De klanken van 'The Mustard Seed' geven ons het gevoel van een kerkelijke bijeenkomst, met Camiel als predikant in het midden. Er ontstaat een gevoel van saamhorigheid, van zaligheid, een feelgood nummer waarbij iedereen wordt opgeroepen om mee te klappen en opgaat in de sfeer. Wellicht voor Camiel even back to zijn roots, met zijn vader als voorganger bij de Remonstrantse kerk. Hierna verlaat de band het podium en blijft Camiel achter voor zijn akoestische solo van 'Feels'. Hij geeft aan dat het nummer nog altijd veel voor hem betekent, want hiermee is het avontuur ooit begonnen. Een nummer over zelfliefde en geaccepteerd worden in de maatschappij. Kort hierna komt de voltallige band weer het podium op, omgekleed in voornamelijk roze kledij. De sfeer wordt opgebouwd met elektronische beats en lichtflitsen en wanneer het publiek de eerste tonen van 'Multicolor' herkent, begint iedereen luid te juichen en verschijnen er overal mobiele telefoons om het optreden te filmen. Echter zijn er maar weinig mensen die meedansen of klappen, wat typerend is voor het publiek vanavond. Zij zijn nog steeds erg druk met socializen en tussendoor zwakt de aandacht voor de band regelmatig af. Gelukkig doet de frontlinie nog actief mee en werkt dit zo nu en dan toch aanstekelijk voor het overige publiek.
Als toegift wordt hun nieuwste release 'Tonight' ingezet en roept Camiel op aan iedereen om de zaklamp op je telefoon aan te doen. 'Tonight' gaat over hoe moeilijk het kan zijn in een relatie om aan elkaars zijde te blijven no matter what. Het sentiment wordt lekker ontvangen in de zaal, die inmiddels al wel een slokje op heeft. Wanneer hierna het laatste 'Haagse kwartiertje' wordt ingezet, bouwt de band nog een laatste feestje met 'Nothing' en als afsluiter 'Dancing at the Doors of Heaven'. Op het eerste gezicht voelt deze show als een groot feest. Het is perfect in elkaar gezet en daar zit misschien ook wel de crux. Alles is iets te perfect: de boodschap in de muziek en de interactie lijkt ngestudeerd. Het resulteert in een ietwat geforceerd discosfeertje met Jesus Christ Superstar Camiel als voorganger van het gezelschap. Al met al een hele solide show voor wie daar van houdt, maar waar opgeroepen wordt tot acceptatie van alles wat anders is, missen wij het imperfecte randje.
