. Dana Schechter vervult dezelfde positie in de huidige line-up van deze band uit New York. Haar spookachtige baslijnen lijken een hypnotiserende werking te hebben. Vooral zijzelf lijkt soms helemaal verzonken in de muziek. Af en toe richt zij haar bas naar de lucht alsof ze een offer brengt aan een duistere macht.
Anticipatie
De constante pianomelodie van ‘Youth Body Swayed' zou prima in het thema van een '80s horrorfilm hebben gepast. Samen met het langzame tempo van het nummer en de spookachtige vocals voelt de muziek onheilspellend. Lege stukken in een nummer, waardoor de intense breakdowns die volgen nog harder inslaan en de luisteraar laat snakken naar meer. Vooral in ‘Psychological Jackal’ komt dit goed naar voren en het nummer bouwt op naar een heftig einde van hun set, waarbij drummer Tim Wyskida een heftige workout krijgt en de gitaartonen door de zaal gieren als straaljagers.
Blood Incantation
De grote zaal zit al zo goed als vol voordat de set van Blood Incantation begint. Metalfans van alle leeftijden zijn aanwezig om deze behemoths van psychedelische deathmetal te aanschouwen. Het uniform voor vandaag: obscure bandshirts met onleesbare logo’s.
Achter de band hangt een epische backdrop die zo uit een dark sci-fi film lijkt te komen. In het midden staat een planeet die op het punt staat opgeslokt te worden door het zwarte gat achter zich. Net als deze planeet kan ook het publiek hun naderende onheil aanvoelen. Aan beide kanten van het podium staan pilaren met mysterieuze tekens die tijdens het concert rood oplichten. Het ritueel is van start gegaan.
Whiplash
De heftige stukken worden afgewisseld met intergalactische synthesizers of dwarsfluitmelodieën en zelfs gregoriaanse zang. Heel even lijken we in een soort heilig ritueel beland. Dit zijn momenten waar je je heel even veilig voelt om vervolgens in je gezicht geslagen te worden met breakdowns die je recht terug de hel in trekken. Deze whiplash-momenten zijn kenmerkend voor deze band en ook in hun nieuwste album ‘Absolute Elsewhere', die ze in zijn geheel spelen. Met dit album maakt de luisteraar een verkenningsreis door de kosmos met een ruimteschip bewapend met oneindige double bass, rauw geschreeuw en rappe gitaarriffs. Deze band is klaar om het universum te overwinnen.
Vanuit het publiek wordt gejuicht, geheadbanged en zelfs geblaft. Deze band heeft het publiek, bestaande uit een stel wilde honden, om zijn vingers gewikkeld. Vaak worden de welbekende ‘devil horns’ de lucht in gegooid als teken van goedkeuring. Alhoewel de publieksinteractie minimaal blijft, heeft frontman Paul Riedl af en toe tijd voor een nonchalant grapje, waarbij hij een echo-effect op zijn laatste woorden zet, wat zorgt voor een komisch effect in contrast met zijn monotone stem.
Vlam in de pan
Wie had verwacht een rustige woensdagavond te hebben, heeft het goed mis. Als de band aankondigt dat ze na een uur (lees: vier nummers) ouder materiaal gaan spelen, wakkert dat een vuur aan in het publiek . Er start een moshpit in het midden van de zaal, waarbij ellebogen door het rond vliegen en deze blijft doorgaan tot het einde.
Voordat de band het laatste nummer inzet, heeft Riedl nog een speciaal verzoek. "Share the NOW". Mensen moeten minder momenten in hun leven vastleggen met hun telefoons, maar moeten dit gewoon ervaren door hun eigen ogen. Hierdoor blijft alles je beter bij. “Like the colour of the bow of the girl you first kissed". Op dit statement kunnen wij bij 3voor12 Leiden niks anders zeggen dan: Ja, eens!
